icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon
closeIcon

เปิดรับโบนัส

เปิด

นิยายหญิงแนวมหาเศรษฐี

ขายดี ออกต่อเนื่อง จบเล่ม
บ่วงรักหงส์ฟ้า อาญามังกร

บ่วงรักหงส์ฟ้า อาญามังกร

บ่วงรักหงส์ฟ้า อาญามังกร (ซีรีส์มาเฟียยอดรัก ลำดับที่5) เรื่องราวความรักแสนวุ่นวาย ของหงส์และมังกรคู่แฝดชายหญิง สองทายาทมาเฟียและยากุซ่า มาดูกันว่าสองแฝด จะรักได้ร้ายแค่ไหน! *** “เป็นเด็กดี ว่าง่ายๆ นะหงส์น้อยของฉัน” ชายหนุ่มทอดเสียงนุ่มพลิ้ว ขณะก้มลงกระซิบชิดริมหูนิ่ม ริมฝีปากขบเม้มเบาๆ ตรงติ่งหูสาวคล้ายต้องการหยอกเย้าให้เธอขนลุกซู่ “ฉัน... ไม่เอานะ...” หญิงสาวพยายามรวบรวมสติของตัวเองสุดฤทธิ์ ให้หลุดพ้นจากวังวนของความวาบหวามที่เขาสร้างขึ้น เบนนีโต้คลี่ยิ้มร้าย มองนางหงส์สาวที่กำลังถูกเขาถอนขนด้วยแววตาวาววาม ร่างนุ่มๆ กายหอมๆ ของเธอกำลังถูกเขากลืนกินทีละน้อย และเขาไม่คิดจะปล่อยให้สาวน้อยใต้ร่างหลุดรอดจากกรงเล็บไปได้
ภรรยาลับของเขา ความขายหน้าที่ถูกเปิดเผย

ภรรยาลับของเขา ความขายหน้าที่ถูกเปิดเผย

เจ้านายผลักฉันเข้าไปในห้องเพื่อรับมือกับคนไข้วีไอพีที่กำลังขู่จะฆ่าตัวตาย เธอคือเอวา เบญจรงค์ อินฟลูเอนเซอร์ด้านแฟชั่นชื่อดังที่กำลังคลุ้มคลั่งอาละวาดเพราะเรื่องคู่หมั้นของเธอ แต่เมื่อเธอโชว์รูปผู้ชายที่เธอรักให้ฉันดูทั้งน้ำตา โลกทั้งใบของฉันก็พังทลายลงในพริบตา มันคือเบน สามีของฉันที่แต่งงานกันมาสองปี เขาเป็นคนงานก่อสร้างใจดีที่ฉันเจอหลังจากอุบัติเหตุทำให้เขาสูญเสียความทรงจำ ทว่าในรูปนี้ เขาคือภากร โลหะกุล มหาเศรษฐีผู้เหี้ยมโหดที่ยืนอยู่หน้าตึกระฟ้าซึ่งมีชื่อของเขาปรากฏหราอยู่ และในตอนนั้นเอง ภากร โลหะกุลตัวจริงก็เดินเข้ามาในห้อง เขาสวมสูทที่ราคาแพงกว่ารถญี่ปุ่นคันเล็กๆ ของฉันทั้งคัน เขาก้าวผ่านฉันไปราวกับฉันไม่มีตัวตน แล้วโอบกอดเอวาไว้ในอ้อมแขน “ที่รัก ผมอยู่นี่แล้ว” เขากระซิบ น้ำเสียงทุ้มลึกและอ่อนโยนแบบเดียวกับที่เขาเคยใช้ปลอบฉันหลังจากเจอเรื่องแย่ๆ มาทั้งวัน “ผมจะไม่ทิ้งคุณไปไหนอีกแล้ว ผมสัญญา” เขาเคยให้สัญญาแบบเดียวกันเป๊ะๆ กับฉันมาแล้วนับร้อยครั้ง เขาจูบหน้าผากเธอ ประกาศก้องว่าเขารักเธอเพียงคนเดียว...เป็นการแสดงให้ผู้ชมเพียงคนเดียวดู นั่นก็คือฉัน เขากำลังแสดงให้ฉันเห็นว่าชีวิตแต่งงานของเรา ชีวิตที่เราร่วมสร้างกันมาตอนที่เขาสูญเสียความทรงจำ เป็นเพียงความลับที่ต้องถูกฝังกลบให้มิด ขณะที่เขาอุ้มเธอออกจากห้อง ดวงตาเย็นชาของเขาสบตากับฉันเป็นครั้งสุดท้าย ข้อความนั้นชัดเจน...แกคือตัวปัญหาที่ต้องถูกกำจัด
เจ้าบ่าวอสูร.

เจ้าบ่าวอสูร.

เพราะความแค้น... เขาจึงทำทุกอย่างเพื่อให้เธอเจ็บ เพราะความรัก... เธอถึงยอมตกเป็นเหยื่อรักของเขา ความเข้าใจผิดของเขา... ทำให้เธอต้องกลายเป็นหมากในเกมส์ล้างแค้นอย่างไม่มีทางเลือก รัชชานนท์ไม่เคยคิดเลยว่า...ผู้หญิงที่ตั้งหน้าตั้งตา สั่งสมองให้เกลียดชัง จะทำให้หัวใจกระด้างของตนเองเต้นแรงที่สุดในชีวิต นทิชามีเสน่ห์ หอมหวานเย้ายวน จนเขาไม่อาจจะปล่อยให้เธอหลุดมือไปได้ ดังนั้น... นอกจากจะหลอกล่อให้เธอเดินตามเกมส์แค้นแล้ว เขาก็ยังมีหน้าที่ที่ต้องทำให้เธอ ปีนขึ้นจากหลุมรักไม่ได้เช่นกัน...
กรงรักราชาโจร

