งานวิวาห์ของฉัน ไม่ใช่กับเธอ

งานวิวาห์ของฉัน ไม่ใช่กับเธอ

Charlotte

5.0
ความคิดเห็น
16.7K
ชม
10
บท

ห้าปีที่แล้ว ฉันช่วยชีวิตคู่หมั้นของฉันไว้บนภูเขาที่เชียงใหม่ อุบัติเหตุครั้งนั้นทำให้สายตาของฉันเสียหายอย่างถาวร—เป็นเหมือนเครื่องเตือนใจที่พร่าเลือนอยู่เสมอถึงวันที่ฉันเลือกเขาแทนที่จะเป็นดวงตาที่สมบูรณ์แบบของตัวเอง เขาตอบแทนฉันด้วยการแอบเปลี่ยนสถานที่จัดงานแต่งงานของเราจากเชียงใหม่ไปเป็นภูเก็ต เพราะแอนนี่ เพื่อนสนิทของเขาบ่นว่าที่นั่นหนาวเกินไป ฉันได้ยินเขากับหูตัวเองว่าเขาเรียกการเสียสละของฉันว่า “เรื่องดราม่าน้ำเน่า” และเห็นเขากับตาว่าเขาซื้อชุดราคาเกือบสองล้านบาทให้หล่อน ขณะที่ดูถูกชุดของฉัน ในวันแต่งงานของเรา เขาทิ้งให้ฉันรอที่แท่นพิธีเพื่อรีบไปอยู่ข้างๆ แอนนี่ที่เกิด “อาการแพนิค” ขึ้นมาได้ถูกจังหวะพอดิบพอดี เขามั่นใจเหลือเกินว่าฉันจะให้อภัยเขา เขามั่นใจแบบนั้นเสมอ เขาไม่ได้มองว่าการเสียสละของฉันคือของขวัญ แต่เป็นเหมือนสัญญาที่ผูกมัดให้ฉันต้องยอมจำนนต่อเขา ดังนั้น เมื่อในที่สุดเขาโทรเข้ามายังสถานที่จัดงานที่ว่างเปล่าในภูเก็ต ฉันจึงปล่อยให้เขาได้ยินเสียงลมภูเขาและเสียงระฆังโบสถ์ ก่อนที่ฉันจะเอ่ยปากพูด “งานแต่งของฉันกำลังจะเริ่มแล้ว” ฉันบอกเขา “แต่ไม่ใช่กับคุณ”

งานวิวาห์ของฉัน ไม่ใช่กับเธอ บทที่ 1

ห้าปีที่แล้ว ฉันช่วยชีวิตคู่หมั้นของฉันไว้บนภูเขาที่เชียงใหม่ อุบัติเหตุครั้งนั้นทำให้สายตาของฉันเสียหายอย่างถาวร—เป็นเหมือนเครื่องเตือนใจที่พร่าเลือนอยู่เสมอถึงวันที่ฉันเลือกเขาแทนที่จะเป็นดวงตาที่สมบูรณ์แบบของตัวเอง

เขาตอบแทนฉันด้วยการแอบเปลี่ยนสถานที่จัดงานแต่งงานของเราจากเชียงใหม่ไปเป็นภูเก็ต เพราะแอนนี่ เพื่อนสนิทของเขาบ่นว่าที่นั่นหนาวเกินไป ฉันได้ยินเขากับหูตัวเองว่าเขาเรียกการเสียสละของฉันว่า “เรื่องดราม่าน้ำเน่า” และเห็นเขากับตาว่าเขาซื้อชุดราคาเกือบสองล้านบาทให้หล่อน ขณะที่ดูถูกชุดของฉัน

ในวันแต่งงานของเรา เขาทิ้งให้ฉันรอที่แท่นพิธีเพื่อรีบไปอยู่ข้างๆ แอนนี่ที่เกิด “อาการแพนิค” ขึ้นมาได้ถูกจังหวะพอดิบพอดี เขามั่นใจเหลือเกินว่าฉันจะให้อภัยเขา เขามั่นใจแบบนั้นเสมอ

เขาไม่ได้มองว่าการเสียสละของฉันคือของขวัญ แต่เป็นเหมือนสัญญาที่ผูกมัดให้ฉันต้องยอมจำนนต่อเขา

