อ๋องใหญ่จวนสิบสี่

อ๋องใหญ่จวนสิบสี่

ณิการ์

5.0
ความคิดเห็น
5.2K
ชม
12
บท

“อ๋องหื่น” “หึหึ...ข้าหื่นที่ไหนกันเล่า ข้าแค่อยากแสดงความรักกับเจ้าเท่านั้นเอง และตอนนี้ก็ลับตาคน ข้าว่าเรามาเย้ยฟ้าท้ายุทธภพกันดีไหม” เขาพูดจบก็ผลักร่างเล็กโน้มลงไปนอนราบกับหลังคาทันทีแล้วตัวเองก็คร่อมทับ “อือ...เดี๋ยวหลังคาบ้านเขาพังหรอก” “ไม่ลองไม่รู้เถียนเถียน” “บ้าน่า อย่าทำอะไรพิสดารได้ไหม เดี๋ยวพลาดท่าตกไปพิการเอาหรอก” “ข้ามีวิชาตัวเบา ไม่ทำให้เจ้าเป็นอันตรายหรอกเมียข้า” เขาพูดแล้วก็โน้มหน้าหมายจะลงไปซุกไซ้ซอกคอระหงทันที......

อ๋องใหญ่จวนสิบสี่ บทที่ 0 กระจกโบราณ

ซู่หลิงเถียน หรือเถียนเถียน วัย 20 ปี ได้กระจกเก่าแก่แกะสลักลวดลายสวยงามมาเป็นมรดกจากพ่อและแม่ที่เสียไปเพราะอุบัติเหตุเมื่อสองเดือนก่อน และทรัพย์สมบัติทุกอย่างก็ตกเป็นของเธอ แต่ต้องอยู่คนเดียวบนโลกอันโหดร้ายแห่งนี้

ซู่หลิงเถียนใบหน้าสวยจิ้มลิ้ม ผิวขาวนวลเนียน ดวงตาเล็กเหมือนสาวทั่วไปของเมืองตุนหวง ประเทศจีน งานอดิเรกของซู่หลิงเถียนคือวาดรูปและเปิดร้านคาเฟ่เล็กๆ งานทุกอย่างคือความชอบ ความฝันของเธอ แต่ตอนนี้ความสนุกกับการได้ทำสิ่งที่ชอบเริ่มหายไป เมื่อพ่อกับแม่ที่รักยิ่งได้จากไปแบบไม่มีวันหวนกลับ

มือเรียวสวยลูบไล้ไปมาตามขอบกระจกที่ตั้งอยู่ในห้องนอน ยิ่งนับวันกระจกที่ได้มายิ่งทำให้เธอหลงใหลชอบเหมือนมีอะไรสักอย่างซ่อนอยู่ในกระจก เธอเคยได้ยินมาว่ากระจกโบราณเป็นกระจกมาจากคุณทวดของคุณแม่ที่ส่งทอดสืบต่อกันมาและตอนนี้มาตกอยู่ในมือของเธอ เธอจะต้องยกให้ลูกสาวในอนาคต ซึ่งซู่หลิงเถียนมองไม่ออกเลยว่าตัวเองจะยกให้ใครได้ เพราะเธอยังไม่มีแฟนและไม่คิดจะมีด้วย

เมื่อเสพลวดลายของกรอบกระจกที่ตั้งอยู่จนพอใจแล้ว เธอก็เดินหน้าเศร้าไปยังห้องน้ำเพื่อจะอาบน้ำ วันนี้เป็นวันไหว้พระจันทร์ แต่เธอกลับอยู่บ้านไม่ไปไหน เพราะเพื่อนๆ ต่างก็พากันไปกับแฟนและไปทานข้าวกับครอบครัว ส่วนเธออยู่ตัวคนเดียวไม่มีใคร เมื่อก่อนเคยมีคนรับใช้เต็มบ้าน แต่ตั้งแต่พ่อกับแม่จากไป เธอก็เลิกจ้างทุกคนแล้วอยู่ตัวคนเดียว ส่วนบ้านหลังใหญ่จะมีแม่บ้านมาทำความสะอาดให้อาทิตย์ละสามครั้งเท่านั้น เธอต้องการความเป็นส่วนตัว