กรงรักราชาโจร

แค้น ที่ฝังใจทำให้เธอต้องถูกจองจำ และรับผลกรรมทั้งที่ไม่ได้เป็นคนเริ่ม! ***** "ก็แค่เชลยไร้ค่าคนหนึ่งเท่านั้น" "แต่ฉันก็มีหัวใจนะคะ...ฉันมีความรู้สึกและเจ็บปวดเป็น" "เป็นเช่นรึ? ฮึ! ความรู้สึกของเธอไม่ได้มีผลสำหรับเรา.,." "หยาบช้าสิ้นดี!" "เทียบเท่าไม่ได้กับสิ่งคาว ๆ ที่พ่อเธอทำ" "พวกแกมันระยำ!" "เราทำได้มากกว่าจุดไฟเผาทั้งเป็นอีก.,.หรือเธออยากจะลอง" จอมโจรทรนงผู้คนขนานนามถึงความโหดร้าย เหี้ยมโหด ชายโฉดที่พรากพรหมจรรย์ของเธอ 'จัสซีเนีย' เธอเสียความสาวให้เขา 'จาห์มาล์' ผู้ชายป่าเถื่อนในแถบทะเลทราย สถานที่กบดานอันแสนไกล ที่ไม่มีใครอยากเข้าไปใกล้ ภายใต้ชายคาของกรงขัง หัวใจดวงน้อยของจัสซีเนียถูกย่ำยีด้วยแรงราคะของความเคียดแค้น ตัวแทนแรงอาฆาตที่เธอไม่ได้กระทำ แต่ต้องรับผลกรรมแทนผู้เป็นพี่อย่างจำยอม.....ด้วยฝีมือของราชาโจร!
คนโกง ไม่มีโอกาสครั้งที่สอง

คนโกง ไม่มีโอกาสครั้งที่สอง

คืนนี้คือวันครบรอบแต่งงานปีที่สิบของเรา ภาคิน อัศวนนท์ สามีของฉัน มหาเศรษฐีแห่งวงการเทคโนโลยี จองโรงแรมที่แพงที่สุดในกรุงเทพฯ เพื่อจัดงานเลี้ยงหรูหรา เขาดึงฉันเข้าไปใกล้เพื่อให้กล้องถ่ายรูป พร้อมกระซิบข้างหูว่ารักฉันมากแค่ไหน แต่เพียงชั่วครู่ต่อมา ฉันกลับเห็นเขาใช้รหัสลับที่เราสร้างขึ้นมาด้วยกันเพื่อจีบแคนดี้ ชู้รักของเขา ต่อหน้าต่อตาฉัน เขาออกจากงานเลี้ยงของเราโดยโกหกว่ามีเรื่องด่วนที่ต้องไปจัดการ เพื่อไปพบเธอ พลุฉลองครบรอบที่เขาสั่งจุดน่ะเหรอ? มันเป็นของเธอต่างหาก วันต่อมา เธอก็ปรากฏตัวที่บ้านของเราพร้อมกับข่าวว่าเธอท้อง ฉันมองผ่านหน้าต่าง เห็นรอยยิ้มกว้างค่อยๆ ผุดขึ้นบนใบหน้าของเขา ไม่กี่ชั่วโมงหลังจากนั้น เธอก็ส่งรูปที่เขาคุกเข่าขอเธอแต่งงานมาให้ฉัน เขาบอกฉันเสมอว่าเขายังไม่พร้อมที่จะมีลูกกับฉัน ตลอดสิบปีที่ผ่านมา ฉันคือภรรยาที่แสนดีและคอยสนับสนุนเขามาตลอด ฉันยังเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านความปลอดภัยทางไซเบอร์ที่สร้างสถาปัตยกรรมที่ช่วยกอบกู้บริษัทของเขาไว้ แต่ดูเหมือนเขาจะลืมเรื่องนั้นไปแล้ว ขณะที่รถของฉันมุ่งหน้าไปยังสนามบินเพื่อการหายตัวไปตามแผน เราจอดติดไฟแดงอยู่ ข้างๆ เราคือรถโรลส์-รอยซ์ที่ตกแต่งสำหรับงานแต่งงาน ภายในรถคือภาคินและแคนดี้ในชุดทักซิโด้และชุดเจ้าสาวสีขาว สายตาของเราประสานกันผ่านกระจก หน้าของเขาซีดเผือดด้วยความตกตะลึง ฉันแค่โยนโทรศัพท์มือถือทิ้งออกไปนอกหน้าต่าง แล้วบอกให้คนขับรถไปต่อ
ราคีบำเรอ

ราคีบำเรอ

อุษาจะทำเช่นไร เมื่อการหวนกลับมาของชายผู้เป็นรักแรกอัดแน่นไปด้วยไฟแค้น! “ตอนนี้ปัจจุบันเท่านั้นที่คุณควรจะนึกถึง ปัจจุบันที่ผมคือเตชิน รักษ์สุทธิสาร เป็นเจ้าหนี้ของคุณ...” อุษาสะอึกสะอื้นทรมาน ในขณะที่เตชินยิ้มเยาะสะใจ “และก็เป็นผัวของคุณด้วย” แก้มสาวร้อนจัด ความน้อยใจเปลี่ยนแปลงความอับอายให้กลายเป็นการต่อต้าน หล่อนช้อนตาขึ้นมองเขา มองคนใจร้ายด้วยความเสียใจ “แต่คุณจะไม่ใช่ผัวคนเดียวของฉันหรอกค่ะ” หวังว่าเขาจะเจ็บปวดบ้าง แต่เปล่าเลย เขาไม่สะทกสะท้านเลยสักนิด “ถึงอนาคตอาจจะไม่ได้เป็นคนเดียว แต่ผมก็เป็นผัวคนแรกของคุณ” เขาขยับเข้ามาหา โน้มหน้าต่ำลงมาใกล้ ใกล้จนหล่อนได้กลิ่นลมหายใจแสนเซ็กซี่ของเขา “จริงไหมครับ คุณหนูอุษา” หญิงสาวกัดฟันแน่น กำมือทั้งข้างเป็นกำปั้น พร้อมกับเชิดหน้าสบประสานสายตากับคนใจร้าย “คุณเข้าใจผิดไปแล้วล่ะค่ะ” เขาจ้องหน้าหล่อนเขม็ง “ฉัน... ไม่ใช่สาวพรหมจรรย์” คนที่ทำหน้านิ่ง ระบายยิ้มหยันออกมา ก่อนจะไหวไหล่เปลือยน้อยๆ อย่างไม่แยแส “ผมไม่สนใจอยู่แล้วว่าคุณจะซิงหรือไม่ซิง สิ่งที่สนก็คือการตอบสนองราวกับไฟลุกของคุณต่างหาก” แล้วเขาก็ก้มหน้าลงมาหาพร้อมกับดูดปากของหล่อนแรงเร็ว และถอยออกห่าง “ผมอนุญาตให้นอนบนเตียงต่อไปได้จนถึงเช้า”
มนต์เสน่หาซาตานเถื่อน

