icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

ม่ายมาธวี

บทที่ 3 ชีวิตใหม่

จำนวนคำ:1358    |    อัปเดตเมื่อ:04/01/2022

ยปี

ดีค่ะ

้มรับคนทักในชุดนักเรียนอนุบาลด้วยรอยยิ้มสดใสไม่แพ้เสีย

ีค่ะน้

ะ พี่ปายมีอะไรให้

้อนพี่ปาย

นไปถามเด็กสาวที่มาช่วยงานในร้านอาหารเล็กๆ ข

ข้าร้านบ้า

าเก่าเจ้าประจำ แต่ตอน

็คือหนุ่มหล่อชาวเมืองผู้ดีนามแดเนียล ที่

ดเนียล ส

รับสาวน้

้นโบกให้เจ้าของร้าน ก่อนจะทรุด

ียนแล้ว

งแดเนียลมาทา

าหารคงเอาไว้ก่อน กินบ่

งหัวเราะคิกคักสดใสอยู่เป็นครู่ ก่อนร่างกลมป้

ป็นเด็

ไม่รู้ตัวนั้น มาธวีมองแล้วก็อมยิ้ม ในขณะที่คนถ

ั่งอะ

ับครัว

งในครัวนะจ๊ะ เดี๋ย

.มาบอกว่าไม่ค่อยสบาย ไม่แน่ใจว่าจะได้กลับหรือ

พี่เ

ึ้นไปที่

้คนขับร

ัวบริการด้วย

ทุกปี อยู่ทีก็เป็นเดือน เรียกว่ามาบ่อยจนสามารถสื่อสารภาษาไทยกับผู้คนที่นี่ได

้วเขาก็เจอเธอ หลังจากตะลึงความสวยอยู่ชั่วครู่ เขาก็ตัดสินใจเดินเข้ามาในร้านเล็กๆ คู

ต่ก้นยังไม่ได้หย่อนลงนั่งบนเก้าอี้ เมื่อสามีของเธอโ

ถูกอัธยาศัยของเจ้าของร้าน จนคุ้นเคยกับเจ้าของร้านเป็นอย่างดี และหัวใจของเขาก

ยอมขยับฐานะจากเพื่อนไปเป

คุณนั่นแห

เขาด้วยส่วนหนึ่ง เนื่องจากเห็นเขาเป็นแค่เพื่อ

กที่อื่

าไว้ก่อน เกรงจะไม่เหลือที่ให้พัก

อม เพราะยังไงซะแดเนียล

ๆ ก็มาช่วยงานปา

ือเปล่า ทุกวันนี้ยังทำท่าจะกัดหัวผมอยู่เลย ไม่รู

ิดเลยว่าถ้าแดเนียลรู้ว่า ที่อีกฝ่ายตั้งตัว

เสียงหน่อยนะคุณฝรั่ง ให้ม

ด้ยินได้ฟังเรื่องราวด้วยตลอด แต่แทนที่อี

ล้วคู

าแฟให้กับลูกค้าคนสนิท ที่มาบ่อยจนคนเข้าใจว่าเป็นหนึ่งในหุ้นส่วนขอ

่กินด้ว

่อนไปรับน้องมายที

ิงสาวก็ไม่มีเวลาสนใจคู่กัดประจำร้านอีก เพราะลูกค้าเริ่มทยอยเข้ามาทานอาหารในร้าน ซึ่งส่วนใ

เปิดรับโบนัส

เปิด
ม่ายมาธวี
ม่ายมาธวี
“เธอคือคนที่เขาเลือกแล้วที่จะหายใจร่วมกันไปจนวันตาย "นะจ๊ะ...อย่ารออีกเลยนะ ผมบอกเรื่องของเรากับคุณพ่อคุณแม่แล้ว แล้วท่านก็อนุญาตแล้วด้วย" คำบอกเล่าของเขา ทำให้มาธวีมองใบหน้าคมด้วยความแปลกใจปนค้นคว้ากลายๆ เพราะไม่คิดว่าแม่ของเขาจะยอมรับเธอได้ง่ายๆ "ตอนนี้ก็ขึ้นอยู่ที่เมย์แล้วว่าจะเห็นผมเป็นทางผ่าน ของเล่นชั่วคราว หรือว่า...เพื่อนคลายเหงา" ถ้าตอนที่เขาพูดไม่มีรอยยิ้มติดอยู่ที่ริมฝีปาก คงไม่แค่เสียงฝ่ามือกระทบเนื้อเท่านั้น ที่จะตามมาหลังคำพูดของคนกวนประสาท "แล้วถ้าเห็นเป็นทางผ่าน" สายตาของเขาทำให้มาธวีนึกอยากเอาคืนเขาบ้าง ทั้งที่ตอนนี้เวลาล่วงเลยเที่ยงคืนมาแล้ว "ก็รักแบบผ่านๆ" พอได้คำตอบกับจุมพิตเฉียดฉิวบนริมฝีปาก คนถามก็แทบจะกลั้นยิ้มไม่อยู่ "แล้วถ้าเห็นเป็นของเล่นชั่วคราว" "ก็รักกันชั่วคราว...จากนี้ไปถึงเช้า" ริมฝีปากสีหวานแยกยิ้ม เมื่อได้คำตอบ... ชั่วคราวของเขา หลายชั่วโมงน่าดูเลย "แล้วเพื่อนคลายเหงา" "ก็รักกันทุกครั้งที่ผมรู้สึกเหงา...แล้วผมก็สะสมความเหงาเอาไว้ตั้งแต่เราจากกัน เมย์ลองคิดดูสิว่าจะรักผมกี่ครั้ง ความเหงาถึงจะหมดไปจากใจผม...แต่ถ้ารับผมเป็นสามี เมย์ไม่ต้องรักผมเลย" "...?" "เดี๋ยวผมรักเมย์เอง"”
1 บทที่ 1 รอยรัก2 บทที่ 2 ผิดพลาด3 บทที่ 3 ชีวิตใหม่4 บทที่ 4 หมู่บ้านกลางหุบเขา5 บทที่ 5 โชคชะตาหรือฟ้ากลั่นแกล้ง6 บทที่ 6 เมย์คือเมีย7 บทที่ 7 เพราะอะไร8 บทที่ 8 โจรย่องเบา9 บทที่ 9 เมื่อรักพัดหวน10 บทที่ 10 ภาพพักหน้าจอ11 บทที่ 11 เวลาเปลี่ยน คนเปลี่ยน12 บทที่ 12 ลูกสาว13 บทที่ 13 หึงหน้ามืด14 บทที่ 14 อย่ามายุ่ง15 บทที่ 15 เมย์อยากดื้อกับผมทำไม16 บทที่ 16 บ้าน17 บทที่ 17 สารภาพ18 บทที่ 18 นอนร่วมห้อง19 บทที่ 19 หมดหัวใจ20 บทที่ 20 หลอมรวมกายใจ21 บทที่ 21 My wife22 บทที่ 22 แจ้งข่าวร้าย23 บทที่ 23 เมื่อเมฆหมอกผ่านพ้น24 บทที่ 24 พ่อขอโทษ25 บทที่ 25 รอวันนั้นด้วยความหวัง