ภารโรงกับหมอสาวผู้ไร้เดียงสา

รักต้องห้ามของเลขาและประธานร้าย

Clara Dinsmore

ตลอดสามปี งามจิตเป็นทั้งเลขาที่ไร้ที่ติและคู่นอนลับๆ ของธราธิป ท่านประธานผู้ทรงอำนาจ แต่เขากำลังจะเข้าพิธีวิวาห์กับไฮโซสาวที่คู่ควร เมื่อเธอตัดสินใจขอลาออกและไปดูตัวเพื่อเริ่มต้นชีวิตใหม่ เขากลับฉีกจดหมายทิ้งและใช้อำนาจข่มขู่ไม่ให้เธอหนีไปไหนได้ เขาบีบบังคับให้เธอใช้มือของตัวเองไปซื้อแหวนหมั้นวงโตมาให้ว่าที่เจ้าสาวของเขา และเมื่อเธอพยายามดิ้นรนโดยอ้างว่ามีคู่หมั้นแล้ว ธราธิปก็โกรธจนขาดสติ เขาล็อกประตูห้องทำงานและย่ำยีเธออย่างป่าเถื่อนเพื่อสั่งสอนให้รู้สถานะ แต่ในวินาทีที่เธอถูกกระทำจนไร้ศักดิ์ศรี ประตูห้องกลับถูกเปิดออกด้วยกุญแจสำรอง เพื่อนร่วมงานที่เกลียดชังเธอจงใจพา 'โชติกา' ว่าที่เจ้าสาวของเขาเข้ามาเห็นสภาพเสื้อผ้าหลุดลุ่ยและรอยแดงทั่วลำคอของเธอพอดี! "ท่านประธานครับ ถึงแม้งามจิตจะทำสัญญาเสียหายหลายล้าน แต่ท่านก็ไม่ควรลงโทษเธอรุนแรงแบบนี้นะครับ" เพื่อนร่วมงานจงใจใส่ร้ายเพื่อสาดโคลนใส่เธอ และช่วยหาทางลงให้เจ้านายอย่างแนบเนียน งามจิตเงยหน้ามองผู้ชายที่เธอแอบรักมาตลอดด้วยความหวังสุดท้าย แต่เขากลับเลือกที่จะนิ่งเงียบ ยอมรับข้อกล่าวหานั้นโดยปริยายเพื่อปกป้องชื่อเสียงตัวเองและปลอบประโลมคู่หมั้น เธอถูกจับได้คาหนังคาเขา ถูกใส่ร้ายว่าทำงานพลาด และถูกคนที่รักที่สุดโยนทิ้งให้เป็นแพะรับบาปอย่างเลือดเย็น เมื่อตกลงสู่เหวลึกที่หนาวเหน็บที่สุด ความรักอันน่าสมเพชก็ถูกบดขยี้จนแหลกละเอียด งามจิตปาดน้ำตาแห่งความอัปยศ ทิ้งความอ่อนแอไว้เบื้องหลัง และตัดสินใจว่าเธอจะไม่มีวันยอมตายทั้งเป็นในขุมนรกนี้เพียงลำพัง

โรแมนติก ดราม่า การทรยศ รักสามเส้า การเข้าใจผิด CEO

ดาวน์โหลดนิยายได้ที่ App

ณ งานมอเตอร์โชว์ บูทของ BMW

“ว้าว ว้าว ว้าว” เสียง ดรูว์ (Drew) ดังขึ้น ก่อนจะหันไปถามเพื่อน

“เฮ้ย... เทมป์ นายว่ารถหรือคนอันไหนแจ่มกว่ากันวะ” ดรูว์พูดพลางยกนิ้วมือทำลูบที่ข้างปาก เหมือนน้ำลายจะหก

“รถนะแจ่มอยู่แล้ว แต่คนมันก็ไม่แน่ ของยังงี้มันต้องมีการทดลองขับว่ะ” เทมป์พูดพร้อมกับปรายตามองพริตตี้สาวที่กำลังทำท่าลูบคลำอยู่ที่ตัวถังของรถ ทำหน้าตาเซ็กซี่สุด ๆ

“กูว่าต้องแจ่มอยู่แล้วมึง นมตั้งเต้ากลมบล็อกขนาดนั้น ถ้าได้คลุกหน้าลงไปนะมึง ซี้ด” ดรูว์พูดทำลากเสียงยาว ๆ