มนต์เสน่หาซาตานเถื่อน

เธอคือน้องสาวของคนที่ลักพาตัวคนรักของเขาไปให้ศัตรูทำลายจนคนรักของเขาต้องฆ่าตัวตายเพื่อปกป้องศักดิ์ศักดิ์ศรีของตนเอง และเธอจะต้องได้รับโทษทัณฑ์อันเร่าร้อนจากเขา... แต่เธอก็คือแม่มดที่มีมนตราร้ายกาจ ที่ร่ายมนต์เสน่หาให้เขาหลงใหลจนถอนตัวไม่ขึ้น เขาจะต้องเกลียดเธอ เขาจะต้องไม่รักเธอ...แต่เขาจะต้านทานมนต์เสน่ห์ของเธอได้อย่างไร ในเมื่อเขารักเธอไปแล้วทั้งหัวใจ +++++++++++ “ตะ แต่ว่า เรา เพิ่ง เอ่อ...” มนตราอึกอักพูดไม่ออกบอกไม่ถูกเลยทีเดียว “อะไร เธอคิดว่าฉันจะให้เธอทำอะไร ฉันไม่คิดจะมีเซ็กซ์กับผู้หญิงคนไหนบนรถของฉันหรอก ถึงแม้ว่าอยากจะทำก็เถอะ การที่รถวิ่งอยู่บนถนนมันอาจจะเร้าใจและตื่นเต้น แต่มันอาจจะทำให้เป็นจุดสนใจจนตำรวจเรียกตรวจก็ได้แล้วเธอคิดดูสิ หากเจอด่านตรวจในขณะที่ฉันอยู่ในตัวเธอ มันจะเกิดอะไรขึ้น...” “คุณโดม... ไม่ต้องพูดหมดก็ได้ค่ะ มนก็ไม่ได้อยากจะทำอะไรแบบนั้นเลยนะคะ” “เหรอ ก็ไม่รู้สินะ แต่เมื่อคืนเธอร้องเสียงดังไปนะ...” “คุณโดม...” หญิงสาวหน้าแดงจัดร้อนผ่าวไปทั้งหน้าและทั้งตัวด้วยความอับอาย นี่เขาจะต้องทำให้เธอได้อายไปเสียทุกเรื่องใช่ไหม...
เมื่อความรักนิรันดร์พังทลาย – สัจธรรมอันโหดร้ายของความรัก

เมื่อความรักนิรันดร์พังทลาย – สัจธรรมอันโหดร้ายของความรัก

สามีของฉัน ภาคิน วัฒนากุล มหาเศรษฐีแห่งวงการเทคโนโลยี เขาคือผู้ชายที่สมบูรณ์แบบ ตลอดสองปีที่ผ่านมา เขาคลั่งรักฉันอย่างสุดหัวใจ ชีวิตแต่งงานของเราเป็นที่น่าอิจฉาของทุกคนที่รู้จัก แล้ววันหนึ่ง ผู้หญิงจากอดีตของเขาก็ปรากฏตัวขึ้น พร้อมกับจูงมือเด็กชายวัยสี่ขวบที่ซีดเซียวและป่วยหนักมาด้วย ลูกชายของเขา เด็กคนนั้นป่วยเป็นลูคีเมีย และภาคินก็ทุ่มเททุกอย่างเพื่อช่วยชีวิตลูกชายของเขา หลังจากเกิดอุบัติเหตุที่โรงพยาบาล ลูกชายของเขาก็เกิดอาการชัก ในช่วงเวลาที่โกลาหลนั้น ฉันล้มลงอย่างแรง ความเจ็บปวดแหลมคมแล่นปราดไปทั่วช่องท้อง ภาคินวิ่งผ่านหน้าฉันไปโดยไม่แม้แต่จะชายตามอง เขากำลังอุ้มลูกชายของเขา และทิ้งให้ฉันนอนจมกองเลือดอยู่บนพื้น วันนั้นฉันเสียลูกของเราไป...ตามลำพัง เขาไม่เคยโทรหาฉันเลยแม้แต่ครั้งเดียว เช้าวันรุ่งขึ้น ในที่สุดเขาก็ปรากฏตัวที่ข้างเตียงคนไข้ของฉันในชุดสูทตัวใหม่ เขาอ้อนวอนขอโทษที่ไม่ได้อยู่ด้วย โดยที่ไม่รู้เลยว่าเหตุผลที่แท้จริงของน้ำตาฉันคืออะไร แล้วฉันก็เห็นมัน... รอยจูบสีคล้ำบนลำคอของเขา เขาอยู่กับผู้หญิงคนนั้น...ในขณะที่ฉันกำลังสูญเสียลูกของเรา เขาบอกฉันว่าคำขอสุดท้ายก่อนตายของลูกชายเขา คือการได้เห็นพ่อกับแม่แต่งงานกัน เขาขอร้องให้ฉันยอมแยกกันอยู่ชั่วคราว และยอมให้เขาจัดงานแต่งงานปลอมๆ กับผู้หญิงคนนั้น ฉันมองใบหน้าที่สิ้นหวังและเห็นแก่ตัวของเขา แล้วความสงบนิ่งอันน่าประหลาดก็เข้าครอบงำจิตใจฉัน “ได้สิ” ฉันตอบ “ฉันจะทำ”
ดวงใจฮัสซานัล

