พิศวาสทาสเสน่หา

Chapter 1 เปิดตัว VA.AUSBIJA

“ขอให้ทุกคนมีความสุขกับทุกบริการบนวีเออัจไบร์จาร์นะครับ”

เสียงประกาศก้องสะท้อนไปทั่วลานบนชั้นดาดฟ้ากว้างใหญ่ ท่ามกลางเกลียวคลื่น ชายหนุ่มใบหน้าคมเข้มดุดันยกแก้วเครื่องดื่มในมือชูขึ้น ตามด้วยบรรดาสุภาพบุรุษและสุภาพสตรีในชุดราตรีสวยหรู งานเลี้ยงเปิดตัวของเรือสำราญลำยักษ์เริ่มต้นขึ้นบัดนั้น

VA.AUSBIJA เรือสำราญและคาสิโนอันลือชื่อเริ่มต้นเปิดบริการสำหรับลูกค้ากระเป๋าหนัก เจ้าของเรือคือหนุ่มหล่อ เรือนผมสีดำสนิท ใบหน้าคร้ามคมเข้ม ไรเคราเขียวครึ้มเป็นปื้นหนาส่งให้หน้านั้นดูดุดัน นามว่าอัลแบร์โต้ วินเซนโซ อัจไบร์จาร์

ตาคมกริบกวาดไล่ไปทั่วบริเวณงานอย่างช้าๆ และเป็นธรรมชาติ เรียวปากเข้มรับกับจมูกโด่งเป็นสันเปิดยิ้มทักทายผู้คนที่เข้ามาทักเขา ซึ่งล้วนแล้วแต่เป็นบุคคลมีชื่อมีอิทธิพลและนักการเมืองระดับชาติ

งานเลี้ยงหรูหราบนดาดฟ้าสำหรับให้ผู้มาเยือนได้ดื่มกินเต็มที่ เสียงดนตรีขับกล่อมดังก้องกระหึ่มทั่วท้องน้ำโดยไม่ต้องกังวลว่าเสียงอันดังจะรบกวนใคร เพราะเรือลำดังกล่าว ทอดสมออยู่กลางทะเลอันดามัน หลังจากผ่านพิธีการขออนุญาตนานนับเดือนผสานกับความช่วยเหลือจากผู้ทรงอิทธิพลบางคน เรือสำราญลำมหึมา VA.AUSBIJA ได้เข้ามาลอยล่องรอนักท่องเที่ยว ห่างจากเกาะภูเก็ตไม่มาก บรรดานักเที่ยวนักเสี่ยงโชคต้องต่อเรือเร็วมาจากเกาะภูเก็ตเพื่อมาขึ้นเรือลำยักษ์ลำนี้

“นายดูแลลูกค้าต่อไปนะธนัชย์ เดี๋ยวฉันจะเข้าไปตรวจดูด้านในหน่อย” นายหนุ่มสุดหล่อเจ้าของเรือบอกกับคนสนิทเบาๆ เมื่อเวลาล่วงผ่านไปพอสมควร และเขาได้ทักทายแขกผู้มีเกียรติเป็นที่เรียบร้อยทั่วทั้งงานแล้ว

วินเซนโซยิ้มอย่างพอใจกับบรรดาลูกค้าวีไอพีทั้งหลาย ไม่ว่าจะเป็นพวกพ่อค้า อาเสี่ยอาเฮียกระเป๋าตุง รวมถึงเจ้าหน้าที่ ข้าราชการและนักการเมืองบางคน เงินก้อนโตกำลังจะลอยเข้ามาหาเขาทุกที

ลูกค้าของเขาแบ่งออกเป็นสองกลุ่มใหญ่ กลุ่มแรกคือพวกที่ต้องการมาเสี่ยงโชคบนเรือของเขา ซึ่งลูกค้ากลุ่มนี้เป็นกลุ่มที่ทำรายได้ให้เขามหาศาล อีกกลุ่มคือผู้คนที่ต้องการเข้ามาทัศนาความอลังการภายในเรือลำหรูอย่างเดียวเท่านั้น

เท้าที่กำลังจะก้าวห้องจัดเลี้ยงด้านในชะงักกึก เมื่อสายตาปะทะเข้ากับสาวน้อยที่หมุนตัวไปมามองความหรูหราภายในห้องจัดเลี้ยงของเรือสำราญลำใหญ่ด้วยความตื่นตะลึง เรียกความสนใจให้กับผู้ที่บังเอิญผ่านมาเห็นเป็นที่สุด

วินเซนโซยืนนิ่งกับที่เหมือนถูกสาปให้ร่างทั้งร่างกลายเป็นหิน

พระเจ้า !!! เขาไม่เคยพบใครมีเสน่ห์หวานสวยไปทั้งตัวแบบนี้เลย มือหนากำราวระเบียงแน่นโดยไม่รู้ตัว ขณะจับจ้องสาวน้อยที่กำลังชี้ชวนเพื่อนเธอให้ดูการแสดงบนเวทีที่เขาจัดไว้สำหรับรับรองแขกบนเรือ

เขามองจ้องตามเธอแทบทุกฝีก้าว นานๆ สาวน้อยจะหันมาหาผู้หญิงสูงวัย น่าจะวัยสี่สิบกว่าๆ ที่นั่งอยู่ใกล้ๆ เขาจำเธอได้ เธอเป็นคนที่หอบเงินจากคาสิโนเขาไปนอนกอดเมื่อสองวันก่อน เพียงแค่ได้มองสาวน้อยเขาก็เหมือนจะคลั่ง

เขาต้องได้เธอ !!!

วินเซนบอกตัวเอง มือหนายกขึ้นส่งสัญญาณสั่งการ์ดร่างยักษ์สองคนที่ตามติดเขาให้ถอยห่าง สายตาคมยังโลมลูบตั้งแต่เส้นผมสีน้ำตาลเข้มราวใยไหมของเธอ มันทิ้งตัวแล้วสะบัดไปมายามที่เจ้าตัวโยกกาย ใบหน้าหวานสวยเย้ายวน ดวงตาเธอกลมโตมีเสน่ห์ จมูกโด่งรับกับปากอวบอิ่มสีชมพูเรื่อน่าจูบเป็นที่สุด

ชายหนุ่มไล้สายตาลงมาตามลำคอระหง สู่ทรวงสาว มันดุนดันเนื้อผ้าชุดแซ็กสีชมพู ขนาดจากสายตามองไกลๆ ก็ยังว่าสวยและใหญ่ ถ้าใกล้ๆ จะสักแค่ไหนนะ วินเซนโซรู้สึกว่าน้ำลายเขาเหนียวจนติดคอเพียงแค่คิด

เขาละสายตาอย่างอ้อยอิ่งเพื่อไล่ตามเรือนร่างอรชรสมส่วน เอวเธอคอดกิ่วเหลือเชื่อ สะโพกมนกลมได้รูป ขณะที่เธอขยับเขาอดไม่ได้ที่จะจินตนาการถึงเวลาที่เธอร่อนส่ายบนตัวเขา โอพระเจ้า...แค่คิดเขาก็แข็งขึงเจ็บร้าวไปทั้งกายแกร่ง ชายหนุ่มรีบถอนสายตาจากสะโพกไล่ลงไปตามเรียวขาที่โผล่พ้นจากเนื้อผ้า ขาเธอเพรียวสวยนวลเนียน

โอย...เขาอยากจะบ้า