บันทึกของผมและคุณทาร์ซาน

นว่าคนที่ก าลังหิ ้วเขาโหนไปเถาวัลย์นั้นคือคนจริงๆ แต่ไม่ใช่คนเมืองเหมือนกับเขา ลักษณะเหมือนกับ

่ใส่ เอ่อ...จะบอกว่าไม่ใส่ก็ไม่เชิง ที่ช่วงล่างมีผ้าลายเสือดาวพ

ี๊ย

ขึ้นไปไว้บนกิ่งไม้ใหญ่ตรงหน้า ส่วนตัวเองก็กระโดดโหนเถาวัลย์อีกเส้น แล้วเหวี่ยงตัวข

ะตัวแข็งเกร็งไปเมื่อเด็กหนุ่มคน นั ้นเดินย่อๆ เข้ามาใกล้ ท าจมูกฟุดฟิ ดใส่ตามตัวเขา จรินทร์ท าท่าจะโบ

้นสูดดมไปทั่วทั ้ง กายเขา พลันก็ต้องร้ องโวยวายออกมาเม

เอาคื

คว้าเถาวัลย์ห้อยโหนหนีไปยังต้

ขณะที่ลิงชิมแปนซีตัวอื่นๆ ก็ตอบ

ปิดกระเป๋ าด้วย การใช้ฟันกัดบ้าง ทุบกับพื ้นบ้าง ก่อน

็นเสียงของเจ้า

ับเถาวัลย์ค้างเติ่งอยู่กับดงต้นไม้ใหญ่ จรินทร์ที่รีบไต่ลงจาก ต้นไม้กว่าจะถึงพื้น เจ้

ย จู่ๆ ลิงพวกนั ้

้นไปเป็ นคนน่ะ” “คน...” เปาโลครางออกมา พลันทุกชีวิตก็นึกถึงทาร์ซานคนนั ้นทันที “หมายถึงคนนี้หรือเป

ูกถามก็พากัน

ามาจับ พวกผมมัดกับเถาวัลย์กับพวกลิงนั่น แล้วก็เป็ นอย่างที่

่อยู่ของฝูงลิงชิมแปนซี จึงไม่แปลกถ้าหากพวกลิงจะก้าวร้ าว เพราะการบุกรุกเข้าไปมันคือการรุกราน

หมอนั่นเป็

น แต่อะไรก็ไม่น่าสนใจเท่ากับการ ได้เห

จแรกที่ ได้มาศึกษาพฤติกรรมของฝูงลิงชิมแปนซีบนเกาะนี้เสียอี

์ของตัวเองออกมา บ้างก็ถ่ายรูป บ้างก็ค่อยๆ ย่องเข้าหาเพื่อหลอกล่อให้ทาร์ซานหนุ่มลงมาจากต้นไม้ด้วยข

ตายเ