ดวงใจฮัสซานัล

ฮัสซานัล...บุรุษผู้มีรูปโฉมราวกับเทพบุตรจุติลงมาจากสรวงสวรรค์ . . ชายผู้เพียบพร้อมเลือกหยุดหัวใจที่หญิงสาวซึ่งเคยช่วยชีวิตตัวเอง ทว่าสิ่งที่ตาเห็นกับความเป็นจริงช่างแตกต่าง เมื่อคนที่เขาเชื่อมาตลอดว่าช่วยชีวิตตัวเองกลับเป็นคนละคนกับที่เขารัก ฮัสซานัล มะอาลีย์ หนึ่งในจตุรเทพแห่งเอห์เดน ปฏิเสธผู้หญิงทุกคนบนโลกใบนี้เพื่อหญิงสาวในดวงใจเพียงคนเดียว ช่อพุด ศรีวิชัย คนที่ช่วยชีวิตเขาเมื่อแปดปีก่อน ไม่น่าเชื่อว่าเพียงแรกพบสบตาหลังจากห่างหายกันมานานถึงแปดปี เขาจะหลงรักช่อพุดหัวปักหัวปำจนน่าตกใจ ทุกอย่างดำเนินไปอย่างสวยงาม และกำลังจะจบลงที่การแต่งงานดั่งคำสัญญา ทันใดนั้น เมฆหมอกแห่งฝันร้ายก็ปรากฏพร้อมการมาของ ช่อพุด ศรีวิชัย ตัวจริง! ผู้ชายที่เคยชินกับการเป็นผู้ชนะมาตลอดถูกหลอกลวงเป็นครั้งแรก ศักดิ์ศรีถูกเหยียบย่ำด้วยฝ่าเท้าของผู้หญิงที่เขาเลือกแล้วว่าจะรัก หล่อนต้องชดใช้อย่างสาสมด้วยร่างกายและจิตใจ พลับพลึง ศรีวิชัย
ถ่านไฟรักเมื่อวันวาน

ถ่านไฟรักเมื่อวันวาน

เมื่อห้าปีก่อน ปัญฑารีย์ตกหลุมรักวิศนุชาหัวปักหัวปำ หล่อนรักเขาจากใจจริงๆ แต่หากว่าครอบครัวของเขาไม่ยอมรับ ความรักนั้นจึงต้องจบลงด้วยการที่หล่อนต้องอุปโลกน์แฟนคนใหม่ขึ้นมาทำให้วิศนุชายอมถอยห่าง และเมื่อต้องมาพอเจอกันอีกครั้ง เขาในฐานะประธานสุดหล่อ ส่วนหล่อนคือเลขาหน้าห้อง(ชั่วคราว) ที่ต้องคอยรองรับความเลือดเย็นของเขาอย่างไม่มีทางเลี่ยงได้ จนกระทั่งถูกเขาลงทัณฑ์ด้วยบทพิศวาสร้อนแรง และไล่ส่ง โดยที่เขาไม่รู้ว่ามีสิ่งชีวิตหนึ่งกำลังก่อเกิดอยู่ในตัวของหล่อนด้วย
จากรัก สู่ความแค้น: การล่มสลายของเขา

จากรัก สู่ความแค้น: การล่มสลายของเขา

หลังจากแต่งงานมาห้าปีและให้กำเนิดลูกชายของเขา ในที่สุดฉันก็กำลังจะได้รับการต้อนรับเข้าสู่ตระกูลวรโชติที่ทรงอิทธิพล กฎนั้นเรียบง่าย: ให้กำเนิดลูกชาย แล้วคุณจะได้เข้าเป็นส่วนหนึ่งในกองทุนทรัสต์ของตระกูล ฉันทำหน้าที่ของฉันแล้ว แต่ที่สำนักงานทนายความ ฉันกลับค้นพบว่าทั้งชีวิตของฉันคือเรื่องโกหก ภาคิน สามีของฉัน มีภรรยาอยู่ในรายชื่อกองทุนทรัสต์อยู่แล้ว: ฮันนี่ โกเมซ รักแรกสมัยมัธยมของเขาซึ่งคาดว่าเสียชีวิตไปเมื่อสิบปีก่อน ฉันไม่ใช่ภรรยาของเขา ฉันเป็นแค่ตัวแทน เป็นคนค้ำประกันเพื่อผลิตทายาท ในไม่ช้า ฮันนี่ที่ "ตายไปแล้ว" ก็เข้ามาอยู่ในบ้านของฉัน นอนบนเตียงของฉัน เมื่อเธอจงใจทำอัฐิของคุณยายฉันแตกเป็นเสี่ยงๆ ภาคินก็ไม่ได้โทษเธอ เขากลับขังฉันไว้ในห้องใต้ดินเพื่อ "สั่งสอน" การทรยศครั้งสุดท้ายเกิดขึ้นเมื่อเขาใช้ ออกัส ลูกชายที่ป่วยของเราเป็นเครื่องต่อรอง เพื่อบังคับให้ฉันเปิดเผยที่อยู่ของฮันนี่หลังจากที่เธอจัดฉากลักพาตัวตัวเอง เขากระชากสายช่วยหายใจออกจากเครื่องพ่นยาของลูกชายเรา เขาทิ้งลูกของเราให้ตายขณะที่เขาวิ่งไปอยู่ข้างเธอ หลังจากที่ออกัสสิ้นใจในอ้อมแขนของฉัน ความรักที่ฉันเคยมีให้ภาคินก็แปรเปลี่ยนเป็นความเกลiedชังที่เย็นชาจนถึงกระดูก เขาทำร้ายฉันที่หลุมศพของลูกชายเรา คิดว่าเขาสามารถทำลายฉันได้อย่างสมบูรณ์ แต่เขาลืมไปว่ามีหนังสือมอบอำนาจที่ฉันแอบสอดไว้ในกองเอกสารโฉนดสถาปัตยกรรม เขาเซ็นมันโดยไม่แม้แต่จะชายตามอง มองว่างานของฉันไม่สำคัญ ความหยิ่งผยองนั่นแหleะที่จะเป็นจุดจบของเขา
โสเภณีเดียงสา ชุด โสเภณียอดรัก

