ข้านี่ล่ะนางมาร

ที

ามทรงจำอันเจ็บปวดในอดีต สายตาของนางเต็มไปด้วยความมุ่งม

งคิดในใจ พลางสบตากับความว่างเปล่าที่ทอดยาวเหนือยอดเขา “ข้าจะรีบแก้แค้นให้นังหนูนี่ และ

ที่จะหันกลับมา จิตใจของนางยังคงเต็มไปด้วยความหวังที่จะได้พบเขาอีกครั้ง แม้ต้องใช้ชีวิตนี

ัวเอง ขณะที่ความมุ่งมั่นใน

มิ่งเมียวชิงเข้าใจตอนนี้เอง คำของเจ้าของร่างที่เอ่ยขอ

ชะ ช่ว

่ดูเหมือนร่างกายนี้

แต่เมื่อเห็นกองเศษผ้าที่เหมือนผ้าขี้ริ้วเปื้อนเลื

งไปจัดการ แต่อย่างไรรถม

ไปรอบ ๆ ด้วยความกังวลใจ ใจหนึ่งสงสัยว่าเหตุใดองค์ชายถึงได้เปลี่ยนเส้นทางอย่างกะทันหันเช่นนี้ ทั

หมื่น แต่ในความงามกลับแฝงไว้ด้วยความเย็นยะเยือก จนทำให้เหล่าองครักษ์รู้สึกสะท้านเยือกไปถึงสันหลัง แม้เป็นผู้ถือคมดาบที่พร้อม

รักษ์พึมพำกับตนเอง ขณะที่เหล่าองครักษ์คนอื่น ๆ พยักหน้าเห็นด้วย พลางเร่งมือให้เ

ต้องช่วย...ชีวิต” แม้วิญญาณจะไม่บาดเจ็บแต่ร่า

ะสภาพของคนตรงหน้า ควรจะขอให้ช่วยชีวิตมากกว่าจะทำเพียงแค่ติดรถม้า แต่ไม่ว่าจะโร

เสียงสะอื้น สิ่งมีชีวิตตรงหน้าทำให้ชีวิตที่กำลังน่าเบื่อ

จ้าไม่ได้อยากแวะโรงหมอก็บอกทาง

่งใจอยู่ชั่วครู

้าค่ะ” หานเย่ขมวดคิ้วเพราะนั่นก็ค

ลง โดยไม่ได้รู้เลยว่าความหวังขอ

ราะการเดินทางกลับมาเมืองหลวงครั้งนี้ เขากลับมาตามคำสั่งของเส

งราชครูหลี่จนตั้งครรภ์ทั้ง ๆ ที่ตนเองก็มีสัญญาหมั้นหมายกับพี่สาวของหญิงสาวคนนั้น และด้วยเหตุนั

่พอดีก็เท่านั้น หวังว่าเรื่องราวที่คงจะน่าตื่นเต้นของอีกฝ่าย น่าจะพอทำให้เขาคลา

วชิงที่ใช้พลังปราณรักษาอาการไปบ้างตอบอย่า

งเพื่อแต่งงาน ความสนใจของหานเย่เปลี่ยนไปทันที ชายหนุ่มไม่ได้คิ