ณ เวลาเดียวกัน อีกห้วงมิติหนึ่งนั้น ชายหนุ่มรูปงาม ผมยาว ใบหน้าสวยราวกับผู้หญิงกำลังยืนมองกระจกที่เพิ่งได้มาจากแคว้นหลี เขามองกระจกสวยงามตรงหน้าที่ลวดลายแปลกตา จะเป็นลายมังกรก็ไม่ใช่ เพราะมองอีกมุมก็เหมือนนก มือหนาหยาบกร้านจากการฝึกวรยุทธลูบไปมาตามกรอบกระจกตรงหน้า

จ้าวซ่านลู่ หรืออ๋องใหญ่ แห่งจวนสิบสี่ วัย 21 ปี หันมามองทางด้านหลังเมื่อทหารคู่ใจตัวเองเดินเข้ามาหาในห้อง เขาผละมือจากกรอบกระจกลวดลายสวยงามแล้วเดินไปนั่งที่โต๊ะเขียนหนังสือของตัวเองพร้อมกับฟังรายงานของทหารคู่ใจที่ส่งไปสืบความคืบหน้าของอ๋องเล็กที่จวนสาม

“เรื่องที่ท่านอ๋องสงสัยท่าจะเป็นความจริงขอรับอ๋องใหญ่” ทหารคู่ใจยกมือทำความเคารพพร้อมโค้งคำนับและเอ่ยรายงาน

หึหึ

“จับตาดูอ๋องเล็กให้ดี และให้เด็กมายกกระจกที่ได้มาจากแคว้นหลีไปไว้ในห้องนอนของข้าด้วย” พูดพร้อมกับมองไปยังกระจกตรงหน้า กระจกลวดลายแปลกตาเป็นของกำนัลจากแคว้นหลี ที่นำมาเป็นของกำนัลให้กับฮ่องเต้ แคว้นหยวนของเขาและเสด็จพ่อก็ยกมันให้เขา ซึ่งเขาก็ชอบกระจกบานนี้เสียด้วยสิ

“ขอรับท่านอ๋อง"

“เสี่ยวถังไปเชิญสนมเผยเผยมาหาข้าด้วย”

“ขอรับท่านอ๋อ” เสี่ยวถังรับคำสั่งอ๋องใหญ่แล้วก็ถอยเดินออกไปจากห้องทรงอักษรของท่านอ๋องทันที

จ้าวซ่านลู่มองไปยังกระจกแล้วลุกขึ้นเดินไปยังห้องอาบน้ำ เพื่อรอให้สนมคนโปรดของตัวเองมาอาบน้ำและนวดให้ตัวเอง ยามนี้เขาเหนื่อยล้าเหลือเกิน ในตำแหน่งของเขามันสูงและผู้คนก็ต่างแก่งแย่งตำแหน่งรัชทายาทกัน แม้เขาไม่สนใจ แต่ทุกคนก็มุ่งหมายปองร้ายเขา เพราะเขาคืออ๋องใหญ่ของแคว้นหยวน

ณ เวลาปัจจุบัน ซู่หลิงเถียนอาบน้ำออกมาแล้วมายืนส่องกระจกโบราณของตัวเอง เธอหมุนตัวเองไปมาแล้วอยู่ๆ กระจกที่ส่องเงาของเธอตรงหน้าจากเห็นเธอที่ยืนมีผ้าเช็ดตัวพันรอบอกก็เกิดแสงจ้าสีขาวพุ่งออกมาจากกระจกจนเธอต้องยกมือขึ้นปิดตาตัวเองแล้วถอยห่างออกไป แล้วภาพในกระจกที่ปรากฏขึ้นแทนเงาของตัวเองคือชายผมยาวที่กำลังโยกไหวอยู่บนเตียงและมีผู้หญิงอยู่ด้วย เมื่อมองดูภาพเคลื่อนไหวนั่นแล้วก็ต้องยกมือขยี้ตาตัวเองแรงๆ เมื่อคิดว่าตัวเองตาฝาดไป พอขยี้ตาแล้วมองกระจกอีกครั้ง ภาพนั้นก็ยังคงอยู่