โสเภณีเดียงสา ชุด โสเภณียอดรัก

ร้อยแก้วเติบโตในซ่องโสมม ชีวิตของเธอต่ำเตี้ยและน่าขยะแขยง ทุกค่ำเช้าต้องซ่อนตัวอยู่หลังซ่อง ทำตัวมอมแมมเพื่อไม่ให้สะดุดตาใครต่อใคร แต่แล้วนรกก็ไม่ยอมปล่อยมือ เมื่อค่ำคืนหนึ่งเธอถูกส่งตัวไปให้กับบุรุษงามผู้มีนัยน์ตาสีเขียวมรกตพร่าผลาญพรหมจรรย์จนยับเยิน หยดเลือดพรหมจารีที่คู่นอนหน้าหวานทิ้งเอาไว้ให้ดูต่างหน้าบนผ้าปูเตียง ทำให้ช่องท้องของมหาเศรษฐีแสนล้านอย่างจาคอฟเกิดรูกลวงขนาดใหญ่ โทสะร้ายแล่นพล่านไปทั้งร่าง เธอไม่ใช่โสเภณีอย่างที่เขาเข้าใจ แต่นั่นยังไม่น่าโมโหเท่ากับการถูกโสเภณีฟันแล้วทิ้ง แถมแม่คุณยังไม่ยอมรับค่าตัวอีกต่างหาก หกเดือนต่อมาเรื่องเหมือนจะจบ แต่ร้อยแก้วกลับรู้สึกว่ามันเพิ่งจะเริ่มต้นมากกว่า เมื่อเธอมาเจอผู้ชายบั้นเอวดุคนนั้นอีกครั้งในฐานะเจ้านายจอมเนี๊ยบ แม้จะโชคดีเล็กน้อยที่เขาทำเหมือนไม่เคยรู้จักเธอมาก่อน แต่ทำไม๊ทำไม... ปากบอกไม่รู้จัก แต่เขาขยันชวนเธอ ทบทวนความหลังบ่อยเหลือเกิน! “บอส... ทำอย่างนี้ไม่ได้นะคะ” กลิ่นหอมสะอาดสะอ้านจากเรือนกายทรงพละกำลังของจาคอฟที่โชยมาเข้าจมูก ทำให้ช่องท้องของร้อยแก้วปั่นป่วนราวกับมีพายุร้ายซ่อนอยู่ “ทำไมจะทำไม่ได้” “แต่เรา... ไม่ได้เป็นอะไรกันนะคะ” “เกือบสิบครั้งในคืนนั้น มันยืนยันอะไรไม่ได้เลยหรือ” “บะ... บอส... จำได้ด้วยเหรอคะ...” ลูกกะตาของร้อยแก้วแทบถลนออกมาจากเบ้า “เธอคิดว่าฉันจะลืมผู้หญิงที่ฟันฉันจนยับเยินได้ง่ายๆ หรือไง ร้อยแก้ว” ริมฝีปากหยักสวยที่เคยสัมผัสไปทั่วทุกตารางนิ้วของกายสาวยกสูงขึ้นเป็นรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม “ฉันเป็นของเธอแล้ว ดังนั้นเธอต้องรับผิดชอบ!”
จอมมารสองใจ

จอมมารสองใจ

“มารความสุข...ปัง!” เดลฟีน โบวิเย่ห์ เดอมาแตงค์กระแทกเสียงใส่สิรินยา ภรรยาที่ถูกต้องตามกฏหมาย และเป็นผู้หญิงที่เขาเกลียดที่สุดในชีวิต ก่อนจะปิดประตูใส่หน้าหล่อนโดยไม่สนใจความรู้สึกของผู้เป็นภรรยา เขาสนใจแต่ความรู้สึกของตัวเองเท่านั้น เกลียดคือเกลียด สิรินยาช้ำชอกกับการกระทำของสามีไม่พอ คำพูดของเขาตอกย้ำความเสียใจมากขึ้นไปอีก น้ำตาหล่อนไม่เพียงแค่ไหลอาบแก้ม แต่มันไหลลงไปในหัวใจ ไหลนองอยู่ในนั้น ไม่รู้ว่าวันใดน้ำตาของตนจะเหือดหายไปจากดวงใจเจ็บช้ำเสียที หรืออาจะไม่มีวันนั้นก็เป็นได้ “ทำไมคุณถึงทำกับฉันแบบนี้” “ก็เพราะเธอไม่ใช่เมญ่ายังไงล่ะ แต่เป็นผู้หญิงที่ฉันจะเหยียบหัวใจให้จมดิน” หล่อนเคยถามเขาถึงเหตุผลที่ทำเช่นนี้ และนี่คือคำตอบจากปากของชายที่สิรินยารักสุดหัวใจ เดลฟีนทำตามที่พูดไม่ผิดสักคำ เขาเหยียบหัวใจสิรินยาจนจมดิน กระทืบซ้ำๆ จนแหลกคาเท้าก็ว่าได้
พิษรักนางบำเรอ

