icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

กลืนกิน

บทที่ 4 หนีไม่พ้นชะตา

จำนวนคำ:2704    |    อัปเดตเมื่อ:27/04/2025

ถูกชะตาผูกมัดไว้ด้วยหัวใจดวงน้อยๆ ของเด็กสาวอยู่ดี พาทีอยากจะหยุด แต่ตอนนี้ไม่อาจหยุดได้ ค

ี่กดทับใต้ร่างจึงบดจูบเร่าร้อนดูดคลึงลิ้นน้อยและกระแ

ึ้งเล็บยาวสวยของตัวเองกรีดไล้ไปตามแผ่นหลังกว้างของบุรุษร

ตาสวยของเธอที่หลับเคลิ้มอยู่แล้วเริ่มเคลื่อนไหวเอวสอบคลึงจังหวะ

ที่มีคุณพาทีเป็นคนแรก อ่า...อื้อ” เธอบอกเขาทั้งน้

วามสุขที่รออยู่ตรงหน้า สองร่างเปลือยเปล่าอาบชื้นไปด้วยเหงื่อไคลที่เกิดจากไฟราค

พั่บ

่มนั้นเต็มไปด้วยรอบเขี้ยวของเขาที่ขบเม้มฝากรอยไว้ เขายกยิ้มมุมปากแล้วเดินไปยังห้องน้ำเพื่ออาบน้ำแต่งต

นั่งพิงหัวเตียงมองมาทางตัวเ

้อมยกมือขึ้นเสยผมที่ปิ

เช้าเอง” เขาบอกเด็กสาวแ

หนีเดหลีเหรอคะ?” เธอกอดผ้าห่มที

จะให้ฉันหน

ักทางไว้ก่อน คุณพาทีจะ

เคยทิ้งเธอสัก

่ายห

ไปกินแล้วก็กินยาด้วยเดี๋ยวไม่สบาย” เขาบอกเ

้องก็รีบแต่งตัวแล้วลงไปเตรียมมื้อเช้าให้เด็กสาวก่อนจะออกไปข้างนอก ตอนนี้

ตาจับจ้องคนที่นอนอยู่บนเตียงตลอดเวลาด้วยกลัวว่าเธอตื่นขึ้นมาแล้ว

็กลับบ้านไปได้นะครับ งานท

อะไรต

ก่ปา

้มาต่อปากต่อ

็กอย่างตรีศูลปวดหัว ตัวอยู่

พาทีเดินหนีและ

ใช่เหรอครับปู่ และเดิ

ดพร้อมยกเท้าจะเตะอีกฝ่าย แต่

็เดินจากไปอีกทาง ส่วนพาทีก็เดินกลับห้องทำงานขอ

ยท่

ี่นั่งอยู่บนเก้าอี้ทำงานของเจ้าของห้อง

.” เข

ยของนายมันต้องการหนูเดหลี” แล้วคนที่พูดก็หายไปจากห้องทำงาน พาทีเดินไปวางแฟ้มเอกสารที่ถืออยู่ใน

่เดหลียังคงนอนหลับอยู่ เขามองใบหน้าสวยนวลเนียนและมาหย

่ระเบียงห้องพร้อมมองไปเบื้องหน้าตัวเองที่เป็นพื้นที่ของฟาร์ม บ้านของเขาอยู่ลึกห่า

ห้คุ้นชินกับความสว่างและแสงแดดในยามบ่ายของวันเอ่ย

ห่มพิงหัวเตียงพร้อมกับทิ้งบุหรี่ในมือตัวเองลงพื้นแ

ทีไม่ได้ไปทำงา

จดวงน้อยของเดหลีเจ็บปวดกับคำพูดเย็นชาห่างเหิน เธอหลงคิดและดีใจไปเองคนเ

ื่อไม่อาจทนมอง ทนฟังน้ำเสียงและส

ู้สึกปวดเมื่อยตัวนะ” เขาถามพร้อมใช้มือแตะ

ม เพราะเมื่อคืนเป็นครั้งแรกของเด็ก

อตอบเสียงสั่น ก้

วไปอุ่นข้าวมาให้” แล้วเขาก็เดินอ

ดียว แต่คน ‘เย็นชา’ นั้นได้ยินชัดเจ

าะต้องอุ่นข้าวในจาน ในถาดเป็นจานข้าวผัดกุ้งไข่ต้มที่เขาทำเองกับมือ พอขึ้นม

ส่ได้ใช

้คุยกัน” เขาวางถาดอาหารลงบนตักของเ

อะไร

องเรา” เ

ืมเรื่องเมื่อ

บกินซะ จะได้รีบคุยกัน หรื

าทีชอบไ

ินข้าวได้แล้ว เดี๋ยวฉันจะไปหยิบเส

นอิ่มแล้ว

ดปทุมถันที่ดุนดันเสื้อยืดสีขาวตัวบางของตัวเอง แม้มันยังไม่แข็งตึง แต่ก็เห็นเป็นร

ามม

...หว

ขิ

อนจะลุกจากไป เขาก็ยื่นหน้าไปใกล้แก้มแดงระเรื่อของเดหลีแล้วหอมไปหนึ่งฟอดก่อนจะลุกเด

