แรงแค้นจิตรกร : รักที่ได้รับการไถ่ถอน

นี่คืองานแต่งงานครั้งที่สามของฉัน หรือที่จริงมันควรจะเป็นอย่างนั้น

ชุดแต่งงานสีขาวให้ความรู้สึกเหมือนเป็นแค่ชุดประกอบฉากในละครโศกนาฏกรรมเรื่องหนึ่งที่ฉันถูกบังคับให้ต้องแสดงซ้ำแล้วซ้ำเล่า

คู่หมั้นของฉัน เดมอน อัศวโยธิน ยืนอยู่ข้างๆ แต่ในมือของเขากลับกำลังกุมแขนของไอริน พรหมพิริยะ เพื่อนสาวผู้ “บอบบาง” ของเขาเอาไว้แน่น

ทันใดนั้น เดมอนก็พาไอรินเดินออกจากแท่นพิธี ออกไปจากสายตาของแขกเหรื่อ และออกไปจากชีวิตของฉัน แต่ครั้งนี้มันต่างออกไป เขากลับมา ลากฉันขึ้นรถของเขา แล้วขับพาไปยังที่เปลี่ยวห่างไกลผู้คน ที่นั่น เขาจับฉันมัดไว้กับต้นไม้ และไอรินที่ไม่ได้มีท่าทีซีดเซียวอีกต่อไป ก็ตรงเข้ามาตบหน้าฉัน จากนั้นเดมอน ผู้ชายที่เคยสัญญาว่าจะปกป้องฉัน ก็ลงมือทุบตีฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่า เพียงเพราะฉันทำให้ไอรินอารมณ์เสีย

เขาทิ้งฉันที่ถูกมัดไว้กับต้นไม้ในสภาพเลือดอาบและเดียวดาย ท่ามกลางสายฝนที่เทกระหน่ำลงมา นี่ไม่ใช่ครั้งแรก เมื่อหนึ่งปีก่อน ไอรินเคยทำร้ายฉันในงานแต่งงานของเรา และเดมอนก็เอาแต่ปลอบประโลมเธอในขณะที่ฉันเลือดไหลไม่หยุด หกเดือนต่อมา เธอ “บังเอิญ” ทำน้ำร้อนลวกฉันกับเพื่อนสนิท และเดมอนก็หักข้อมือเพื่อนของฉัน จากนั้นก็ทำร้ายมือข้างที่ฉันใช้สำหรับวาดภาพจนแหลกละเอียด เพียงเพื่อเอาใจไอริน อาชีพของฉันจบสิ้นลงแล้ว

ฉันถูกทิ้งไว้ในป่า ร่างกายสั่นเทาและกำลังจะหมดสติ ไม่นะ ฉันจะมาตายตรงนี้ไม่ได้ ฉันกัดริมฝีปากตัวเอง พยายามฝืนให้ตื่น พ่อแม่ของฉัน ธุรกิจของครอบครัวเรา มันเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้ฉันยังยึดมั่นที่จะมีชีวิตอยู่

ฉันตื่นขึ้นมาในโรงพยาบาล โดยมีแม่นั่งอยู่ข้างๆ ลำคอของฉันแหบแห้ง แต่ฉันต้องโทรออก ฉันกดเบอร์โทรต่างประเทศที่ท่องจำขึ้นใจมานานแล้ว

“อลิน วงศ์วิวัฒน์พูดค่ะ” ฉันพูดเสียงแหบพร่า “ฉันตกลงเรื่องแต่งงาน ทรัพย์สินทั้งหมดของครอบครัวฉันจะถูกโอนไปยังบัญชีของคุณเพื่อความปลอดภัย และคุณต้องพาเราออกจากประเทศนี้”