พิษรักนางบำเรอ

เธอมันก็แค่พี่เลี้ยงของลูก คนรับใช้ในบ้าน และนางบำเรอส่วนตัวของเขาไม่ว่าทำดีแค่ไหน สิ่งที่ตอบแทนคือความเย็นชา หมางเมินเขาจะเห็นค่าของเธอก็แค่ตอนอยู่บนเตียง แต่พอเมียเก่าเขาหวนมาเขาและลูกก็พร้อมที่จะเฉดหัวเธอออกจากบ้าน .... “แล้วเธออยากแต่งงานเหมือนเพื่อนเธอไหมล่ะ” เป็นคำถามแทงใจดำไอรีณเหลือเกิน คนถูกถามนิ่งงัน หัวใจเจ็บระบมขึ้นมาทันใด “ว่าไง อยากแต่งหรือเปล่า” เลอันโดรดันกายสาวให้ห่างตัวเล็กน้อย จับดวงหน้าหวานแต่ดูเศร้าให้หันมาเผชิญหน้ากับตน ไอรีณหลุบสายตาต่ำ ไม่กล้าปริปากตอบคำถามเขา ทั้งที่เธอมีคำตอบอยู่แล้วในใจ คงไม่มีสตรีคนใดในโลกที่ไม่อยากเข้าพิธีวิวาห์กับชายที่ตนรัก เธอเองก็ปรารถนาเช่นกัน แต่ชาตินี้คงไม่มีวันนั้น เพราะรู้แก่ใจดีว่าคนที่เธอรักไม่มีวันแต่งงานกับเธอแน่ “ฉันถามทำไมไม่ตอบ” “อยากแต่งค่ะ” ไอรีณตอบเสียงเบา ไม่สบตาเขา “แต่งกับใคร ฉันถามไม่ได้ยินหรือไง” เขาเลื่อนหน้าเข้ามาใกล้ ปลายจมูกโด่งคลอเคลียผิวแก้มสาว ก่อนจะกดจมูกสูดดมความหอมเข้าไปเต็มปอด ลากปากไปเรื่อยจนถึงกลีบปากสีชมพูอ่อน “ตอบฉันมาสิ...ถ้าไม่ตอบจะจูบให้ขาดใจเลยนะ” เป็นคำขู่ชวนวาบหวามเหลือเกิน ไอรีณตัวสั่นในอ้อมกอดอบอุ่น สมองเธอเริ่มปั่นป่วน หัวใจเต้นแรงทุกครั้งที่อยู่ในวงแขนนี้ นิ่งถูกเขาเล้าโลมเพียงแผ่วเบา หัวใจและอารมณ์ก็เตลิดไปไกล “แต่งกับ…” เธอหยุดพูด ไม่กล้าเปล่งเสียงตอบ “กับใคร” เลอันโดรไม่หยุดอยากรู้ “ตอบมาเร็วสิ” “กับคุณค่ะ” ไอรีณตอบไปที่สุด หน้าเธอเห่อร้อน ความอายเกลื่อนดวงหน้า อยากจะเขกหัวตัวเองที่กล้าหาญตอบคำถามออกไป เพราะสิ่งที่เธออาจได้รับกลับมาคือ เสียงหัวเราะเย้ยหยันตามด้วยคำพูดเหน็บแนม
กลรักเล่ห์การันต์

กลรักเล่ห์การันต์

เพราะคืนที่พลาดพลั้งทำให้มิจฉาชีพสาวอย่างปาลิน ถูกลูกค้าจอมปลอมใช้เล่ห์กลมาลวงหลอก จนต้องมาเสียตัวทำสัญญาทาสกับคนแปลกหน้า เพียงเพราะแค่เขาอยากจะพิสูจน์ให้เพื่อนเห็น ว่าโลกใบนี้มันหมุนได้ด้วยเงิน “ข้อเสนอน่าสนใจดีนะคะ ว่าแต่..ฉันจะไม่ดูเหมือนเมียน้อยลับๆ ของคุณเหรอคะ เพราะนอนกับใครก็ไม่ได้” “เหอะ! เราไม่ได้รักกันมันจะเป็นสถานะนั้นได้ยังไง คุณกับผมต่างก็ได้ประโยชน์ร่วมกัน คุณได้เงิน ได้สิ่งที่ต้องการก็เท่ากับคุณทำสัญญาซื้อขายกับผมแค่คนเดียว ส่วนผมก็ไม่ต้องแต่งงานหรือหมั้นกับใคร เพราะผมไม่ชอบการผูกมัด”
เมียลับนายหัว

