icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

อย่าคุกเข่าอ้อนวอน ในวันที่ฉันหมดใจแล้ว

บทที่ 3 

จำนวนคำ:128    |    อัปเดตเมื่อ:15/12/2025

na

วกับมันกำลังเต้นระบำด้วยความบ้าคลั่ง... ไม่ต่าง

่งงาน บัดนี้ มันกำลังนอนสงบนิ่งอยู่ท่ามกลางกองไฟ ความร้อนแรงสูงกำลังหลอมละลายตัวเรือนโลหะให้บิดเบี้

บที่ไม่มีใครต้องการ" ฉั

ยอร์ก ตำแหน่งที่ปรึกษาอาวุโสกำลังรอฉันอยู่ และมันคือตั๋วเ

ญญาณที่ล่องลอยอยู่ในคฤหาสน์หลังใหญ่ เก็บข้าวของเงีย

ิ้น ไม่เหลือความรัก ไม่เหลือแม้แต่ความเกลียดชัง ส

ี่ห้องทำงานฉ

มันคือคำสั่งที่เฉียบขาด ไม่ใช

ุนของซิการ์ราคาแพงและกลิ่นอายของอำนาจ

ี่ฉันด้วยสายตาเรียบนิ่งที่ฉันไม่สามารถคาดเดาความหมายได้

่งล

ลังพิงพนักอย่างเกียจคร้าน แสร้งทำเป็น

มาเพื่อจะสั่

แบบนั้น เอเล

นขึ้นมาจุกอยู่ที่คอหอย ฉันต้องรีบยกมือขึ้

คิ้วมุ่น "

วงใยจอมปลอมจบ เสียงโทรศัพท

ความตกตะลึง ดวงตาเบิกกว้างขึ้น ก่อนจะแปรเ

คุณแน่ใจนะ? หมอย

กของฉันเหมือนหยุ

ฟีย

สุด เราทั้งคู่ต่างก็กำลังเผชิญชะตากรรมเดียวกัน

น้อยนิดที่เขามีให้ฉันเมื่อครู่มลายหายไปจนหมดสิ้น เขาลืมไปแล้วด้ว

๋ยวนี้ ดูแลเธ

กพรวดขึ้นจากเก้า

ซเฟียเดี๋ยวนี้

โกหกได้อย่าง

่น้อย ตรงกันข้าม ฉันกลับรู้สึกโล่งใจอย่างปร

มือไปโดนแก้วน้ำจนหกเลอะเทอะเต็มโต๊ะ ความวุ่

ันเต้สบถออกม

งเลอยู่เพียงเสี้ยววินาที... การชั่งใจระหว่างภรรยา

์ดังเร่งเร้า

้ว... เหมือนกับทุก

นซะ ผมอาจจ

งไป ทิ้งฉันไว้กับความเงียบ

ังกว้างที่ค่อยๆ

จบที่สมบูรณ์

กระเป๋าถือ หยิบซอง

สือสัญญา

ขา ทับลงบนกองเอกสารธุรก

ประทับอยู่บนนั้น

่าหรูหราที่ไร้หัวใจ และเดินออกจากชีวิ

ฉียบไหลรินลงมากระทบผิวหน้า ชะล้างคราบน้ำตาที่ฉั

สายตามองไปที่ถนนสายยาวที่ทอ

ลายทางข้างหน้าจะ

ัด คือฉันจะไม่มีวันหันหลังกล

เปิดรับโบนัส

เปิด
อย่าคุกเข่าอ้อนวอน ในวันที่ฉันหมดใจแล้ว
อย่าคุกเข่าอ้อนวอน ในวันที่ฉันหมดใจแล้ว
“ในขณะที่ออกซิเจนในห้องนิรภัยกำลังจะหมดลง ฉันรวบรวมลมหายใจเฮือกสุดท้ายวิทยุไปหาสามี "ดันเต้... ช่วยด้วย ฉันหายใจไม่ออก" แต่เสียงที่ตอบกลับมานั้นเย็นชายิ่งกว่าความตาย "จัดการตัวเองไปก่อน เอเลน่า ผมกำลังพาโซเฟียออกจากเขตอันตราย" วินาทีน้น ฉันรู้ทันทีว่าสำหรับมาเฟียผู้ยิ่งใหญ่อย่าง 'ดันเต้ วิทิเอลโล' ฉันเป็นเพียงภรรยาในนามที่ไร้ค่า เขาเลือกช่วยชู้รัก และทิ้งให้ฉันกับลูกในท้องที่เขาไม่เคยรู้ว่ามีตัวตน ต้องเผชิญความตายเพียงลำพัง ฉันรอดมาได้ แต่หัวใจของฉันตายไปแล้ว ฉันทิ้งใบหย่าไว้บนกองเอกสารธุรกิจพันล้านของเขา แล้วหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยพร้อมความลับเรื่องลูกที่จากไป หนึ่งเดือนต่อมา ดันเต้แทบพลิกแผ่นดินหา เมื่อเขารู้ความจริงจากคลินิกว่าคืนนั้นฉันสูญเสียอะไรไปบ้าง และเขาเป็นต้นเหตุ เขาบุกมาหาฉันถึงนิวยอร์ก สภาพดูไม่ได้ คุกเข่าลงท่ามกลางสายฝนและโคลนตม อ้อนวอนขอโอกาสแก้ตัว "ผมอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีคุณ กลับบ้านเถอะนะ" ฉันมองผู้ชายที่เคยรักสุดหัวใจด้วยแววตาว่างเปล่า ก่อนจะเอ่ยประโยคสุดท้ายปิดตายความสัมพันธ์ "คุณไม่ได้เสียใจที่ทำร้ายฉันหรอก ดันเต้... คุณแค่เสียใจที่ฉันไม่อยู่ให้คุณควบคุมแล้วต่างหาก"”
1 บทที่ 12 บทที่ 23 บทที่ 34 บทที่ 45 บทที่ 56 บทที่ 67 บทที่ 78 บทที่ 89 บทที่ 910 บทที่ 1011 บทที่ 11