บทที่ 1

นี่คืองานแต่งงานครั้งที่สามของฉัน หรือที่จริงมันควรจะเป็นอย่างนั้น

ชุดแต่งงานสีขาวให้ความรู้สึกเหมือนเป็นแค่ชุดประกอบฉากในละครโศกนาฏกรรมเรื่องหนึ่งที่ฉันถูกบังคับให้ต้องแสดงซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เดมอน อัศวโยธิน คู่หมั้นของฉัน ยืนอยู่ข้างๆ มือของเขาซึ่งควรจะกุมมือฉันไว้ กลับกำลังกุมแขนของไอริน พรหมพิริยะ เอาไว้แน่น

“เดมอน ฉันหายใจไม่ออก” ไอรินพูดเสียงหอบ ใบหน้าของเธอซีดเผือด “ทุกคนกำลังจ้องฉัน เธอกำลังจ้องฉัน”

เธอหมายถึงฉัน ฉันคือคนที่เธอหมายถึงเสมอ

เดมอนหันมามองฉัน ใบหน้าหล่อเหลาของเขาเคร่งขรึมด้วยความรู้สึกที่คุ้นเคย ซึ่งผสมปนเประหว่างความรำคาญและความอดทนจอมปลอม

“อลิน แค่แป๊บเดียวนะ ผมต้องพาเธอออกไปจากที่นี่ก่อน เธอมีอาการแพนิกอีกแล้ว”

นี่คือบทละครเดิมๆ มันไม่เคยเปลี่ยนไปเลย ก่อนที่ฉันจะได้ทันพูดอะไร เขาก็พาไอรินเดินออกจากแท่นพิธีไปแล้ว ออกไปจากสายตาของแขกเหรื่อ และออกไปจากชีวิตของฉัน

แต่ครั้งนี้มันต่างออกไป เขาไม่ได้แค่จากไปเฉยๆ เขากลับมาพร้อมกับรถที่จอดเทียบข้างๆ ฉันซึ่งยืนตัวแข็งทื่ออยู่บนบันไดโบสถ์

“ขึ้นรถ” เขาสั่งเสียงเข้ม

ฉันไม่ขยับ เขาคว้าแขนฉัน นิ้วของเขาจิกลึกลงไปในเนื้อ และดึงฉันเข้าไปนั่งในที่นั่งข้างคนขับ เนื้อผ้าไหมของชุดฉันขาดออกพร้อมกับเสียงที่แผ่วเบาและเป็นครั้งสุดท้าย

เราขับรถไปเรื่อยๆ เหมือนจะนานเป็นชั่วโมง ทิ้งเมืองไว้เบื้องหลัง ถนนกลายเป็นทางดินที่ล้อมรอบด้วยป่าทึบ เขาหยุดรถในที่โล่งเล็กๆ ห่างไกลผู้คน

“คุณจะทำอะไร เดมอน” ฉันถาม เสียงสั่น

“ไอรินต้องระบายอารมณ์หน่อย” เขาพูดเสียงเย็นชา “และเธอก็ต้องเรียนรู้ที่ทางของตัวเองซะบ้าง”

เขาลงจากรถ เดินอ้อมมาทางฝั่งฉัน แล้วดึงฉันออกจากรถ ในมือของเขามีเชือกอยู่เส้นหนึ่ง

“อย่าขัดขืนนะ อลิน” เขาเตือน

เขาผลักฉันไปกระแทกกับต้นโอ๊กใหญ่ แล้วมัดข้อมือฉันเข้าด้วยกัน ดึงเชือกให้แน่นรอบลำต้น เปลือกไม้หยาบๆ ขูดกับแผ่นหลังของฉันผ่านเนื้อผ้าบางๆ ของชุด

ไม่กี่นาทีต่อมา รถอีกคันก็มาถึง ไอรินลงจากรถ ใบหน้าของเธอไม่ได้ซีดเผือดหรือตื่นตระหนกอีกต่อไปแล้ว มันบิดเบี้ยวไปด้วยรอยยิ้มที่โหดเหี้ยม

