icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

ม่ายมาธวี

บทที่ 4 หมู่บ้านกลางหุบเขา

จำนวนคำ:1333    |    อัปเดตเมื่อ:04/01/2022

ขาที่แม่สามีอาศัยอยู่ที่นั่น ซึ่งเธอเองก็ได้อยู่ที่นั่นเมื่อหลายปีก่อน หลังมารดาเสียชีวิตและตั

ขาจึงไม่ยอมนั่งรถไปไหนมาไหนอีกเลยหลังจากเกิดเหตุการณ์ซ้ำๆ กันกับคนที่รัก เธอจึงต้องคอยไปๆ มาๆ หลังชวนให้ไปอยู่ด้วยกันแล้วฝ่ายนั้นไม่ยอม เพราะความผูกพันกับที่เคยอยู่ เคยนอน และเคยใช้ชีวิตกับ

่า

ๆ สองสามที พอได้ยินดังนั้น มาธวีก็รีบจูงหนูน้อยขึ้

ม่

วเหรอ...ส

กับลูกสะใภ้ด้วยคำพูด แต่พอจะยันตัวล

ลุกหรอกค่ะ

อก แต่นี่กลัวว่าพอเขามาถึงแล้ว ร่างกายมันจะไม่พร้อม

้านก็มีปายช่วยดูให้อยู่...ว่าแต่แขกจองเอาไว้กี่หล

งหลังด้านหน้าจะเข้าบ่าย

สบายหรือค

เล็กได้

หน่อยนะคะจะได้กินยา หนู

ัวไปจัดการเอาอาหารใส่จาน และเก็บอาหารข้าวของที่ซื้อมาไว้ให้ในครัว โดยให้หนูน้อยอยู่เฝ้าคุณย่าไว้ พอจัดการให้คนป่วยกินข้าวกินยาและ

กรณ์ช่วยคุ้มครองแม่ด้วยนะ อย

ุณเขาทุกครั้งที่ยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือ

ี่เธอทุกข์แสนสาหัส ก็เขาคนเดียวที่คอยอยู่เคี

ด้แล้ว เลือกที่จะเก็บเรื่องราวที่ผ่านมาเป็นบ

งนะ ยังไงเมย์ก็จะดูแลแ

่แม

ดังมาจากหน้าบ้าน มาธวีเผยย

่าแขกจะมาแล้วล่ะ...คืนนี้เมย์ค้า

เมย์

ว่าไงคะ

ก็หันไปหาเจ้าของใบหน้าอ้วนกลมที่โผล่มาให

์ทำอะไร

ังคุยกับพ่อ

ณ์มาเห

ว่ายังไง เพราะในวันที่คนเป็นพ่อไม่อยู่ด้วย แม่บอกว่าพ

ับรูปของพ่อกรณ์น่ะ...น้อง

่เมย์บอกว่าพ่อ

องตัวเองวางทาบบนหน้

พ่อกรณ์ได้เสมอ เพราะพ่

่ได้ไปไหน...ว่าแต่มาเรียกแม่เมย์มีอ

ี่ๆ เขาก็มาแล้ว ย่าขาก็เลย

เราไปกันเลยนะ เ

่อกรณ์ เดี๋ยวน้องมา

ีก็อดยิ้มไม่ได้ ก่อนจะจูงมือลู

เปิดรับโบนัส

เปิด
ม่ายมาธวี
ม่ายมาธวี
“เธอคือคนที่เขาเลือกแล้วที่จะหายใจร่วมกันไปจนวันตาย "นะจ๊ะ...อย่ารออีกเลยนะ ผมบอกเรื่องของเรากับคุณพ่อคุณแม่แล้ว แล้วท่านก็อนุญาตแล้วด้วย" คำบอกเล่าของเขา ทำให้มาธวีมองใบหน้าคมด้วยความแปลกใจปนค้นคว้ากลายๆ เพราะไม่คิดว่าแม่ของเขาจะยอมรับเธอได้ง่ายๆ "ตอนนี้ก็ขึ้นอยู่ที่เมย์แล้วว่าจะเห็นผมเป็นทางผ่าน ของเล่นชั่วคราว หรือว่า...เพื่อนคลายเหงา" ถ้าตอนที่เขาพูดไม่มีรอยยิ้มติดอยู่ที่ริมฝีปาก คงไม่แค่เสียงฝ่ามือกระทบเนื้อเท่านั้น ที่จะตามมาหลังคำพูดของคนกวนประสาท "แล้วถ้าเห็นเป็นทางผ่าน" สายตาของเขาทำให้มาธวีนึกอยากเอาคืนเขาบ้าง ทั้งที่ตอนนี้เวลาล่วงเลยเที่ยงคืนมาแล้ว "ก็รักแบบผ่านๆ" พอได้คำตอบกับจุมพิตเฉียดฉิวบนริมฝีปาก คนถามก็แทบจะกลั้นยิ้มไม่อยู่ "แล้วถ้าเห็นเป็นของเล่นชั่วคราว" "ก็รักกันชั่วคราว...จากนี้ไปถึงเช้า" ริมฝีปากสีหวานแยกยิ้ม เมื่อได้คำตอบ... ชั่วคราวของเขา หลายชั่วโมงน่าดูเลย "แล้วเพื่อนคลายเหงา" "ก็รักกันทุกครั้งที่ผมรู้สึกเหงา...แล้วผมก็สะสมความเหงาเอาไว้ตั้งแต่เราจากกัน เมย์ลองคิดดูสิว่าจะรักผมกี่ครั้ง ความเหงาถึงจะหมดไปจากใจผม...แต่ถ้ารับผมเป็นสามี เมย์ไม่ต้องรักผมเลย" "...?" "เดี๋ยวผมรักเมย์เอง"”
1 บทที่ 1 รอยรัก2 บทที่ 2 ผิดพลาด3 บทที่ 3 ชีวิตใหม่4 บทที่ 4 หมู่บ้านกลางหุบเขา5 บทที่ 5 โชคชะตาหรือฟ้ากลั่นแกล้ง6 บทที่ 6 เมย์คือเมีย7 บทที่ 7 เพราะอะไร8 บทที่ 8 โจรย่องเบา9 บทที่ 9 เมื่อรักพัดหวน10 บทที่ 10 ภาพพักหน้าจอ11 บทที่ 11 เวลาเปลี่ยน คนเปลี่ยน12 บทที่ 12 ลูกสาว13 บทที่ 13 หึงหน้ามืด14 บทที่ 14 อย่ามายุ่ง15 บทที่ 15 เมย์อยากดื้อกับผมทำไม16 บทที่ 16 บ้าน17 บทที่ 17 สารภาพ18 บทที่ 18 นอนร่วมห้อง19 บทที่ 19 หมดหัวใจ20 บทที่ 20 หลอมรวมกายใจ21 บทที่ 21 My wife22 บทที่ 22 แจ้งข่าวร้าย23 บทที่ 23 เมื่อเมฆหมอกผ่านพ้น24 บทที่ 24 พ่อขอโทษ25 บทที่ 25 รอวันนั้นด้วยความหวัง