“ทุเรศ! กระจกผีหรือเปล่า” เธอเดินไปกระโดดขึ้นเตียง แต่สายตายังจับจ้องไปยังภาพเคลื่อนไหวคล้ายซีรีส์ในละครที่ชอบดู

“เถียนเถียนใจเย็นๆ” ซู่หลิงเถียนบอกตัวเองพร้อมตบหน้าตัวเองแรงๆ แล้วรวบรวมความกล้าเดินไปยังหน้ากระจกอีกครั้ง แต่แล้วพอเดินมาใกล้ ภาพที่เห็นนั้นก็หายไปพร้อมกับปรากฏรูปร่างของเธอเหมือนเดิม

เฮ้อ!

เธอถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอกเมื่อภาพตรงหน้าหายไป

“เถียนเถียนเอ้ย! ก็แค่ตาฝาดเอง” เธอยิ้มให้ตัวเองในกระจกแล้วก็เดินไปยังโต๊ะเครื่องแป้งเพื่อทาครีมบำรุงผิวหน้าให้สวยใสสมวัยเนียนเด้งของตัวเอง ก่อนจะลุกเดินไปหยิบชุดนอนในตู้เสื้อผ้ามาใส่ เมื่อใส่ชุดนอนเรียบร้อยก็เดินกลับไปนอนยังเตียง ซู่หลิงเถียนชอบนอนเปิดไฟ หากปิดไฟจะนอนไม่หลับ พอล้มตัวลงนอนบนเตียงนุ่ม ไม่นานก็หายใจสม่ำเสมอเมื่อเข้าสู่ห้วงนิทรารมณ์

ณ อีกห้วงมิติหนึ่ง จากที่ผ่านศึกรักอุ่นเตียงกับสนมเอกสนมเดียวของตัวเอง เขาก็ให้นางกลับไปยังที่พักของตัวเอง ส่วนตัวจ้าวซ่านลู่ก็เดินใส่กางเกงผ้าบางๆ เปลือยท่อนบนไปยังกระจกที่ตั้งอยู่ไม่ไกลเตียงนอนแค่สามก้าวเดิน อ๋องใหญ่จ้องมองเงาตัวเองในกระจกแล้วก็มีแสงสว่างจ้าพุ่งตัวออกมาจากกระจกพร้อมกับภาพเงาในกระจกเปลี่ยนเป็นภาพไม่คุ้นตาจนต้องยกมือขยี้ตาแรงๆ แล้วมองภาพตรงหน้าใหม่อีกครั้ง

“นางคือใคร และเกิดอะไรขึ้นกันแน่” อ๋องใหญ่พึมพำกับตัวเองพร้อมลูบหน้ากระจกเงาตรงหน้าไปมา เขาลูบหน้าของเธอผ่านกระจก ใบหน้าสวยจิ้มลิ้มยามหลับช่างสวยงามตราตรึงใจเหลือเกิน

“เจ้าเป็นใครกันแน่แม่นาง” เขามองสำรวจที่นอนที่นางนอนแล้วก็แตกต่างจากที่จวนของตัวเองยิ่งนัก แปลกเหลือเกิน เขาไม่เคยเห็นอะไรที่แปลกแบบนี้มาก่อน

“เจ้าเป็นปีศาจหรือเป็นคนกันแน่แม่นาง” เขาพึมพำกับตัวเองพร้อมลูบเงาของหญิงสาวไปมาแล้วภาพตรงหน้าก็เลือนหายไปพร้อมปรากฏเงาที่ชื้นเหงื่อของเขาเหมือนอย่างคราแรกแทน

“แม่นาง...”