เธอเดินตรงมาหาฉันแล้วตบหน้าฉันฉาดใหญ่ ความเจ็บแสบมันเฉียบพลันและน่าตกใจ

“รู้สึกดีจัง” เธอบอก พลางสะบัดมือ “แต่ตอนนี้ข้อมือฉันเจ็บแล้วสิ ฉันมันบอบบางเกินไปสำหรับเรื่องแบบนี้”

เธอหันไปหาเดมอนพร้อมกับทำหน้าออดอ้อน “เดมอนคะ ที่รัก มือฉันเจ็บแล้ว คุณช่วยฉันหน่อยได้ไหมคะ ได้โปรด”

เขามองเธอ สีหน้าของเขาอ่อนลงเป็นแววตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใยอย่างสุดซึ้ง ซึ่งเป็นสิ่งที่เขาไม่เคยมีให้ฉันเลย

“แน่นอน ไอริน สำหรับคุณแล้ว อะไรก็ได้ทั้งนั้น”

เขาเดินมาหาฉัน ฉันมองเข้าไปในดวงตาของผู้ชายที่ฉันเคยรัก ผู้ชายที่เคยสัญญาว่าจะปกป้องฉัน ฉันไม่เห็นอะไรเลยนอกจากหน้าที่อันเย็นชาที่มีต่อผู้หญิงอีกคน

“นี่สำหรับที่เธอทำให้ไอรินอารมณ์เสีย” เขาพูดอย่างใจเย็น

แล้วเขาก็ตบฉัน

ฝ่ามือของเขาฟาดลงบนแก้มของฉัน ครั้งแล้วครั้งเล่า สิบครั้ง หัวของฉันสะบัดไปมาตามแรงตบ โลกทั้งใบพร่ามัว ฉันได้รสคาวเลือด

ในที่สุดเขาก็หยุด หายใจหอบเล็กน้อย ดูเหมือนเขาจะพอใจแล้ว

หัวของฉันห้อยตก ชุดแต่งงานที่เคยสวยงามของฉันเปรอะเปื้อนไปด้วยดินและตอนนี้...ก็มีเลือดของฉันเอง

เรี่ยวแรงทั้งหมดของฉันหายไปหมดสิ้น ดวงตาของฉันว่างเปล่า ฉันยอมแพ้แล้ว

เดมอนยื่นมือออกมาเช็ดเลือดที่ไหลซึมอยู่ตรงมุมปากของฉันเบาๆ ด้วยนิ้วโป้งของเขา ท่าทางที่อ่อนโยนอย่างน่าขยะแขยงนั้นทำให้ฉันอยากจะอาเจียน

“เธอก็ก็น่าจะรู้ว่าไอรินบอบบางแค่ไหน อลิน” เขาพูดเสียงกระซิบแผ่วเบา “พ่อของเขาเป็นอาจารย์ของฉัน ฉันเป็นหนี้บุญคุณเขา ฉันเป็นหนี้ทุกอย่าง”

เขายืดตัวตรง “เดี๋ยวฉันจะกลับมารับเธอทีหลัง รอให้ไอรินรู้สึกดีขึ้นก่อน”

เขาเดินกลับไปที่รถ อุ้มไอรินที่กำลังยิ้มอย่างผู้ชนะขึ้นมา แล้ววางเธอลงบนเบาะข้างคนขับอย่างนุ่มนวล ขณะที่พวกเขาขับรถออกไป ไอรินหันกลับมามองฉันข้ามไหล่ เธอโบกมือให้ฉันเล็กน้อยอย่างผู้มีชัย

ทันทีที่รถของพวกเขาลับสายตาไป คลื่นแห่งความคลื่นไส้และความโกรธแค้นก็ซัดเข้ามาในตัวฉัน ฉันไอออกมา และเลือดก็กระเซ็นเปรอะชุดสีขาว