เมียลับนายหัว

................ วินาทีที่ได้เห็นรอยยิ้มของลูกสาว หัวใจเขาเต้นแรงมาก ความรู้สึกหม่นเศร้า เคว้งคว้างท่ามกลางความหนาวเหน็บถูกปัดออกมาจากจิตใจจนสิ้นเมื่อได้พบหน้ากัญญาพัชรด้วยตาตัวเอง หนูน้อยวัยสี่ขวบเดินมาหาชายร่างสูงใหญ่ด้วยความรู้สึกที่บอกในใจว่า ต้องเดินไปหา “สวัสดีค่ะ มาหาใครคะ” เสียงหวานใสเหลือเกิน... สิงหนาทพูดอยู่ในใจเมื่อได้ยินเสียงแรกของลูกสาว เขาก้มมองดูเด็กหญิงหน้าตาราวกับตุ๊กตา ผิวขาวอมชมพู รูปร่างอวบน่าฟัดน่ากอด สวมใส่ชุดคอจีนสีขาวฟ้า ใบหน้าหนูน้อยชวนมองยิ่งนัก ตาโต แก้มป่อง ริมฝีปากแดงอมชมพู เขาย่อตัวลงให้ความสูงอยู่ระดับเดียวกับกัญญาพัชร “ขอกอดหน่อยได้ไหมครับ” สิงหนาทพูดกับลูกเสียงหวานมาก กัญญาภรณ์กับชุติมาสั่งสอนเสมอว่า อย่าเข้าใกล้คนแปลกหน้า ใครที่น้องขนมไม่รู้จักชวนไปไหนอย่าไป ให้กินอะไรก็อย่ากิน ซึ่งหนูน้อยเชื่อฟังมาตลอด ทว่าครั้งนี้กัญญาพัขรกลับละเมิดคำสั่งสอนมารดา “ได้ค่ะ” กัญญาพัชรกางมือออกไปทางด้านข้าง ยิ้มเต็มใบหน้า ราวกับว่าต้องการอ้อมกอดจากเขาเช่นกัน สิงหนาทไม่รอช้ารั้งร่างอวบของลูกสาวไว้ในอ้อมแขน กระชับแน่นประหนึ่งกลัวว่าร่างนี้จะสลายแล้วรู้ตัวว่า เขาอยู่ในความฝัน ไม่ใช่ฝัน...มันคือเรื่องจริง เนื้อนุ่มนิ่มที่เขากอด หัวใจของหนูน้อยที่แนบกับอก สิงหนาทรับรู้ได้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจ ความอุ่นจากเรือนกายตอกย้ำว่า เขาได้พบลูกแล้ว น้ำตาเขาปริ่มขอบตาก่อนปล่อยมันลงมาเคลียแก้มอย่างไม่คิดจะกลั้น เป็นน้ำตาแห่งความดีใจ เป็นความดีใจที่รอคอยมานานสี่ปี คนเป็นพ่อค่อยๆ ดันร่างลูกสาว ลูบหัวหนูน้อยเบามือ “คุณลุนร้อนไห้ทำไมคะ โอ๋ๆ ไม่ร้อนนะคะ” สิงหนาทยิ้มกับคำพูดของลูกสาว แล้วยิ้มกว้างมากขึ้นเมื่อกัญญาพัชรกอดปลอด “ไม่ต้องร้อนนะคะ โอ๋ๆ” “ลุงไม่ร้องแล้วครับ ลุงไม่ร้องแล้ว ขอบใจน้องขนมนะครับที่ปลอบลุง” สิงหนาทปาดน้ำตาทิ้ง ยิ้มให้บุตรสาวสุดน่ารัก “แม่อยู่ไหมครับ แม่แพรน่ะครับ” “แม่ไม่อยู่ค่ะ” “แม่ไปไหนครับ” “แม่ไปหาผัวใหม่” เด็กวัยสี่ขวบตอบเสียงใส ยิ้มแป้น แต่คนได้รับคำตอบกลับยิ้มไม่ออก “ไปไหนนะครับ” สิงหนาทถามซ้ำ “แม่ไปหาผัวใหม่ น้ายูบอกว่าผัวเก่าแม่เฮงซวยค่ะ” น้องขนมตอบตามที่ชุติมาบอก ไม่รู้ความหมายในคำพูดที่เอ่ยออกไป โดยไม่รู้ว่า คำตอบของตนนั้นกำลังทำให้เสือร้ายโมโห “หนอย...ห่างผัวไม่กี่ปี ริอยากมีผัวใหม่ ฝันไปเถอะ” โรมานซ์
ดั่งทรายต้องลม