เขาเรียกเธอเมื่อภาพนั้นหายไปและเกิดความสงสัยว่ากระจกที่ได้มา มันมีอะไรพิเศษกันแน่ ทำไมเขาถึงได้มองเห็นภาพหญิงแปลกหน้าและสถานที่แปลกตาเช่นนี้ คิ้วสวยขมวดเป็นปมอย่างสงสัยแล้วเดินกลับไปล้มตัวลงนอนบนเตียงพร้อมยกมือก่ายหน้าผากอย่างใช้ความคิด ก่อนจะเผลอหลับไปด้วยความเมื่อยล้าจากศึกรักอุ่นเตียงก่อนหน้านี้

อ่านต่อ

หนังสืออื่นๆ ของ ณิการ์

ข้อมูลเพิ่มเติม
กลืนกิน

กลืนกิน

โรแมนติก

5.0

เกือบหนึ่งพันปีที่เฝ้ามอบถวายชีวิตของตัวเองคอยรับใช้นายท่านนาสูร และเมื่อถึงเวลาที่ต้องเลือกอนาคตตัวเอง เขากลับเคว้งคว้างเดินไม่ถูก และยิ่งไปกว่านั้นเมื่อโชคชะตาส่งเด็กน้อยตัวเล็กอายุไม่กี่เดือนมาให้เขาได้ดูแล ‘เดหลี’ เขาดูแลเด็กน้อยไม่ต่างจากลูก แม้จะรู้ดีว่าอนาคตเด็กคนนี้จะเปลี่ยนชีวิตของตัวเอง ‘พาที’ นั่งใช้ความคิดอยู่คนเดียวในห้องนั่งเล่นของบ้านที่ตนเองและเดหลีอาศัยอยู่ด้วยกัน เพลานี้เด็กน้อยอายุเจ็ดขวบ เผลอแป๊บเดียวจากเด็กน้อยงอแงเอาแต่ใจ นอนตัวแดงแบเบาะ ตอนนี้รู้ความและขี้อ้อนมาก “คุณพาทีคะ คุณพาทีคะ” “หืม! เด็กน้อย” คนถูกเรียกหันมาหาเจ้าของเสียงเล็กสดใสของหนูน้อยวัยเจ็ดขวบ “แต่งงานคืออะไรคะ?” หนูน้อยเกาะแขนของผู้เปรียบเสมือนพ่อของตนเอง “คือคนสองคนรักกัน แล้วก็แต่งงานกัน เดี๋ยวโตขึ้นเดหลีก็จะเข้าใจเอง” พาทีลูบหัวหนูน้อยหน้ากลมที่แนบแขนตัวเองและกำลังแหงนเงยหน้าขึ้นมองจ้องหน้าตัวเอง เหมือนเขาที่กำลังก้มมองหน้ากลมๆ อ้วนๆ ของหนูน้อย “งั้นโตขึ้นเดหลีจะแต่งงาน และคุณพาทีต้องแต่งงานกับเดหลีด้วยนะคะ” “แต่งงานน่ะแต่งได้ แต่กับฉันไม่ได้เดหลี” “ทำไมไม่ได้คะ เดหลีรักคุณพาที ถ้าไม่แต่งกับคุณพาทีจะให้หนูแต่งกับใครคะ” หนูน้อยเจ็ดขวบตอบอย่างฉะฉาน ทั้งๆ ที่ไม่เข้าใจความหมายของคำว่า ‘รัก’ และ ‘แต่งงาน’ “โตขึ้นเธอจะรู้เองเดหลี ตอนนี้ได้เวลานอนแล้วนะ ไปนอนได้แล้ว เดี๋ยวฉันเอานมร้อนไปให้ดื่มก่อนนอนนะ” “อุ้มค่ะ” หนูน้อยยอมผละแขนสั้นๆ ที่กอดแขนใหญ่ออกมากางให้อีกฝ่ายอุ้มตัวเองกลับห้องนอน พาทียกยิ้มเอ็นดูท่าทางของหนูน้อยแล้วก็ช้อนอุ้มเด็กน้อยขึ้นแนบอกแล้วลุกขึ้นจากโซฟาพาเดินกลับห้องนอนด้วยเวลานี้ดึกมากแล้ว

