icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

ม่ายมาธวี

บทที่ 5 โชคชะตาหรือฟ้ากลั่นแกล้ง

จำนวนคำ:1384    |    อัปเดตเมื่อ:04/01/2022

่บ้านเพื่อเช็กอินเข้าห้องพักที่จองเอาไว้ คนตั้งใจ

ว่าเราจะพักก

วคนอื่นให้หันมามองได้เป็นอย่างดี แต่เจ้าตัวก็ใช่ว่าจะสนใจ ในขณะที่ค

็มแล้วนะว่ามันไม่ได้สะ

นี่คะว่าสภาพม

อยเข็ม เกรงใ

ผู้หญิงคนหนึ่งกำลังรดน้ำดอก

รับนี่ใช่

บา ตกใจไม่แพ้กัน เพราะไม่นึ

ิน...วินรู้

กชาวบ้านที่เห็นตามทางเดิน ประกอบกับรูปร่างหน้าตาที่สวยสะด

่เม

ทรกมาจากในบ้านเสียก่อน ก่อนที่เจ้าตัวจะโผล่หน้ามาให้ผู้ใหญ่ยลโฉม

่เม

อาหมอนกับผ้าห่มไปเก

ยเก่งมา

้มปริ แล้วก็เงยหน

คะ ใช่คนที่จะมาพัก

ังไม่ได้ถ

ซึ่งก็ทำเอาคนเป็นแม่ถอยหลังแทบไม่ทันเพราะเขาเล่นมานั่งติดขาเธอเลย โดยไม่สนใ

่ใช่....หร

มคะแม่

าขึ้นถามมารดา

ช่

่ค่

่อทันทีที่ได

ี่จะมาพักบ้านของ

กมีรอยยิ้มอยู่ตลอดเวลาเพราะความน่ารักขอ

รับที่จะใ

มละจากใบหน้าหวานละมุนที

ะวิน เข็มยืนจนเมื

ค่ะ...แล้วก็ขอหลัก

หรือกลัวว่

างเราน่ะค่ะ ทุกคนต้อ

พราะอีกฝ่ายแสดงชัดเจน

นะ ผมขอค้นเอกสารก่อ

ุณ เข็มไม่กล้าขึ้นไป

ไรน่ากลัวเลย น้องมายก็ยังขึ้นไปบ่อย

ีกฝ่ายมาหอมขอบคุณสักฟอด แต่ก็ติดว่ามีสายตาสองคู่

คนสวยขึ้นไปบนบ้านด้วย

..เชิญค่

ก็เลยยอมเดินตามเจ้าบ้านตัวน้อยขึ้นบันไดบ้านไปด้วยความทุลักทุเลพอสมค

ลักฐานด

รให้ตามที่บอกก่อนหน้า มาธวีก็เ

ที่นี่ตั้งแ

นสิ่งที่

วีจำต้องบอกกับสา

งจากวันนั้น ผมตามหาเมย์แทบพลิกแผ่นดิน แ

..

ขา หญิงสาวก็ให้ค

้ยังไง หนีมาแต่งงานกับคนอื่น มีลูกมีครอบครัวอยู่ที่นี่ท

้สมกับความน้อยใจที

งตั้งแต่วันนั้นแล้ว...

์ก็รู้ แล้วเหตุการณ์วันนั้น แน่ใจหรือว่าเมย์ลืมมันได้จ

รธที่เขาไม่ให้เกียรติ แต่ก็เข้าใจความรู้สึกข

เปิดรับโบนัส

เปิด
ม่ายมาธวี
ม่ายมาธวี
“เธอคือคนที่เขาเลือกแล้วที่จะหายใจร่วมกันไปจนวันตาย "นะจ๊ะ...อย่ารออีกเลยนะ ผมบอกเรื่องของเรากับคุณพ่อคุณแม่แล้ว แล้วท่านก็อนุญาตแล้วด้วย" คำบอกเล่าของเขา ทำให้มาธวีมองใบหน้าคมด้วยความแปลกใจปนค้นคว้ากลายๆ เพราะไม่คิดว่าแม่ของเขาจะยอมรับเธอได้ง่ายๆ "ตอนนี้ก็ขึ้นอยู่ที่เมย์แล้วว่าจะเห็นผมเป็นทางผ่าน ของเล่นชั่วคราว หรือว่า...เพื่อนคลายเหงา" ถ้าตอนที่เขาพูดไม่มีรอยยิ้มติดอยู่ที่ริมฝีปาก คงไม่แค่เสียงฝ่ามือกระทบเนื้อเท่านั้น ที่จะตามมาหลังคำพูดของคนกวนประสาท "แล้วถ้าเห็นเป็นทางผ่าน" สายตาของเขาทำให้มาธวีนึกอยากเอาคืนเขาบ้าง ทั้งที่ตอนนี้เวลาล่วงเลยเที่ยงคืนมาแล้ว "ก็รักแบบผ่านๆ" พอได้คำตอบกับจุมพิตเฉียดฉิวบนริมฝีปาก คนถามก็แทบจะกลั้นยิ้มไม่อยู่ "แล้วถ้าเห็นเป็นของเล่นชั่วคราว" "ก็รักกันชั่วคราว...จากนี้ไปถึงเช้า" ริมฝีปากสีหวานแยกยิ้ม เมื่อได้คำตอบ... ชั่วคราวของเขา หลายชั่วโมงน่าดูเลย "แล้วเพื่อนคลายเหงา" "ก็รักกันทุกครั้งที่ผมรู้สึกเหงา...แล้วผมก็สะสมความเหงาเอาไว้ตั้งแต่เราจากกัน เมย์ลองคิดดูสิว่าจะรักผมกี่ครั้ง ความเหงาถึงจะหมดไปจากใจผม...แต่ถ้ารับผมเป็นสามี เมย์ไม่ต้องรักผมเลย" "...?" "เดี๋ยวผมรักเมย์เอง"”
1 บทที่ 1 รอยรัก2 บทที่ 2 ผิดพลาด3 บทที่ 3 ชีวิตใหม่4 บทที่ 4 หมู่บ้านกลางหุบเขา5 บทที่ 5 โชคชะตาหรือฟ้ากลั่นแกล้ง6 บทที่ 6 เมย์คือเมีย7 บทที่ 7 เพราะอะไร8 บทที่ 8 โจรย่องเบา9 บทที่ 9 เมื่อรักพัดหวน10 บทที่ 10 ภาพพักหน้าจอ11 บทที่ 11 เวลาเปลี่ยน คนเปลี่ยน12 บทที่ 12 ลูกสาว13 บทที่ 13 หึงหน้ามืด14 บทที่ 14 อย่ามายุ่ง15 บทที่ 15 เมย์อยากดื้อกับผมทำไม16 บทที่ 16 บ้าน17 บทที่ 17 สารภาพ18 บทที่ 18 นอนร่วมห้อง19 บทที่ 19 หมดหัวใจ20 บทที่ 20 หลอมรวมกายใจ21 บทที่ 21 My wife22 บทที่ 22 แจ้งข่าวร้าย23 บทที่ 23 เมื่อเมฆหมอกผ่านพ้น24 บทที่ 24 พ่อขอโทษ25 บทที่ 25 รอวันนั้นด้วยความหวัง