สายตาโลมเลียที่ทั้งสองหนุ่มจ้องมองไปยังอุมาริการ์นั้น ทำให้เธอถึงกับฉุนกึกในใจ แต่ใบหน้ายังคงเปื้อนรอยยิ้ม

“ให้ท่าว่ะ” ดรูว์พูดขึ้น ขยิบตาไปทักทาย

“สวัสดีครับ รบกวนกรอกข้อมูลสักนิดได้ไหมครับ ช่วงนี้มีโปรโมชันสุดพิเศษ ถ้าจองในงานนี้ ...(พูดพร่ำไปเรื่อย ๆ)...” เสียงชายหนุ่มคนหนึ่งที่เป็นผู้จัดการเดินตรงมาที่ทั้งสองคน ก่อนจะชักชวนให้กรอกข้อมูล และแนะนำเรื่องราวและข้อมูลต่าง ๆ เกี่ยวกับรถรุ่นใหม่ที่นำมาโชว์ในงานพร้อมโปรโมชันที่สุดร้อนแรง

“อ๋อ คุณเทมป์ ผมจำได้ล่ะ”

ผู้จัดการหนุ่มทำหน้านึกออก เพราะชายหนุ่มเพิ่งไปถอยรถป้ายแดงออกจากโชว์รูมไปเมื่อสัปดาห์ที่ผ่านมานี้เอง

“เป็นไงบ้างครับ คันที่คุณเทมป์ซื้อไป ผมบอกแล้วว่าไม่มีผิดหวัง” ผู้จัดการหนุ่มสีหน้าดีใจสุด ๆ มีความหวังภายในใจ

“อ๋อ...คันนั้น ให้คุณย่าไว้ใช้ที่สุพรรณนะครับ” เขาบอกด้วยน้ำเสียงราบเรียบ สายตาของเขาไม่ได้สนใจมองที่หน้าของผู้จัดการหนุ่ม แต่มองจ้องไปยังสาวสวยพริตตี้ที่กำลังทำท่าทางยั่วยวนต่าง ๆ อยู่ใกล้ ๆ รถคันงามนั้น

“เอาอย่างนี้สิคุณอาคม” เทมป์พูดออกไปเหมือนกระซิบ

“หากคุณทำให้สาวคนนั้นรับนัดทานข้าวกับผมได้ ผมจองคันนี้หนึ่งคัน” เมื่อจบคำพูดของเขา ผู้จัดการหนุ่มทำตาโต รีบตอบทันใด

“ได้สิครับ ไม่มีปัญหา แม่ดอกไม้ไม่ปฏิเสธงานกินข้าวกับลูกค้าอยู่แล้ว ขอเบอร์คุณเทมป์ด้วยครับ คืนนี้การันตีมีเสียงหวาน ๆ โทรไปหาคุณเทมป์อย่างแน่นอน” เขารีบยื่นมือออกมา เทมป์ล้วงมือไปยังกระเป๋าเสื้อ ก่อนจะหยิบนามบัตรออกมาให้เขียนยุกยิกแล้วยื่นให้ผู้จัดการหนุ่ม

“เฮ้ย... แต่กันชอบคนนั้นว่ะ” ดูรว์ใช้มือสะกิดเพื่อน ก่อนจะชี้ไปยังสาวสวยอีกคนที่ยืนอยู่ข้างรถอีกคัน

“คุณอาคม คนโน้นด้วยนะครับ” เทมป์หันไปบอกคุณอาคมก่อนจะชี้ให้เขาดูสาวร่างสวยอีกคนที่ดูท่าทางร้อนแรงไม่แพ้คนที่เขาหมายตา

“โนพอมแพลมครับ” คุณอาคมยกยิ้มดีใจ แค่นึกถึงค่าคอมมิชชันที่เขาจะได้รับแล้วก็ฮัมเพลงไปอย่างอารมณ์ดี

“ยื่นเอกสารที่ฝ่ายบุคคลให้เรียบร้อย เงินโอนเข้าบัญชีนะครับ”

ผู้จัดการที่คุมในงานมอเตอร์โชว์บอกกับสาว ๆ นุ่งน้อยห่มน้อยที่ดูอย่างไรก็สวยไปเสียทุกคน

“ค่ะ” เสียงขานรับจากทุกคน

อุมาริการ์ และกรพันธ์เดินออกมาพร้อม ๆ กัน

อ่านเลย