นาสูร

นาสูร

โรแมนติก

5.0

“อ่ะ...อื้อ” เธอเบิกตากว้างในความมืดสลัวเมื่อรู้ว่าตอนนี้ตัวเองถูกคุกคามยามดึก “ชูว์! ฉันเองเด็กน้อย” เขายกมือมาปิดปากเธอพร้อมบอกให้รู้ว่าคือเขา “คุณนาสูร” “ใช่ ฉันเอง ก็บอกแล้วไงว่าเจอกัน” “ฟ้าอยู่” “เธอไม่ตื่นหรอก” เขาบอกตอบกลับ “แต่ไม่ได้นะคะ เราจะ...” “ทำไมจะไม่ได้ ก็ฉันหิวมาหลายวันแล้วน้อง เธอก็รู้ว่าฉันต้องการเธอมากแค่ไหน” เขารีบบอกสวนกลับโดยที่เธอยังพูดไม่สุดประโยคความ “พรุ่งนี้ฟ้าก็กลับแล้ว” เธอบอกพร้อมดันเขาไปนอนข้างๆ ตัวเองที่ยังมีพื้นที่ว่างอยู่ “ไม่มีพรุ่งนี้ทั้งนั้น ฉันต้องการวันนี้เด็กน้อย ขอเถอะนะ เพื่อนเธอไม่มีทางตื่นถ้าฉันไม่สั่งให้ตื่น เรามามีความสุขกันเถอะนะ ฉันรู้ว่าเธอเองก็โหยหาฉัน” มือใหญ่สอดเข้าไปในใต้ผ้าห่มแล้วบีบเคล้นเต้าของเธอ “อ่ะ...อื้อ คะ...คุณนาสูร ยะ...อย่าทำแบบนี้ค่ะ น้องอาย ถึงฟ้าจะไม่ตื่น แต่ฟ้าก็นอนอยู่ข้างๆ นะคะ” พึ่บ! แล้วผ้าห่มที่เธอแบ่งกันกับเพื่อนห่มนั้นก็ถูกถลกดึงรั้งขึ้นไปคลุมหัวของฟ้าใสทันที --- สวัสดีนักอ่านทุกคนค่ะ ณิการ์ขอฝากรูปเล่มนิยายเรื่อง “นาสูร” ภายใต้นามปากกา “ยักษ์” ด้วยนะคะ เป็นเรื่องราวของยักษ์ที่มาอายุนับพันกว่าปีกับมนุษย์สาวคนหนึ่ง แน่นอนว่าเป็นนิยายแฟนตาซีอีโรติกค่ะเรื่องนี้ “นาสูร” เป็นยักษ์ที่หิวกามมาก กินดุมาก เขาไม่สนใจเนื้อเท่ากับลีลารักบนเตียง และ “พุดซ้อน” ก็สนองตัณหาของเขาได้ดีทีเดียว แล้วเขาทั้งสองจะรักกันได้ยังไง เมื่อทั้งสองต่างแตกต่างกัน มาลุ้นไปกับความรักของยักษ์และมนุษย์ด้วยกันนะคะ