ความคิดของฉันย้อนกลับไป

ความพยายามจัดงานแต่งงานครั้งแรกเมื่อหนึ่งปีก่อน เราอยู่ที่แท่นพิธี ไอรินซึ่งเป็นแขกในงาน จู่ๆ ก็กรีดร้องแล้วพุ่งเข้ามาหาฉัน กระชากผ้าคลุมหน้าและข่วนใบหน้าฉันด้วยเล็บยาวๆ ของเธอ เดมอนรีบวิ่งไปอยู่ข้างๆ เธอ กอดปลอบและกระซิบให้กำลังใจในขณะที่ฉันเลือดไหลไม่หยุด สุดท้ายฉันต้องไปโรงพยาบาลด้วยรอยขีดข่วนลึกที่เกือบจะทำให้ใบหน้าฉันเสียโฉม หมอบอกว่าฉันโชคดี แต่ฉันไม่รู้สึกโชคดีเลย

งานแต่งงานครั้งที่สอง หกเดือนต่อมา เราพยายามจัดพิธีเล็กๆ เป็นการส่วนตัว ไอริน “บังเอิญ” สะดุดล้มขณะถือกาน้ำร้อนที่ใช้ชงชา โดยเล็งมาที่ฉันตรงๆ พลอย เพื่อนสนิทของฉัน ผลักฉันออกไปและรับน้ำร้อนส่วนใหญ่ไปเต็มๆ ที่แขน ไอรินโดนน้ำร้อนกระเด็นใส่เล็กน้อยและร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด เดมอนไม่สนใจอาการบาดเจ็บสาหัสของพลอยและความหวาดกลัวของฉัน เขากลับลงโทษพลอยที่ “ทำร้าย” ไอริน เขาหักข้อมือเธอต่อหน้าฉันขณะที่ฉันอ้อนวอนให้เขาหยุด

จากนั้น เพื่อเอาใจไอริน เขา “บังเอิญ” ปิดประตูรถกระแทกมือขวาของฉัน มือข้างที่ฉันใช้สำหรับวาดภาพ มือที่เคยทำให้ฉันเป็นหนึ่งในศิลปินรุ่นใหม่ที่มีอนาคตไกลที่สุด กระดูกแหลกละเอียด อาชีพของฉันจบสิ้นลงแล้ว

คืนนั้นเองที่ฉันบอกเขาว่าฉันต้องการถอนหมั้น

เขาคุกเข่าลงต่อหน้าพ่อแม่และฉัน น้ำตาไหลอาบแก้ม อ้อนวอนขอโอกาสอีกครั้ง

“ผมสาบาน อลิน” เขาพูดเสียงสะอื้น “มันจะไม่เกิดขึ้นอีกแล้ว ผมรักคุณ”

ตอนนั้นฉันมองเขา มองการแสดงที่สมบูรณ์แบบและน่าเชื่อถือของเขา และฉันก็รู้ ฉันรู้ว่ามันเป็นเรื่องโกหกทั้งเพ เสียงหัวเราะขมขื่นหลุดออกมาจากริมฝีปากของฉัน

ตอนนี้ ฉันถูกทิ้งให้อยู่คนเดียวในป่า ความหนาวเย็นเริ่มแทรกซึมเข้าไปในกระดูก ท้องฟ้าเปิดออก และสายฝนที่หนาวเย็นก็เทกระหน่ำลงมา ทำให้ชุดที่ขาดวิ่นของฉันเปียกโชกและผมของฉันลีบติดใบหน้า ร่างกายของฉันสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้

ภาพตรงหน้าของฉันเริ่มมืดลงที่ขอบ ฉันกำลังจะหมดสติ

ไม่นะ ฉันจะมาตายตรงนี้ไม่ได้

ฉันกัดริมฝีปากตัวเองอย่างแรง ความเจ็บปวดที่เฉียบพลันช่วยกระตุ้นร่างกายของฉัน ฉันต้องตื่น ฉันต้องมีชีวิตอยู่

พ่อแม่ของฉัน ความคิดที่ว่าพวกเขาจะมาเจอฉันในสภาพนี้... ความคิดที่ว่าเดมอนจะทำอะไรกับธุรกิจของครอบครัวเราถ้าฉันไม่อยู่แล้ว...

มันเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้ฉันยังยึดมั่นที่จะมีชีวิตอยู่ แต่ความหนาวเย็นนั้นไร้ความปรานี ความเจ็บปวดมันลึกและรุนแรง ร่างกายของฉันกำลังจะยอมแพ้

ตาของฉันปิดลง

สิ่งต่อไปที่ฉันรับรู้คือความเจ็บปวดที่เฉียบพลัน ไม่ใช่จากความหนาวเย็น แต่จากเข็มที่แทงเข้ามาในแขนของฉัน ฉันรู้สึกอุ่นและแห้ง

ฉันค่อยๆ ลืมตาขึ้น เพดานเป็นสีขาว กลิ่นยาฆ่าเชื้อคละคลุ้ง โรงพยาบาล

ฉันพยายามจะขยับ แต่ร่างกายของฉันกรีดร้องประท้วง

“อลิน! ลูกรัก ลูกตื่นแล้ว!”

เสียงแม่ของฉันเจือด้วยน้ำตา เธอรีบวิ่งมาที่ข้างเตียง ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความกังวลและโล่งใจ

“อย่าทำให้แม่กลัวแบบนี้อีกนะ” เธอสะอื้น พลางกุมมือฉันไว้ “ถ้าลูกเป็นอะไรไป แม่คงอยู่ไม่ได้นะอลิน แม่ทนไม่ได้จริงๆ”

ฉันบีบมือเธอเบาๆ ลำคอของฉันแหบแห้ง

“แม่คะ” ฉันพูดเสียงแหบ “โทรศัพท์ของลิน”

มันเจ็บที่ต้องพูด ฉันนิ่วหน้าและพยายามกลืนน้ำลาย แต่ลำคอของฉันรู้สึกเหมือนมีเศษแก้วอยู่เต็มไปหมด

ดวงตาของแม่เต็มไปด้วยความสงสาร เธอรีบยื่นโทรศัพท์ของฉันจากโต๊ะข้างเตียงให้ทันที

ฉันรับมันมาด้วยมือที่สั่นเทา นิ้วของฉันคลำไปบนหน้าจออย่างทุลักทุเล แต่ความตั้งใจของฉันแน่วแน่ ฉันกดเบอร์โทรต่างประเทศที่ท่องจำขึ้นใจมานานแล้ว

มันดังอยู่สองครั้งก่อนที่เสียงทุ้มต่ำและสงบนิ่งของผู้ชายคนหนึ่งจะตอบกลับมา เป็นลีโอ เกียรติไพศาล น้องชายของคิรากร

“ครับ?”

“อลิน วงศ์วิวัฒน์พูดค่ะ” ฉันพูดเสียงแหบ “ฉันตกลงเรื่องแต่งงาน”

ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง

“เงื่อนไขเดิม” ฉันเสริม พยายามฝืนพูดผ่านความเจ็บปวด “ทรัพย์สินทั้งหมดของครอบครัวฉันจะถูกโอนไปยังบัญชีของคุณเพื่อความปลอดภัย และคุณต้องพาเราออกจากประเทศนี้”

“ตกลง” เสียงจากปลายสายตอบกลับมาโดยไม่ลังเล เสียงนั้นทุ้มลึกและมั่นคง เป็นความปลอบโยนที่แปลกประหลาดท่ามกลางความโกลาหลในชีวิตของฉัน “งานแต่งงานจะจัดขึ้นในอีกสามวัน ผมจะจัดการทุกอย่างเอง”

“อีกเรื่องหนึ่ง” ฉันพูด “ฉันต้องการให้คุณมารับฉันด้วยตัวเอง”

“ผมจะไป”