icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon
อย่าคุกเข่าอ้อนวอน ในวันที่ฉันหมดใจแล้ว

อย่าคุกเข่าอ้อนวอน ในวันที่ฉันหมดใจแล้ว

ผู้เขียน: Margaret Gani
icon

บทที่ 1 

จำนวนคำ:201    |    อัปเดตเมื่อ:15/12/2025

ยกำลังจะหมดลง ฉันรวบรวมลมหา

ช่วยด้วย ฉั

ลับมานั้นเย็นชา

เอเลน่า ผมกำลังพาโซเ

ียผู้ยิ่งใหญ่อย่าง 'ดันเต้ วิทิเอล

กับลูกในท้องที่เขาไม่เคยรู้ว่ามี

แต่หัวใจขอ

ันล้านของเขา แล้วหายตัวไปอย่างไร้ร

เมื่อเขารู้ความจริงจากคลินิกว่าคืนนั้

ูไม่ได้ คุกเข่าลงท่ามกลางสายฝน

ถ้าไม่มีคุณ ก

ด้วยแววตาว่างเปล่า ก่อนจะเอ่ย

อก ดันเต้... คุณแค่เสียใจที่ฉั

ที

na

นิรภัยกำลังเจื

สียงของสามีที่ดังแทรกผ่านค

เอเลน่า ผมกำลังพาโซเ

าดความช่วยเหลือ แต่มันกระชาก

ะบบระบายอากาศที่กำล

อยๆ กัดกินสติสัมป

กกล่องเหล็กนรกนี

ล' ให้ย่อยยับ ด้วยการพรากสิ่งเดียวที่เข

ือตัว

.

บไปเมื่

หรูหราแถบชานเมืองชิคาโก ดูเหมือนจะเป

สงสปอตไลท์ที่ส่องให้เห็นกรงทอ

มาบนเตียงขนาดคิง

เย็นชืดไร้ร่องรอยความอบอุ่น

เก็บทุกเส้นผมให้เรียบกริบ เพื่อให้สมกับตำแหน่ง 'ภรร

ว ฉันรู้ดีว่าตัวเองเป็นเพียงเด็กกำพร

ิลปะที่ฉันดูแลอยู่ มันเป็นธุรกิจถูกกฎหมายของตระกูลวิ

ุนของดันเต้ที่จอดเทียบอยู่หน

.. มีรอยลิปสติกสีแดงสด

่ใช่เฉดส

้อยขณะหยิบโทรศัพท์ขึ้

ง...

ิ่งโพสต์รูปคู่กับเขาเ

ลึกเขียนว่า "ปลอดภั

ั่วอกเหมือนถูกน้ำกรดราด

กคนขับร

าด อย่าให้เหลือร

า แต่ภายในใจเหมือนถูกกรีด

ารประกาศสงคราม โซเฟียกำลังบอกให

ง โทรศัพท์ขอ

ชว์ชื่อ

ตรมาสนี้

ีที่ฉันกดรับสาย ไม่มีคำทักทาย

ิบเปอร์เซ็นต์ค่ะ

ระวังบัน

ขาเปลี่ยน

มไปด้วยความห่วงใยในแบบที่

อสายฉันอยู่ หรือไม

นิ้วซีดขาว ความน้อยเนื

รายงานให้

ึ้นไป แล้วก

่มติดขัด ภาพความทรงจำอันเลวร้ายในวัยเด็กตอนที่

แคบของฉันก

านหายายาดม เสียงไซเรนเตือ

รุก เราต้องพาคุณไปที่

รักษาความปลอ

ต์ลับเปิดออก และฉันถูกผลักเข้าไปในห้องสี

อมเสียงล็อคที่ดังสนั่

คลุมทันที ไฟฉ

.. ไม

จ แต่ความกลัวมันกัดกิ

ฉันรู้สึกเหมือนกำลัง

ทยุสื่อสารบนผนังอย่างบ้าค

ยด้วย ไฟดับ...

ครือ เจือไปด้วยค

ึดใจ ก่อนที่เสีย

อ เอเลน่า

ลัว... ไ

มกำลังพาโซเฟียออกจากเ

ญาณ

๊ด

มมานั้นดังยิ่ง

นที ความกลัวหายไป แทนที่ด้วยควา

ลือก

สาบานหน้าหลุมศพพ่อแม่ฉันว่าจะปกป้องฉันด้วย

ัก และไม่ใช่แม

ือกา

เฉียบ ในความมืดมิดนั้น ฉันไ

งเห็น

ีกแล้ว... โดยเฉพาะผู้ชา

เปิดรับโบนัส

เปิด
อย่าคุกเข่าอ้อนวอน ในวันที่ฉันหมดใจแล้ว
อย่าคุกเข่าอ้อนวอน ในวันที่ฉันหมดใจแล้ว
“ในขณะที่ออกซิเจนในห้องนิรภัยกำลังจะหมดลง ฉันรวบรวมลมหายใจเฮือกสุดท้ายวิทยุไปหาสามี "ดันเต้... ช่วยด้วย ฉันหายใจไม่ออก" แต่เสียงที่ตอบกลับมานั้นเย็นชายิ่งกว่าความตาย "จัดการตัวเองไปก่อน เอเลน่า ผมกำลังพาโซเฟียออกจากเขตอันตราย" วินาทีน้น ฉันรู้ทันทีว่าสำหรับมาเฟียผู้ยิ่งใหญ่อย่าง 'ดันเต้ วิทิเอลโล' ฉันเป็นเพียงภรรยาในนามที่ไร้ค่า เขาเลือกช่วยชู้รัก และทิ้งให้ฉันกับลูกในท้องที่เขาไม่เคยรู้ว่ามีตัวตน ต้องเผชิญความตายเพียงลำพัง ฉันรอดมาได้ แต่หัวใจของฉันตายไปแล้ว ฉันทิ้งใบหย่าไว้บนกองเอกสารธุรกิจพันล้านของเขา แล้วหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยพร้อมความลับเรื่องลูกที่จากไป หนึ่งเดือนต่อมา ดันเต้แทบพลิกแผ่นดินหา เมื่อเขารู้ความจริงจากคลินิกว่าคืนนั้นฉันสูญเสียอะไรไปบ้าง และเขาเป็นต้นเหตุ เขาบุกมาหาฉันถึงนิวยอร์ก สภาพดูไม่ได้ คุกเข่าลงท่ามกลางสายฝนและโคลนตม อ้อนวอนขอโอกาสแก้ตัว "ผมอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีคุณ กลับบ้านเถอะนะ" ฉันมองผู้ชายที่เคยรักสุดหัวใจด้วยแววตาว่างเปล่า ก่อนจะเอ่ยประโยคสุดท้ายปิดตายความสัมพันธ์ "คุณไม่ได้เสียใจที่ทำร้ายฉันหรอก ดันเต้... คุณแค่เสียใจที่ฉันไม่อยู่ให้คุณควบคุมแล้วต่างหาก"”
1 บทที่ 12 บทที่ 23 บทที่ 34 บทที่ 45 บทที่ 56 บทที่ 67 บทที่ 78 บทที่ 89 บทที่ 910 บทที่ 1011 บทที่ 11