วิวาทรัก

วิวาทรัก

โรแมนติก

5.0

จะเกิดอะไรขึ้นเมื่อคนสองคนไม่เคยเจอกัน ไม่เคยรู้จักกัน แต่ต้องมาแต่งงานกัน แน่นอนว่าการคลุมถุงชนครั้งนี้เกิดขึ้นเพราะคนแก่ทั้งสองที่ให้คำมั่นสัญญากัน พวกเขาที่เป็นหลานจึงจำต้องแต่งงานกัน "น่านน้ำ" หนุ่มเจ้าของไร่กาแฟ กับสาวมั่น "พิมพ์มาดา" ที่ต้องมาเจอกัน ทั้งสองไม่ใช่คนที่จะเชื่อฟังใครง่ายๆ ต่างคนต่างดื้อ และการคลุมถุงชนครั้งนี้จะต้องไม่เกิดขึ้น แล้วเรื่องราววุ่นวายจึงเกิดขึ้น หนี....ใช่ต้องหนีเท่านั้น....แต่หนีไปไงมาไงมา "รัก" กันได้ไง ที่สำคัญหนีไปหนีมามาเจอพ่อคน "เซ็กส์จัด" ใช่ค่ะว่าที่เจ้าบ่าวของเธอเซ็กส์จัดจนต้องยอมแพ้....และเธอก็ชอบความหื่น ห่าม ถ่อย ของคนที่ชังหน้าแบบไม่รู้ตัว......และน่านน้ำก็หลงเจ้าสาวจอมดื้อแบบไม่ตั้งใจรักเช่นกัน...... ------------ “นายทำบ้าอะไรของนาย” “ลงโทษเมีย” น้ำคำห้วนๆ ตอบกลับทันควัน พร้อมกับจ้องหน้าสวยที่ตอนนี้แสดงให้เห็นถึงความไม่พอใจในตัวเขาอยู่ในที แล้วเรื่องอะไรเขาต้องสนใจสายตาเกลียดชังที่หล่อนส่งมาให้ด้วยเล่า ในเมื่อพิมพ์มาดาเป็นของเขาและต้องเป็นของเขาคนเดียวเท่านั้น “ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นายน่าน” เธอสั่งเสียงแข็งไม่ยอมเช่นกัน พร้อมดิ้นหนีจากแรงกดของบุรุษที่คร่อมเหนือตัวเองอยู่ในตอนนี้ เขาบังคับให้เธอพิงไปกับพนักโซฟาและตัวเขาก็คร่อมกักร่างเธอไว้ โดยมีสองมือใหญ่กดหัวไหล่เธอให้อิงพิงไปกับพนักเก้าอี้ สองมือทุบตีไปกับหน้าอกแกร่งแต่เหมือนกับว่าทุบกำแพงหินผาเจ็บมือเสียแรงเปล่า “ทำไมฉันต้องปล่อยด้วย เธอคิดยังไงถึงไปคบกับไอ้ปลัดธนูนั่นทั้งๆ ที่มีฉันเป็นผัวทั้งคน หรือฉันคนเดียวไม่พอฮึดา” โน้มหน้าลงไปเอ่ยข้างหูเธอพร้อมกับกัดดึงหูเธอแรงๆ ด้วยความโมโห “โอ๊ย! ฉันเจ็บนะไอ้ซาดิสม์!” “ก็กัดให้เจ็บ ถ้าไม่เจ็บจะกัดทำไมวะ บอกฉันมาไปถึงไหนต่อไหนกับมันแล้ว” เงียบ! ปากช่างเจรจาของสาวจอมพยศเม้มแน่นไม่ปริปากตอบเมื่อเขาถาม และนั่นยิ่งกระตุ้นไฟโทสะในอกของน่านน้ำไปใหญ่ “ฉันถามเธออยู่ทำไมไม่ตอบ” เขากระชากเสียงถามเธอดังกว่าเดิม และครั้งนี้ก็บีบหัวไหล่ของเธอที่กดไปกับพนักโซฟาด้วย “เจ็บนะเว้ย! นายมันบ้าไปแล้วนายน่าน นายมันคนซาดิสม์ ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ ฉันเจ็บ” ทุบตีแขนของเขาให้นำพามือที่บีบหัวไหล่ตัวเองออก ตอนนี้ดวงตาสวยสดใสได้อาบล้นไปด้วยน้ำตาแห่งความเจ็บปวด เมื่อเขาไม่ยอมปล่อยมือจากหัวไหล่แต่เขากลับทำตรงกันข้ามคือบีบแรงกว่าเดิม “ฉันไม่ใจอ่อนกับน้ำตาของผู้หญิงอย่างเธอหรอกนะดา อย่ามาบีบน้ำตาปัญญาอ่อนต่อหน้าฉัน” น้ำเสียงเฉียบขาดเอ่ยขึ้นพร้อมกับผละมือข้างขวามาบีบคางเล็กของเธอให้แหงนเงยเชิดหน้าขึ้นสบตาตนเอง แล้วเขาก็โน้มลงไปบดขยี้ปากอวบอิ่มสีระเรื่อที่เม้มแน่นของหล่อนจริงๆ ในเมื่อไม่ยอมพูดไม่ยอมตอบเขาก็ไม่คิดจะสนใจแล้ว เพราะตอนนี้สิ่งที่ต้องการคือการทำให้พิมพ์มาดาจำ จำว่าร่างกายของหล่อนคือของเขา นายน่านน้ำไม่ใช่ของใครอื่นที่ไหน ผู้ชายหน้าไหนก็ห้ามแตะ เพราะเนี่ยคือสมบัติของเขา ถ้าเขาไม่ยกให้ใครหน้าไหนก็ห้ามพาหล่อนหนี “อ่ะ อื้อ.....