ดังนั้น เมื่อในที่สุดเขาโทรเข้ามายังสถานที่จัดงานที่ว่างเปล่าในภูเก็ต ฉันจึงปล่อยให้เขาได้ยินเสียงลมภูเขาและเสียงระฆังโบสถ์ ก่อนที่ฉันจะเอ่ยปากพูด

“งานแต่งของฉันกำลังจะเริ่มแล้ว” ฉันบอกเขา

“แต่ไม่ใช่กับคุณ”

บทที่ 1

มุมมองของพิมพ์ดาว:

คู่หมั้นของฉันเปลี่ยนสถานที่จัดงานแต่งงานของเรา จากสถานที่แห่งเดียวในโลกที่มีความหมายกับเราทุกอย่าง ไปเป็นภูเก็ต เพียงเพราะแอนนี่ เพื่อนสนิทของเขา บอกว่าเชียงใหม่หนาวเกินไป

ฉันยืนอยู่ตรงนั้น ซ่อนตัวอยู่หลังต้นไทรใบสักกระถางใหญ่ในล็อบบี้ของบริษัทจัดการกองทุนของคิน คำพูดเหล่านั้นฟาดใส่ฉันเหมือนโดนตบหน้าอย่างแรง ลมหายใจของฉันสะดุดกึก แบบแปลนสถาปัตยกรรมที่เรนเดอร์อย่างประณีตของโบสถ์ที่เชียงใหม่ซึ่งอยู่ในมือกำแน่น พลันรู้สึกเหมือนเป็นแค่เศษกระดาษไร้ค่า

ตลอดห้าปีที่ผ่านมา เชียงใหม่เป็นเหมือนสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ของเรา มันเป็นมากกว่าแค่สถานที่ แต่มันคือเครื่องพิสูจน์ มันคือหน้าผาที่ปกคลุมด้วยหิมะที่ฉันพบคิน ร่างของเขาแหลกสลายและห้อยต่องแต่งอยู่บนเชือกที่ใกล้ขาดเต็มทีหลังจากปีนเขาผิดพลาด มันคือสถานที่ที่ซึ่งในความพยายามอย่างสิ้นหวังและบ้าคลั่งที่จะช่วยเขา การพลัดตกได้ทิ้งอาการบาดเจ็บทางระบบประสาทสายตาเรื้อรังไว้ให้ฉัน—โลกที่บางครั้งก็พร่าเลือนและสั่นไหวที่ขอบตา เป็นเครื่องเตือนใจถาวรถึงวันที่ฉันเลือกชีวิตของเขามากกว่าดวงตาที่สมบูรณ์แบบของตัวเอง

และเขากำลังแลกมันกับภูเก็ต เพื่อแอนนี่

ฉันมองเห็นเขาผ่านผนังกระจกของห้องประชุม เขากำลังเอนหลังพิงเก้าอี้ เป็นภาพของความเย่อหยิ่งที่ไม่แยแสโลก เชษฐ์ เพื่อนและเพื่อนร่วมงานของเขา ซึ่งเป็นเหมือนเงาสะท้อนโลกที่เพียบพร้อมของคิน นั่งอยู่บนขอบโต๊ะ

“แกบ้าไปแล้วเหรอ” เชษฐ์ถาม เสียงของเขาเบาจนฉันแทบจะไม่ได้ยิน “แกยังไม่ได้บอกพิมพ์เหรอ”

คินโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ สายตาของเขายังคงจดจ่ออยู่กับโทรศัพท์ที่เขากำลังเลื่อนดู “เดี๋ยวฉันบอกเองน่า เธอก็คงเข้าใจแหละ”

“เข้าใจเหรอ คิน ผู้หญิงคนนั้นมีแฟ้มนะเว้ย แฟ้มที่หนากว่ารายงานประจำไตรมาสล่าสุดของเราอีก เธอวางแผนเรื่องเชียงใหม่นี่มาเป็นปีแล้ว มัน...ก็นะ...เป็นเรื่องของเธอ”

