บันทึกของผมและคุณทาร์ซาน

หตุผลที่เปาโลพาลูกทีมมาอยู่ที่นี่ จรินทร์ฟังเรื่องที่บรรดานักสัตววิยาและเจ้าหน้าที่ในศาสตร์แขนงอื่นๆ พูดคุยกันไป ในหัวก็รีบจำคำพูดเหล่านั้นแล้วจดบันทึกข้อมูลที่สำคัญลงไป

ะไรขึ้

พื่อตั้งหลัก ไม่เว้นแม้แต่จรินทร์ที่คว้ากระเป๋าเป้ ขึ้นมาสะพาย กะว่

ะเจอสั

รือหมีอะไรอย่างนั้น แต่ยังไม่ทันที่จะได้ำาตอบ เสียงหวีดร้ องก็ดัง ขึ้นมาให้ได้

ห้รีบปีนขึ้น

รียมพร้อม พลันสอดส่ายสายตามอง

นั ้นเปาโลก็โพล่งออกมาเสียงดั

ถึงยังกิ่งก้าน เสียงร้องของบรรดาลิงชิมแปนซีก็ดังขึ้นแ

พวกเขา ท่าทางคล้ายกับว่าจะโจมตี ซึ่งก็จริง เพราะทันทีที่มาถึงต

บน้อยไม่น่า เป็นห่วงเท่าไร แต่ถ้าถึงขนาดแขนขาหักคงจะเป็นเรื่องใหญ่เพราะกว่าจะออกจาก ป่านี้ไปได้ก็ต้องใช้เวลาหลายชั่วโมง

็แวบเห็นเงาของอะไรบางอย่

วไปที่เขาเคยเห็นอยู่โข ยิ่งอยู่บนต้นไม้ยิ่งไม่เป็ นการดี จรินทร์รีบทิ้ง ตัวลงมาด้วยความว่องไ

ะ!

้ว!

ล้วเจ็บน้อยที่สุดแล้ว แต่ก็ต้องลืมตาขึ ้นในท้ายที่สุดเมื่อ รู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างมาโอบอุ้ม

องเหมือนลิงไม่มีผิด ขณะที่หู ของเขาได้

น...ทาร