หนังสือที่คุณอาจชอบ

คุณหมอที่รัก NC18++

คุณหมอที่รัก NC18++

Me'JinJin
4.4

กฤษฎิ์ พิสิฐกุลวัตรดิลก "อาหมอกฤษฎิ์" หนุ่มใหญ่วัย 34 ปี มาเฟียในคราบคุณหมอสูตินรีเวชแห่งโรงพยาบาลเอกชนชั้นนำของประเทศ โหด เหี้ยม รักใครไม่เป็น เปลี่ยนคู่นอนเป็นว่าเล่น สำหรับเขารักแท้ไม่เคยมีรักดีๆ ก็มีให้ใครไม่ได้ แต่สุดท้ายดันมาตกหลุมรักแม่ของลูกอย่างถอนตัวไม่ขึ้น❤️ "เฟียร์สตีนอยู่ดีๆรู้ตัวอีกทีก็มีลูกสาววัย4ขวบแล้วอ่ะครับ แถมแม่ของลูกทำเอาใจเต้นแรงไม่หยุดเลยนี่เรียกว่าตกหลุมรักใช่ไหมครับ" นลินนิภา อารีย์รักษ์ "ที่รัก" สาวน้อยวัยแรกแย้มบริสุทธิ์ผุดผ่อง ฐานะยากจนสู้ชีวิต เพราะความจำเป็นทำให้เธอต้องตกเป็นของเขา คนนั้นด้วยความเต็มใจ จนทำให้เธอต้องกลายมาเป็นคุณแม่ยังสาวด้วยวัยเพียง 18 ปี แต่แล้ววันหนึ่งโชคชะตาก็เล่นตลกเหวี่ยงให้เธอกลับมาพบกับเขาคนนั้นอีกครั้ง พ่อของลูกคนที่เธอถวิลหาไม่เคยลืม ❤️ "ตกหลุมรักตั้งแต่ครั้งแรก ห่างกันไกลแค่ไหนใจยังคงคิดถึงเธอเสมอ ❤️พ่อของลูก" หนูน้อยแก้มใส กมลชนก อารีย์รักษ์ สาวน้อยวัย 4 ขวบ สดใสร่าเริง ฉลาดมาก ซนมาก แสบมาก เซี้ยวมาก เฟียสมาก ใครเห็นเป็นต้องหลงรักในความช่างพูดและขี้อ้อนของน้อง "ลุงหมอเป็นพ่อขาของแก้มใสเหรอคะ" หนูเป็นลูกของคุณพ่อกฤษฎิ์กับคุณแม่ที่รักค่ะ หนูจะเป็นกามเทพตัวจิ๋วที่จะมาแผลงศรให้คุณพ่อกับคุณแม่รักกัน❤️มาเอาใจช่วยหนูกันด้วยนะคะ