นั่งเล่น ในตอนแรกจะคุยกันบนห้อง แต่พาทีไม่อาจลบภาพเมื่อคืนได้และก

ว่าฉันแก่กว่

เกียจค่ะ” เธ

เขายังพูดไม่ทันจบความ

สิ่งเดียวที่เดหลีต้องการคือคุณพาทีค่ะ และไม่อายด้วย

็กน

็รู้แล้วนี่คะว่าเ

็กแล้วและเธอก็เ

ชาทำให้เดหลีลุกจากโซฟาตัวที่นั่งไปนั่งบนตักห

ปห้ามไปหาผู้หญิงพวกนั้นอีกนะคะ ถ้าต้องการเดหลีคนนี้จะรออยู่บ

กแก่

าไม่เด็กแล้ว” เธอเถียง

นจะพรากเธอและความสุขที่ได้รับไปจากเขา และหัวใจของเขามันก็ปวดหน่วงขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ เป็นแบบนี้ตั้งแต่หลังจากที่เขาฆ่าเศษ

ึ้นเรื่อยๆ ได้จึงบอกคนบนตักและเดหลีก็ยอมกลับไปนั่งที่เดิมแล้วเขาก

เขี้ยวที่น่ารังเกียจของตัวเองพร้อมกับดวงตาสีแดงเพลิง เขากำมือทั้งสองข้างเข้าหากัน

เปิดรับโบนัส

เปิด
กลืนกิน
กลืนกิน
“เกือบหนึ่งพันปีที่เฝ้ามอบถวายชีวิตของตัวเองคอยรับใช้นายท่านนาสูร และเมื่อถึงเวลาที่ต้องเลือกอนาคตตัวเอง เขากลับเคว้งคว้างเดินไม่ถูก และยิ่งไปกว่านั้นเมื่อโชคชะตาส่งเด็กน้อยตัวเล็กอายุไม่กี่เดือนมาให้เขาได้ดูแล 'เดหลี' เขาดูแลเด็กน้อยไม่ต่างจากลูก แม้จะรู้ดีว่าอนาคตเด็กคนนี้จะเปลี่ยนชีวิตของตัวเอง 'พาที' นั่งใช้ความคิดอยู่คนเดียวในห้องนั่งเล่นของบ้านที่ตนเองและเดหลีอาศัยอยู่ด้วยกัน เพลานี้เด็กน้อยอายุเจ็ดขวบ เผลอแป๊บเดียวจากเด็กน้อยงอแงเอาแต่ใจ นอนตัวแดงแบเบาะ ตอนนี้รู้ความและขี้อ้อนมาก "คุณพาทีคะ คุณพาทีคะ" "หืม! เด็กน้อย" คนถูกเรียกหันมาหาเจ้าของเสียงเล็กสดใสของหนูน้อยวัยเจ็ดขวบ "แต่งงานคืออะไรคะ?" หนูน้อยเกาะแขนของผู้เปรียบเสมือนพ่อของตนเอง "คือคนสองคนรักกัน แล้วก็แต่งงานกัน เดี๋ยวโตขึ้นเดหลีก็จะเข้าใจเอง" พาทีลูบหัวหนูน้อยหน้ากลมที่แนบแขนตัวเองและกำลังแหงนเงยหน้าขึ้นมองจ้องหน้าตัวเอง เหมือนเขาที่กำลังก้มมองหน้ากลมๆ อ้วนๆ ของหนูน้อย "งั้นโตขึ้นเดหลีจะแต่งงาน และคุณพาทีต้องแต่งงานกับเดหลีด้วยนะคะ" "แต่งงานน่ะแต่งได้ แต่กับฉันไม่ได้เดหลี" "ทำไมไม่ได้คะ เดหลีรักคุณพาที ถ้าไม่แต่งกับคุณพาทีจะให้หนูแต่งกับใครคะ" หนูน้อยเจ็ดขวบตอบอย่างฉะฉาน ทั้งๆ ที่ไม่เข้าใจความหมายของคำว่า 'รัก' และ 'แต่งงาน' "โตขึ้นเธอจะรู้เองเดหลี ตอนนี้ได้เวลานอนแล้วนะ ไปนอนได้แล้ว เดี๋ยวฉันเอานมร้อนไปให้ดื่มก่อนนอนนะ" "อุ้มค่ะ" หนูน้อยยอมผละแขนสั้นๆ ที่กอดแขนใหญ่ออกมากางให้อีกฝ่ายอุ้มตัวเองกลับห้องนอน พาทียกยิ้มเอ็นดูท่าทางของหนูน้อยแล้วก็ช้อนอุ้มเด็กน้อยขึ้นแนบอกแล้วลุกขึ้นจากโซฟาพาเดินกลับห้องนอนด้วยเวลานี้ดึกมากแล้ว”
1 บทที่ 1 กรงล้อชีวิต2 บทที่ 2 เธอทำให้ฉันไม่เป็นตัวเอง3 บทที่ 3 เดหลีเป็นของคุณพาที4 บทที่ 4 หนีไม่พ้นชะตา5 บทที่ 5 อะไรติดมุมปากคะ 6 บทที่ 6 เมื่อต้องเลือก7 บทที่ 7 ทำไมถึงทำแบบนี้8 บทที่ 8 เดหลีน้อยน่าสงสาร9 บทที่ 9 เธอหูฝาดแล้ว10 บทที่ 10 หมายความว่าไงคะ 11 บทที่ 11 กลับมาทำไม 12 บทที่ 12 พยายาม13 บทที่ 13 จับมือแก่ไปด้วยกัน14 บทที่ 14 บาลีน้อย15 บทที่ 15 ตอนพิเศษ ชีวิตที่มีเธอกับลูกและฉัน