icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

อย่าคุกเข่าอ้อนวอน ในวันที่ฉันหมดใจแล้ว

บทที่ 4 

จำนวนคำ:149    |    อัปเดตเมื่อ:15/12/2025

na

ผ่วเบา ความลับเล็กๆ ที่ซ่อนอยู่ข้างในกำลังเติบโ

มีอยู่ของเด็กคนนี้...

ื่องต่อรอง และลดทอนคุณค่าของฉันให้เหลือเพี

ไปให้พ้นจา

ๆ ก่อนจะยื่นซองจดห

ค่ำครอบครัว ณ ค

แต่งงาน... สถานที่ที่เ

ำลังเล่

่า ฉันต้องไป นี่ไม่ใช่แค่การร่วมงานเลี้ยง แต่มันคือการแสดงล

งประณีตเพื่อกลบความซีดเซียว และเชิดหน้าเดินเข้างานด

ามาหา คืนนี้เขาดูแปลกไป... สายตาของเขามี

หายใจอุ่นรดต้นคอ มือหนาโอบเอวฉันแน่นจน

ับญาติผู้ใหญ่ด้วยรอยยิ้มจอมปลอม ราวก

วยกัน" เขาประกาศ พร้อมริ

อยพอเป็นพิธี แสร้งทำเ

.. บท

คุณอยู่ในน

รศัพท์ของเขาก็ดัง

หายไปทันที สีหน้าเปลี่ยน

ดท้องรุนแรง

ำให้บทสนทนาของแขกเหรื่อรอบข้างเ

ต้องเป็นผู

งดังสนั่น น้ำไวน์สีแดงเข้มกระฉอกเลอะผ้าปูโต

ต้อ

้วหันหลังวิ่งออกจากงานไปทัน

ลี้ยงครอบครัว ท่ามกลางสายตาที่มองมาด้วยควา

ามอับอายทำให้ร่างกา

ยุงตัว ความคลื่นเหียนตีตื้นขึ้นมาจนกล

ยวิทิเ

รีบแหวกฝูงชนเข

วจดูหน่

่นตระหนก ถ้าเขาตรวจละเอีย

ผ่อนก็หาย" ฉันพยายามเบี่

ระดาษ ผมต้องเช็คอาการเบื้องต้นเดี๋ย

มาจับข้อมือฉัน

ิ๊

งขัดจังหวะ เขารีบกดรั

.. อาการของคุณโซเฟีย...

น้าฉันสลับกับประตูทา

โซเฟียทันที... เขาขู่ว่าจะฆ่าผม

ายไป ทิ้งคนไข้ตรงหน้าเพื

ทั้งน้ำตา... สมเพช

้ามืดตามัวของเขาที่มีต่อผ

รรยาที่ถูกทิ้

กออกมาที่ระเบียงอันเงียบสงบ ลมเย็น

รศัพท์ขึ้นมา กดส

รขั้นสุดท

เมลตอบกลับก็เด้งขึ

้วครับ แต่เนื่องจากสินสมรสมีจำนวนมาก ก

คือเวลาทั้งหมด

ว่า 'หย่าร้าง' ไม่เคยดูสว

ียนสมรสล่ามโซ่ฉันได

ลงถังขยะ ลบถาวร

เป็นสิ่งเดียวที่คุณจ

าคาแพงเครื่องนั้นลง

มืดมิดของสายน้ำ... พันธน

เปิดรับโบนัส

เปิด
อย่าคุกเข่าอ้อนวอน ในวันที่ฉันหมดใจแล้ว
อย่าคุกเข่าอ้อนวอน ในวันที่ฉันหมดใจแล้ว
“ในขณะที่ออกซิเจนในห้องนิรภัยกำลังจะหมดลง ฉันรวบรวมลมหายใจเฮือกสุดท้ายวิทยุไปหาสามี "ดันเต้... ช่วยด้วย ฉันหายใจไม่ออก" แต่เสียงที่ตอบกลับมานั้นเย็นชายิ่งกว่าความตาย "จัดการตัวเองไปก่อน เอเลน่า ผมกำลังพาโซเฟียออกจากเขตอันตราย" วินาทีน้น ฉันรู้ทันทีว่าสำหรับมาเฟียผู้ยิ่งใหญ่อย่าง 'ดันเต้ วิทิเอลโล' ฉันเป็นเพียงภรรยาในนามที่ไร้ค่า เขาเลือกช่วยชู้รัก และทิ้งให้ฉันกับลูกในท้องที่เขาไม่เคยรู้ว่ามีตัวตน ต้องเผชิญความตายเพียงลำพัง ฉันรอดมาได้ แต่หัวใจของฉันตายไปแล้ว ฉันทิ้งใบหย่าไว้บนกองเอกสารธุรกิจพันล้านของเขา แล้วหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยพร้อมความลับเรื่องลูกที่จากไป หนึ่งเดือนต่อมา ดันเต้แทบพลิกแผ่นดินหา เมื่อเขารู้ความจริงจากคลินิกว่าคืนนั้นฉันสูญเสียอะไรไปบ้าง และเขาเป็นต้นเหตุ เขาบุกมาหาฉันถึงนิวยอร์ก สภาพดูไม่ได้ คุกเข่าลงท่ามกลางสายฝนและโคลนตม อ้อนวอนขอโอกาสแก้ตัว "ผมอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีคุณ กลับบ้านเถอะนะ" ฉันมองผู้ชายที่เคยรักสุดหัวใจด้วยแววตาว่างเปล่า ก่อนจะเอ่ยประโยคสุดท้ายปิดตายความสัมพันธ์ "คุณไม่ได้เสียใจที่ทำร้ายฉันหรอก ดันเต้... คุณแค่เสียใจที่ฉันไม่อยู่ให้คุณควบคุมแล้วต่างหาก"”
1 บทที่ 12 บทที่ 23 บทที่ 34 บทที่ 45 บทที่ 56 บทที่ 67 บทที่ 78 บทที่ 89 บทที่ 910 บทที่ 1011 บทที่ 11