ขอเลิกกับสามีงี่เง่า

ขอเลิกกับสามีงี่เง่า

Thalia Frost
5.0

กลางวันอ่อนหวาน กลางคืนร้อนแรง นี่คือคำที่ลู่เยียนจือใช้เพื่อบรรยายถึงเธอ แต่หานเวยบอกว่าตัวเองมีชีวิตอยู่ไม่ถึงครึ่งปี ลู่เยียนจือกลับไม่ลังเลที่จะขอหย่ากับสือเนี่ยน “แค่ปลอบใจเธอไปก่อน ครึ่งปีข้างหน้าเราค่อยแต่งงานใหม่” เขาคิดว่าสือเนี่ยนจะรออยู่ที่เดิมตลอด แต่เธอได้ตาสว่างแล้ว น้ำตาแห้งสนิท หัวใจสือเนี่ยนก็แตกสลายไปแล้วด้วย การหย่าปลอมๆ สุดท้ายกลายเป็นจริง ทำแท้งลูก เริ่มต้นชีวิตใหม่ สือเนี่ยนจากไปโดยไม่หันกลับมาอีก แต่ลู่เยียนจือกลับเสียสติ ต่อมา ได้ยินว่าคุณชายลู่ผู้มีอิทธิพลนั้นก็อยู่นิ่งๆ ต่อไปไม่ได้ ขับรถเมอร์เซเดส-เบนซ์ไล่ตามเธออย่างบ้าคลั่ง เพียงเพื่อขอให้เธอเหลือบมองเขาอีกครั้ง...

บท
อ่านเลย
ดาวน์โหลดหนังสือ
อ๋องใหญ่จวนสิบสี่ อ๋องใหญ่จวนสิบสี่ ณิการ์ โรแมนติก
““อ๋องหื่น” “หึหึ...ข้าหื่นที่ไหนกันเล่า ข้าแค่อยากแสดงความรักกับเจ้าเท่านั้นเอง และตอนนี้ก็ลับตาคน ข้าว่าเรามาเย้ยฟ้าท้ายุทธภพกันดีไหม” เขาพูดจบก็ผลักร่างเล็กโน้มลงไปนอนราบกับหลังคาทันทีแล้วตัวเองก็คร่อมทับ “อือ...เดี๋ยวหลังคาบ้านเขาพังหรอก” “ไม่ลองไม่รู้เถียนเถียน” “บ้าน่า อย่าทำอะไรพิสดารได้ไหม เดี๋ยวพลาดท่าตกไปพิการเอาหรอก” “ข้ามีวิชาตัวเบา ไม่ทำให้เจ้าเป็นอันตรายหรอกเมียข้า” เขาพูดแล้วก็โน้มหน้าหมายจะลงไปซุกไซ้ซอกคอระหงทันที......”
1

บทที่ 0 กระจกโบราณ

26/07/2024

2

บทที่ 1 ข้ามมิติ

26/07/2024

3

บทที่ 2 ชีวิตวายป่วนในแค้นหยวน

26/07/2024

4

บทที่ 3 เจ้าคือเมียข้าไม่ใช่เมียใครจำไว้

26/07/2024

5

บทที่ 4 ปองร้าย

26/07/2024

6

บทที่ 5 ตื่นจากฝัน (หรือความจริงกันแน่)

26/07/2024

7

บทที่ 6 ความสงสัย

26/07/2024

8

บทที่ 7 อ๋องใหญ่จวนสิบสี่คืนชีพ

26/07/2024

9

บทที่ 8 หยวนเซียว (เทศกาลปล่อยโคมไฟ)

26/07/2024

10

บทที่ 9 กบฏ

26/07/2024

11

บทที่ 10 ฉันจะรอนายที่โลกของเรา

26/07/2024

12

บทที่ 11 บทพิเศษ ฉันรักเธอและเธอก็รักฉัน

26/07/2024