“มันก็แค่งานแต่งงานน่าเชษฐ์ ไม่ใช่การปล่อยจรวด” คินถอนหายใจ น้ำเสียงของเขาเจือไปด้วยความรำคาญที่เหมือนมีดเล็กๆ นับพันเล่มกรีดแทงฉัน “ไอ้เรื่องดราม่าน้ำเน่าเกี่ยวกับภูเขานั่น...มันเริ่มจะน่าเบื่อแล้ว อีกอย่าง ภูเก็ตดีกว่าเยอะ เป็นงานปาร์ตี้”

“ปาร์ตี้ของแอนนี่น่ะสิ” เชษฐ์แก้ พลางยิ้มมุมปาก “ได้ยินว่าเธอบ่นเรื่องความสูง”

“โรคหอบของเธอจะกำเริบเวลาอากาศเย็น” คินพูด น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนไป อ่อนโยนลงด้วยความห่วงใยที่เขาไม่เคยใช้กับฉันเลย “เธอต้องการอากาศอุ่นๆ”

“อ้อ ‘โรคหอบ’ ของเธอน่ะเหรอ” เชษฐ์พูดพลางทำเครื่องหมายคำพูดในอากาศ “โรคหอบเดียวกับที่ไม่ได้ห้ามเธอไปล่องเรือยอชต์ที่โครเอเชียสัปดาห์นั้นน่ะนะ”

“มันไม่เหมือนกัน”

“มันไม่เคยเหมือนกันอยู่แล้วถ้าเป็นเรื่องของแอนนี่” เชษฐ์พึมพำ “นี่แกจะเปลี่ยนทุกอย่างจริงๆ เหรอ เพื่อเธอเนี่ยนะ”

“ฉันไม่ได้เปลี่ยนเพื่อเธอ” คินตวาด ในที่สุดก็เงยหน้าขึ้นจากโทรศัพท์ ขากรรไกรของเขาเกร็งแน่น “ฉันเปลี่ยนเพราะภูเก็ตสนุกกว่า บรรยากาศมันดีกว่า พิมพ์จะเข้าใจ”

เขาพูดมันออกมาด้วยความมั่นใจอย่างไม่แยแส พิมพ์จะเข้าใจ มันเป็นเรื่องราวความสัมพันธ์ของเรามาตลอด พิมพ์ผู้ที่ไว้ใจได้ ผู้ที่เข้าใจ ผู้ที่ให้โดยไม่เคยร้องขอ คนที่ช่วยชีวิตเขาและแบกรับบาดแผลไว้ เพื่อที่เขาจะได้ใช้ชีวิตของเขาต่อไปโดยไม่มีอุปสรรค

“เธอเป็นคู่หมั้นของฉัน เธอรักฉัน” คินพูดต่อ รอยยิ้มที่พึงพอใจในตัวเองกลับมาบนใบหน้าของเขา “เธอจะมีความสุขไม่ว่าฉันจะอยู่ที่ไหน นั่นคือข้อตกลง เธอพิสูจน์ให้เห็นแล้วบนภูเขาลูกนั้น”

ความเย็นชาในคำพูดของเขาทำให้ฉันแทบหยุดหายใจ เขาไม่ได้มองว่าการเสียสละของฉันคือของขวัญ แต่เป็นสัญญา เป็นพันธะที่ไม่มีวันแตกสลายซึ่งรับประกันว่าฉันต้องยอมจำนนต่อเขา

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นแทรกอากาศ ใบหน้าของคินสว่างขึ้นขณะที่เขารับโทรศัพท์และเปิดลำโพง

“คินคะ ที่รัก!” น้ำเสียงหวานเลี่ยนจนน่าขนลุกของแอนนี่ดังไปทั่วห้อง “ได้ของรึยังคะ”

เชษฐ์โน้มตัวเข้ามา ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความสนใจแบบละคร

“ได้สิ ผมได้มาแล้ว” คินพูด น้ำเสียงของเขาต่ำและสนิทสนมอย่างที่ฉันไม่ได้ยินเขาใช้กับฉันมาหลายปีแล้ว “มันรอคุณอยู่”

“โอ้พระเจ้า คุณดีที่สุดในโลกเลย อยากจะจูบคุณจัง!” เธอหวีดร้อง “ชุดของวาเลนติโน่ใช่ไหมคะ ที่เราไปดูกัน ชุดสีขาวน่ะ”

เลือดในกายของฉันเย็นเฉียบ ชุดสีขาว

“ใช่เลย” คินยืนยัน “ให้คนบินไปเอามาจากปารีสเลยนะ”

