ไฟคลั่งรัก

พยา

เป็นที่น

เธอพยายามปรับสีหน้าให้ปกติ ปลอบตัวเองในใจว่าไม่เป็น

ช่างสังเกตเหมือนเคย เธอวางอุปกรณ์ลงบนโต๊ะพร้อ

r

ส่ใจยังคงช่วยทุกคนจัดบูธต่อไป ระหว่างที่เธอกำลังยกกล่องบริจาคเดินออกมาวาง

วมอง ใบหน้าหล่อนิ่งขรึมทว่าแววตากลับนุ่มละมุนเสียจนร่างบางหัวใจสั่น เธ

เข้ามาเปิดบูธในโรงพยาบาลแบบนี้” เสียงริตาโผล่งออกมาจากด้

ตาไปมองคนทักทายเลยสักนิด สายตาเขาจดจ้องอยู่ที่ใบหน้าสวยหวานแสนคุ้นเคย แววตาห่วงหาฉายช

… นานเท่าไหร่แล้ว

ไปเข้าห้อ

เธอก้าวเท้าเร็วๆ เพื่อพาตัวเองให้พ้นจากสถานที่ตรงนั้น เมื่อหลุดพ้

ีแล้วนับตั้

ักไลล

มาในภวังค์ความคิด ภาพรอยยิ้มอบอุ่นท

เรื่องมันผ่านไปนา

ียกสติตัวเองกลับมา ที่ผ่านมาเธอทำได้ ครั้งนี้เธอก็ต้องทำให้ได้เหมือนกัน สองเท้าเ

ห้เข้ามาซบลงบนแผงอกแกร่งแทน กลิ่นน้ำหอมที่มีความหอมพิเศษกว่ากลิ่

ื

ันที แต่วงแขนแกร่งกลับกอดรั้งเธอไม่ยอมปล่อย ร่างเล็กออกแรงดิ้นเบาๆ รู้สึกตื่นต

ล่อยมือออกจากร่างเล็กด้วยความเสียดาย อยากจะกอดและสูดกลิ่นหอมๆ นั้นให้นานกว่านี้อีกสักหน

ผลอทำไก่ตื่นห

จะขอบคุณเขาอยู่หรอกที่ช่วยประคองไม่ให้เธอล้ม แต่พอถูกกอดแนบแน่นแถมยังถูกสูดดมอย่างโจ่งแจ้งแบบนั้น เธอเอ่ยคำขอบค

ยวรีน่าเกรงขามทอดมองเธอด้วยแววตานุ่มลึก ริมฝีปากสีชมพูจาง

ยจ

ไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาเปรียบเปรยหน้าตาของเขาคนนี้แล้ว เขาเป็นผู้ชายที่มีเค้าโครงหน้าสวยมาก ทั้งดวงตาเร

หลาดเช่นกัน โดยเฉพาะกลิ่นน้ำหอมของเขา มันราวกับว่าเธอเพิ่ง

าหวานแถมยังโค้งตัวลงเล็กน้อยเพื่อให้ระดับสายตาของทั้ง

ื่อรู้สึกว่าตัวเองจ้องเขามากเกินไปแล้ว ไม่ใช่แค่กลิ

น้าตาดีขนาดนี้เธอ

านเขามัวแต่ตกใจจึงไม่ได้มองเธออย่างละเอียด เขารู้แค่ว่าเธอสวย

นนางฟ้าจริง

ชมนี้จริงๆ เธอเป็นผู้หญิงที่ไม่ได้มีหน้าตาสวยจัดนัก ติดไปทางน่ารักน่าเอ็นดูเสียมากกว่า

ครับ หรือว่ามาเ

เรียนแต่เป็นชุดเดรสกระโปรงตัวยาว ต้องยอมรับจริงๆ ว่าผู้หญิงคนนี้สวมชุดอะไรก็ดูสวยสมวัยไปซะหมด นี

อลันกล่าวหานะ เขาก็แค่ชอบมองเด็กๆ เหล่านั้นเป็นอาหารต

้าตอบตามตรง ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าเธอออกมานานแล้ว “เอ่อ

หนีอี

ห้เธอหนีไปง่ายๆ อีกแล้ว เพราะเขาวางแผนมา

่างบางที่เดินหายลับไปอีกทางแล้ว ริมฝีปากหนาขยับยิ้มพึงพอใจกับการพิสูจน์ท

งเวลาเขาดับเ

รตามแผ

ที่ไม่ได้บอกพี่ก่อน

่างดี และยังรู้เรื่องที่ไลลานาพยายามหลบเลี่ยงตะวันมาโดยตลอด เหตุการณ์ครั้งนี้ไม่ใช่ความบังเอิญ แต่เป็นความตั้งใจของตะวัน เมื่อเขา

จบไปนานแล้ว ไม่ต้องคิดมากนะ” ไลลานายิ้มตอบ สีหน้าเธอดูไม

ยใหม่ให้กับทางมูลนิธิเราด้วยค่ะ” แพรพลอยพูดขึ้นมาเรียกความสนใจจากไลลานาทั

ไม่ควรเอาความรู้สึกส่วนตัวมาปะปนจนทำให้เสียงานใหญ่ เพราะยังมีเด็กๆ อ

เอง ฝากทุกคนจัด

?” แพรพลอยถามเสียงเบา แน่ล่ะ เธอรู้ว่าไลลานารู้ทางทุกท

พี่

หารโรงพยาบาลแห่งนี้ ในอดีตไลลานาเคยขึ้นมาที่นี่หลายครั้ง ทุกอย่าง

ึ

เธอเหม่อมองป้ายชื่อหน้าประตูห้องอย่างใจลอย และก่อนที่ไลลา

านายืนอยู่หน้าห้อง แววตาคมวูบไหวด้วยความดีใจ

ธอพูดเข้าเรื่องสำคัญด้วยน้ำเสียงห่างเหิน รอยยิ้

เข้าไปในห้องที่คุ้นเคย เธอตีหน้านิ่งและก้าวเดินอย่างมั่นค

มลืมตัว เธอเม้มปากอย่างนึกโกรธตัวเองในใจก่อนจะพูดขึ้นมาใ

ายบางอย่างชัดเจน และมันแทงใจคนฟังอย่างไลลานาเหลือเกิน เธอรู้สึกอึดอัดจนอยากจะลุกแล้วเดินหนีออกจากห้

อียดต่างๆ ทางมูลนิธิจะติดต่อมาภายหลังนะคะ” ไลลานาลุกขึ้นยืนเม

ม

า เรามาคุยกั