พิศวาสทาสเสน่หา

ในค่ำคืนอันเงียบสงัด ภายในห้องพลันเกิดท่วงทำนองที่แสนยั่วยวนขึ้นอย่างช้า ๆ ฉินเฉี่ยนสูดดมกลิ่นหอมเย็นจากตัวของฝ่ายชาย แต่กลับดูใจลอย

“เป็นอะไรไป？”

ชายที่อยู่ข้างกายเหมือนจะรับรู้ได้ว่าฉินเฉี่ยนกำลังใจลอย เขาจึงเงยหน้าจากซอกคอขึ้นมามองเธอ แววตาคู่นั้นดูอ่อนโยนจนไม่เหลือเค้าโครงของผู้นำแห่งเหิงเซิ่ง กรุ๊ปผู้ทรงอิทธิพลในโลกธุรกิจเมื่อตอนกลางวันอยู่เลย

ลู่ซีเหยี่ยนเป็นคนที่ดูดีสุด ๆ ตั้งแต่รูปร่างไปจนถึงหน้าตาเรียกได้ว่าไม่มีที่ติเลยสักนิดเดียว ฉินเฉี่ยนรู้สึกว่าการที่เธอใจลอยในเวลาแบบนี้มันดูจะเกินไปหน่อย จึงยื่นมือออกไปลูบไล้รูปริมฝีปากของเขาด้วยรอยยิ้ม

“เปล่าค่ะ แค่กำลังคิดว่าจะคว้าใบสั่งซื้อของโอวจั๋วมาได้ยังไง”

ลู่ซีเหยี่ยนรู้ดีว่าเธอโกหก แววตาของเขาเคร่งขรึมขึ้นเล็กน้อย

วินาทีต่อมา ฉินเฉี่ยนก็เผลอครางออกมาเบา ๆ ทำให้ลู่ซีเหยี่ยนกระตุกริมฝีปากบาง ๆ เผยรอยยิ้มออกมาอย่างพึงพอใจ “นี่คือบทลงโทษที่คุณใจลอย”

ลู่ซีเหยี่ยนรู้ดีว่าจะทำให้ฉินเฉี่ยนยอมจำนนได้ยังไง

หลังจากบทรักอันเร่าร้อนจบลง ฉินเฉี่ยนก็พักผ่อนอยู่ไม่นานนัก ก่อนจะลุกจากเตียงไปเตรียมน้ำอาบให้ลู่ซีเหยี่ยน

ลู่ซีเหยี่ยนยื่นมือมารั้งเธอไว้ “ช่วงนี้เงินไม่พอใช้เหรอ อยู่บนเตียงถึงยังคิดแต่เรื่องหาเงินอีก？”

ขณะที่พูด ลู่ซีเหยี่ยนก็กวาดมองไปตามร่างกายที่ขาวผ่องอรชรของฉินเฉี่ยน แม้ว่าบทรักเพิ่งจะสิ้นสุดลง แต่ฉินเฉี่ยนก็ยังสัมผัสได้ถึงเปลวไฟในดวงตาของลู่ซีเหยี่ยนที่ยังไม่มอดดับลง

เธอส่ายหน้าไปมา ปกติลู่ซีเหยี่ยนก็ใจป้ำอยู่แล้ว เธอจึงไม่ได้ขัดสนเรื่องเงิน

ในสายตาคนนอก ฉินเฉี่ยนกับลู่ซีเหยี่ยนต่างฝ่ายต่างก็ได้สิ่งที่ต้องการ เขาหลงใหลในร่างกายของเธอ ส่วนเธอก็รักในเงินของเขา

แต่มีเพียงฉินเฉี่ยนเท่านั้นที่รู้ว่า หลายปีมานี้เธอต้องอดทนพยายามมากแค่ไหน เพื่อไม่ให้ความรักของตัวเองถูกเปิดเผยออกมา

ไม่อย่างนั้นคงถูกลู่ซีเหยี่ยนขับไสไล่ส่งไปตั้งนานแล้ว

“เปล่าค่ะ” ฉินเฉี่ยนส่ายหน้าไปมา เธอเปลี่ยนหัวข้อสนทนาด้วยแววตาใสกระจ่างที่ดูจริงใจ “จะกลับแล้วเหรอคะ ถ้ายังไม่กลับ ฉันจะไปทำมื้อดึกให้คุณทาน”

วินาทีที่พูดจบ โทรศัพท์ของลู่ซีเหยี่ยนที่วางอยู่บนตู้หัวเตียงก็สั่นขึ้นมาได้ประจวบเหมาะพอดี ฉินเฉี่ยนเงียบเสียงลง แล้วก็หยิบชุดนอนผ้าไหมแท้ที่อยู่ด้านข้างมาคลุมตัวไว้

จากนั้นเธอก็ได้ยินน้ำเสียงที่เรียบเฉยแต่เปี่ยมไปด้วยความรักใคร่เอ็นดูของลู่ซีเหยี่ยนดังขึ้นมาว่า “โอเค ผมจะไปเดี๋ยวนี้แหละ”

หลังจากวางสาย ลู่ซีเหยี่ยนก็พลิกตัวลุกขึ้นจากเตียง เผยให้เห็นร่างกายที่กำยำแข็งแรงเปลือยเปล่า มันไม่ทำให้รู้สึกอาย แต่กลับดูเจริญตามาก

“คืนนี้ผมมีธุระ คงไม่ได้ค้างที่นี่แล้วล่ะ คุณรีบนอนแล้วกันนะ”