ภารโรงกับหมอสาวผู้ไร้เดียงสา

อาหารเย็นสามอย่างและซุปร้อน ๆ หนึ่งถ้วยถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบอยู่บนโต๊ะอาหาร มินตรานั่งหลังตรงอยู่บนเก้าอี้ สายตาของเธอทอดมองไปยังภาพวาดราคาแพงบนผนังห้องชุดสุดหรูใจกลางกรุงเทพฯ ของตระกูลเจริญสุขวัย เธอรู้สึกว่าตัวเองก็ไม่ต่างอะไรกับภาพวาดนั้น เป็นเพียงของประดับราคาแพงที่ไร้จิตวิญญาณในบ้านหลังนี้

เสียงประตูเปิดออก ชานนท์เดินเข้ามาในห้องโดยไม่แม้แต่จะเปลี่ยนรองเท้า ใบหน้าหล่อเหลาของเขาเรียบตึง ไม่ปรายตามองอาหารบนโต๊ะเลยสักนิด เขาเดินตรงมาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ

มือหนาล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อสูทสั่งตัด หยิบเอกสารปึกหนึ่งและซองจดหมายสีขาวออกมา วางกระแทกเลื่อนไปตรงหน้ามินตรา เสียงกระดาษเสียดสีกับโต๊ะไม้ดังบาดแก้วหู

"เราหย่ากันเถอะ" น้ำเสียงของเขาเย็นชาพอ ๆ กับสีหน้า ราวกับกำลังเจรจาธุรกิจที่น่าเบื่อหน่าย

มินตราก้มมองเอกสาร ตัวอักษรขนาดใหญ่บนหน้าแรกเขียนไว้ชัดเจน หนังสือสัญญาหย่า

หัวใจของเธอไม่ได้เต้นแรงขึ้น ไม่มีน้ำตา ไม่มีความรู้สึกเจ็บปวดที่หน้าอก มีเพียงความโล่งใจที่แผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย การรอคอยตลอดสามปีในที่สุดก็มาถึงจุดจบเสียที

ชานนท์เห็นเธอเงียบไป คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน นิ้วชี้เคาะลงบนโต๊ะอย่างหงุดหงิด "ในซองนี้คือเช็คมูลค่าห้าสิบล้านบาท ถือว่าเป็นค่าชดเชยที่ผมให้คุณตลอดสามปีที่ผ่านมา"

ริมฝีปากของเขายกขึ้นเป็นรอยยิ้มหยัน "จำนวนนี้มากพอที่จะทำให้คุณและครอบครัวที่ต่างจังหวัดของคุณใช้ชีวิตได้อย่างสบาย ๆ ไปทั้งชาติ"

มินตราเงยหน้าขึ้น สบตากับผู้ชายที่เธอเคยคิดว่ารัก ดวงตาของเธอสงบนิ่งเหมือนผิวน้ำที่ไร้คลื่นลม ไม่มีอาการตกใจ ร้องไห้ฟูมฟาย หรือคุกเข่าอ้อนวอนอย่างที่ชานนท์คาดหวัง

ความสงบนิ่งนั้นทำให้ชานนท์รู้สึกหงุดหงิดงุ่นง่านในช่องท้อง ราวกับว่าสถานการณ์กำลังหลุดลอยออกจากการควบคุมของเขา

มินตรายื่นมือออกไปช้า ๆ หยิบเพียงหนังสือสัญญาหย่าขึ้นมา ไม่แตะต้องซองเช็คแม้แต่ปลายนิ้ว เธอพลิกอ่านกระดาษทีละหน้า ข้อความเหล่านั้นเหมือนกำลังหัวเราะเยาะความทุ่มเทของเธอ ปลายนิ้วของเธอลูบเข้าหากันเบา ๆ ตามความเคยชินเวลาใช้ความคิด

"คุณนิษฐ์กลับมาแล้ว ผมไม่อยากให้เธอต้องลำบากใจ" ชานนท์พูดแทรกขึ้นมา น้ำเสียงเจือความรู้สึกเหนือกว่า

กุลนิษฐ์ ชื่อนี้เคยทำให้มินตรารู้สึกจุกที่ลำคอ แต่ตอนนี้เธอรู้สึกเพียงแค่สมเพช

"ได้" มินตราตอบกลับ เสียงของเธอชัดเจนและหนักแน่น

เธอเอื้อมมือไปเปิดลิ้นชัก หยิบปากกาสีดำขลับออกมา มันคือปากการุ่นลิมิเต็ดฉลองครบรอบของ M.K. เทคโนโลยี ที่ชานนท์ไม่เคยสังเกตเห็น เธอจรดปลายปากกาลงบนกระดาษ เซ็นชื่อ มินตรา กล้าหาญ ลงไปอย่างรวดเร็วโดยไม่ลังเล ลายมือของเธอตวัดสวยงามและเฉียบขาด

เซ็นเสร็จ เธอเลื่อนเอกสารกลับไปตรงหน้าชานนท์