ดั่งทรายต้องลม

ของบางอย่างมักเห็นค่า ในเวลาที่เสียมันไป .... “เปิ้ลจะมาอยู่บ้านหลังนี้ในฐานะเมียพี่อีกคนนะ” ความเจ็บช้ำที่พราวฟ้าได้รับน้อยไปใช่ไหม ปรินทร์ถึงได้โยนความรู้สึกนั้นเข้าจิตใจเธอมากขึ้น มันมากมายเสียจนพราวฟ้าคิดว่า ชาตินี้ทั้งชาติไม่รู้ว่าจะสลัดหลุดความร้าวรานใจได้หรือไม่ น้ำตาที่เพิ่งแห้งเหือดไปพักหนึ่ง ตอนนี้กำลังทำงานอีกครั้ง ไหลรินเป็นทาง ปรินทร์พูดออกไปแล้วก็นึกอยากตบปากตัวเอง เขาไม่ควรเอ่ยประโยคนี้เป็นประโยคแรก ควรเป็นคำพูดที่ทำให้ความเสียใจปัดออกไปจากหัวใจพราวฟ้ามากกว่า เขาไม่รู้สาเหตุว่า ทำไมปากเขาหนัก ขาตัวเองแข็งเช่นนี้ ได้แต่ยืนมองพราวฟ้าที่ร้องไห้อย่างน่าสงสาร “ถ้างั้นทรายจะไปจากที่นี่ค่ะ” ไม่มีผู้หญิงคนไหนทนได้ ทนเห็นผู้หญิงอีกคนเข้ามาอยู่ในฐานะเมียน้อย แค่นี้เธอก็เจ็บปวดมากพอแล้ว “ทรายอยู่ที่นี่ไม่ได้ค่ะ ไม่ได้แม้วินาทีเดียว” ปรินทร์ตกใจไม่คิดว่าพราวฟ้าจะตัดสินใจเช่นนี้ หัวใจเขาหล่นตุ๊บ ใจหายกับประโยคที่ได้ยิน “มันยากนักหรือไงที่จะอยู่ด้วยกัน พี่ก็ไม่เห็นว่ามันจะเป็นเรื่องใหญ่เรื่องโตอะไร ต่างคนต่างอยู่ก็หมดเรื่อง เปิ้ลเป็นผู้ดีพอ ไม่มารังควานทรายหรอก” ปากหนอปาก พูดไปโดยไม่ทันคิดอีกแล้ว และไม่เคยคิดไตร่ตรองว่า วาจาที่เอ่ยออกไปสร้างแรงสะเทือนเกิดขึ้นในใจพราวฟ้าหนักมาก “สำหรับคุณอาจไม่คิดว่าเป็นเรื่องใหญ่ แต่สำหรับฉัน มันคือเรื่องใหญ่ที่สุดในชีวิตคู่ ไม่มีผู้หญิงคนไหนทนได้หรอกค่ะ คุณลองคิดกลับกัน ถ้าฉันพาผู้ชายมาอยู่ที่นี่อีกคนในฐานะผัวน้อย คุณจะรู้สึกยังไง ที่ฉันนอนกับคุณวันนึง นอนกับผัวน้อยวันนึง คุณคงมีความสุขมากสินะ” พราวฟ้าเถียงกลับ ปรินทร์นิ่งอึ้ง ตกใจ มองคนพูดนิ่ง พราวฟ้าเป็นคนไม่มีปากมีเสียง แทบจะไม่เถียงใครเลยทั้งสิ้น นับตั้งแต่อยู่กินกันมาวันนี้เป็นวันแรกที่เธอกล้าต่อปากต่อคำ และไม่หมดเพียงแค่นี้ “คุณเปิ้ลเป็นผู้ดีหรือคะ ผู้ดียังไงถึงได้ยอมเป็นเมียน้อยคนอื่น ผู้ดีจริงๆ เขาจะหยิ่งทระนงในศักดิ์ศรีของตัวเอง ไม่ทำตัวต่ำ ไม่ทำให้ตัวเองโดนติฉินนินทา จะคิดทำอะไรต้องใช้สติคิด นี่ต่างหากค่ะที่เรียกว่าผู้ดี ฉันคงอยู่ที่นี่ไม่ได้หรอกค่ะ เพราะฉันเป็นคนชั้นต่ำ ไม่เหมาะกับดงผู้ดี เชิญคุณอยู่กับคุณเปิ้ล ผู้หญิงที่คุณเลือก ส่วนฉันก็จะไปตามทางของฉัน” ปรินทร์อึ้งอีกรอบ เขามองเธอนิ่งงัน ไม่เพียงแค่พราวฟ้าตอบโต้กลับด้วยคำพูดเชือดเฉือน สรรพนามที่เรียกระหว่างกันก็เปลี่ยนไป มองพราวฟ้าที่เดินไปนั่งร้องไห้ริมเตียง “ก็ลองทำตามที่พูดสิ ฉันจะฆ่าเธอกับชู้ให้ตายคาที่เลย” ปรินทร์เสียงเข้มห้วน ความไม่พอใจคุกรุ่นในแววตา แค่จินตนาการว่าเธอมีความสัมพันธ์กับชายอื่น เขาก็แทบบ้า ความหึงหวงพล่านในอก “แค่ฉันพูดคุณยังโกรธ แต่คุณทำจริง คุณมีอะไรกับคุณเปิ้ลไม่พอ ยังพาเธอมาอยู่ที่นี่ แล้วคุณคิดเหรอว่าฉันจะทนได้ แล้วฉันก็ไม่ทนด้วย” พราวฟ้าพูดไปร้องไห้ไป “โธ่โว้ย! มันจะอะไรกันหนักหนา ทำไมเธอทนอยู่ที่นี่ไม่ได้ มันจะตายหรือไง” ปรินทร์หัวเสีย เมื่อเมียพูดไม่รู้เรื่อง ทำแข็งข้อใส่อย่างไม่เคยเป็นมาก่อน “ฉันให้เธออยู่ที่นี่ก็บุญเท่าไหร่แล้ว อย่าเรื่องมากไปหน่อยเลย...รำคาญ” ปรินทร์กระแทกเสียงใส่ มองหน้าพราวฟ้าด้วยความไม่พอใจ เขาไม่คิดสักนิดเลยว่า เรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นไม่ใช่ความผิดของพราวฟ้า ความผิดอยู่ที่เขาเต็มๆ “ฮือ...ฮือ” พราวฟ้าร้องไห้หนักขึ้น ไม่กลั้นน้ำเสียง เธอปล่อยโฮออกมาราวกับว่า ไม่อาจกลั้นความเจ็บช้ำน้ำใจที่โถมใส่ได้อีก ปรินทร์ไม่เพียงแค่ทำร้ายจิตใจพราวฟ้า เขาไม่ถนอมน้ำใจเธอเลยสักนิด พร้อมเหยียบย่ำความรู้สึกให้จมพื้นดิน ขยี้หัวใจสาวจนแหลกลานคาเท้า “แล้วก็เลิกร้องไห้ซะที น้ำตาไม่ได้ช่วยอะไรเธอหรอกนะ เห็นแล้วหงุดหงิด น่าเบื่อชะมัด” ปรินทร์หัวเสียหนักมากขึ้น เขาเดินออกไปจากห้องทันทีที่พูดจบ ราวกับว่าไม่อยากคุยกับพราวฟ้าต่อ เพราะเกรงว่าจะยิ่งพูดกันไม่รู้เรื่อง ค่อยกลับมาพูดใหม่หลังจากที่ต่างฝ่ายต่างอารมณ์เย็นลง พราวฟ้าไม่มีคำใดเอื้อนเอ่ย นอกจากน้ำตาที่รินไหลไม่หยุด คำสัญญาคำพูดของเขาที่ว่า ไม่คิดอะไรกับทิวาทิพย์มากไปกว่าเพื่อนก็ไม่ใช่ความจริง เขาเพียงแค่หลอกล่อให้เธอตายใจและเชื่อใจ ก่อนตลบหลังอย่างเจ็บปวดที่สุด ปรินทร์หมดรักเธอแล้ว หากยังมีความรักหลงเหลือ ปรินทร์จะไม่ทำเช่นนี้ มือเรียวสวยวางลงบนท้อง เธอลูบท้องเบาๆ ก้มหน้าลงบอกกล่าวกับอีกหนึ่งชีวิตในครรภ์ “พ่อไม่ต้องการแม่แล้ว เราไปอยู่กันสองคนนะลูก” เป็นการตัดสินใจอันแน่วแน่ของพราวฟ้า เมื่อเขาไม่เห็นค่า ไม่เห็นแก่ความรัก จะอยู่ให้ทุกข์ทรมานใจทำไม หากเธอไม่ดึงตัวเองออกจากความเจ็บปวด เธอก็ต้องจมอยู่กับความเสียใจไปตลอดชีวิต