ดั่งหทัยภูผา

เธอเสียเมื่อคลอดผ้าแพรเธอเองก็เป็นเหมือนแม่ที่เลี้ยงคนหนึ่งผ้าแพรมาโดยตลอดจะตีสักคราดุสักครั้งก็ไม่เคยมาถึงคร

งได้เป็นแบบนี้ไง" พิกุลตวาดเสียงฝ

ินหลังจากให้ทั้งสามบินด่วนมาจากกรุงเทพเป็นชั่วโมงกว่าตอนนี้เพ

งคุณหญิงจากเมืองกรุงรีบขึ้นไปบนบ้านของผ้าแพรโดยเร็วเพราะไ

านๆของเธอพอสมควรมาวันนี้เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้าที่ยังช็อกที่พึ่งจะรู้ตัวว่า

งพิกุลทันทีเธอพอจะดูออกว่าคนที่ถือไม้นั้นกำลังจะตีสาวน้อยคนที่นั่งอยู่กับพื้นสะอึกสะ

น" พิกุลเอ่ยเสียงแข็งกับหญิงชราแต่งตัวด

ด็กในท้องหลานคุณน่ะสิ" ส

่ามา" พิกุลรู้ดังนั้นก็รีบถาม

เพราะไม่คิดว่าเรื่องราวมันจะบานป

งความประสงค์ที่เธอมาที่นี่ให้รู้ว่าพวกเธอนั้น

งหาคนที่ทำหลานเธอท้องแต่ก็ไม่ยักจะเห็นว่ามีผู้ชา

ึ้นบันไดบ้านตามย่าของเขามาติดๆเขาเปรยตามองร่างบางที่นั่งกองอยู่กับพื้นด้

เป็นไง" ด้วยความโมโหพิกุลจึงเ

รีบมารั้งแม่ของเธอเอาไว้ก่อนไม่อย่

ก" โสพิศรีบเข้ามาปกป้องลูกเธอด้วยท่าทีที่ไม่พอใจนักที่อีกฝ่ายจะใช้ความร

าวัยมากเพราะไม่ได้ทำงานหนักอย่างคนอื่นๆเธอเพียงทำหน

ะผู้ชายสมัยนี้มันจริงๆเลย" พิกุลค่อนขอดเสียงดั

ราะไม่อยากให้แม่เธอพูดอะไรที่ทำร้า

้งสองฝ่ายจะตกลงกันเขาเลยหมายจะลงมานั่งเล่นด้านล่างยังไม่ทันเดินจนส

าจะรู้ตัวมาพักหนึ่งแล้วแต่ไม่เข้าใจว่าทำไมเธอถึงไม่ยอมบอกเขาก่อนแม้คืนนั้นเขา

ไม่อยากให้เรื่องเป็นแบบนี้เลยสักนิดแค่คืนนั้นพลาดนอนกับคู่หมั้นเจ้านายเธอก็รู้สึกผ

นเมื่อเขาถามอะไรเธอก็ไม่ตอบเอาแต่ร้องให้เหมือนวันที่ตื่นมาเจอเขาไม่มีผ

ลวกๆและบอกกับอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงสะอื้นเธออยากจะหยุดแต่ยิ่งห้ามเท่า