“เกือบสองล้านบาทนะคะคิน! คุณตามใจฉันจนเสียคนหมดแล้ว” เธอพูดอย่างตื่นเต้น “ฉันจะตอบแทนคุณอย่างคุ้มค่าเลยค่ะ สัญญา”

“ผมรู้ว่าคุณทำได้” เขาพึมพำ

เชษฐ์ผิวปากเบาๆ “เกือบสองล้านเพื่อชุดเนี่ยนะ แกจะแต่งงานกับใครกันแน่วะคิน แอนนี่หรือพิมพ์”

คินหัวเราะ เป็นเสียงที่ปราศจากความขบขันอย่างแท้จริง “แอนนี่ต้องดูดีที่สุด เธอจะเป็นดาวเด่นของงาน คุณก็รู้ว่าเธอเปราะบางแค่ไหน”

เปราะบาง คำๆ นี้ลอยอยู่ในอากาศ เป็นเรื่องตลกที่โหดร้าย ฉันนึกถึงชุดแต่งงานของตัวเอง ฉันเจอมันในบูติกเล็กๆ ที่หรูหรา เป็นชุดทรงเอไลน์เรียบๆ ทำจากผ้าไหมสีงาช้าง ราคาเพียงเศษเสี้ยวของราคามหาศาลนั้น ฉันส่งรูปให้คินดู หัวใจเต้นระรัวด้วยความตื่นเต้น

เขาตอบกลับมาด้วยข้อความสั้นๆ เพียงคำเดียว: ก็ดี

พอถึงเวลาจ่ายเงิน เขาก็วางบัตรเครดิตลงบนเคาน์เตอร์พร้อมกับถอนหายใจอย่างหงุดหงิด ราวกับว่าค่าใช้จ่ายหนึ่งแสนบาทเป็นเรื่องลำบากใหญ่หลวง เขาเอาแต่เล่นโทรศัพท์ตลอดเวลา เร่งฉัน บ่นว่าเขาสายสำหรับเกมสควอชแล้ว

เกือบสองล้านบาทสำหรับแอนนี่ หนึ่งแสนบาทสำหรับฉัน

คณิตศาสตร์มันง่ายมาก และมันทำลายล้าง

ในวินาทีนั้น ขณะที่ยืนอยู่หลังใบไม้เหี่ยวๆ ของต้นไม้ในล็อบบี้ โครงสร้างชีวิตห้าปีของฉันกับคินก็พังทลายลงกลายเป็นกองซากปรักหักพังและฝุ่นผง

ภาพที่สั่นไหวในดวงตาของฉันรุนแรงขึ้น ขอบของโลกพร่ามัวไม่ใช่เพราะความเสียหายทางระบบประสาท แต่เป็นเพราะน้ำตาร้อนๆ ที่ไหลรินลงมาอย่างเงียบงันในที่สุด เขาไม่ได้แค่มีชู้ทางใจ เขากำลังสร้างชีวิตใหม่ทั้งใบกับเธอ โดยใช้อิฐจากความรักของฉันและปูนจากการเสียสละของฉัน

และฉันเป็นเพียงฐานรากที่ถูกฝังและถูกลืม

อ่านต่อ

หนังสืออื่นๆ ของ Charlotte

ข้อมูลเพิ่มเติม
บุตรชายลับของเขา ความอัปยศที่เปิดเผยของเธอ

บุตรชายลับของเขา ความอัปยศที่เปิดเผยของเธอ

สมัยใหม่

5.0

ฉันคือเอลิน กิตติธาดา แพทย์ประจำบ้านที่ในที่สุดก็ได้กลับมาอยู่กับครอบครัวมหาเศรษฐีอีกครั้ง หลังจากที่พลัดพรากกันไปตั้งแต่เด็ก ฉันมีพ่อแม่ที่รักฉันสุดหัวใจ มีคู่หมั้นที่หล่อเหลาและประสบความสำเร็จ ฉันปลอดภัย ฉันเป็นที่รัก แต่มันคือเรื่องโกหกทั้งเพ...เรื่องโกหกที่สมบูรณ์แบบและเปราะบางเหลือเกิน เรื่องโกหกทั้งหมดพังทลายลงในวันอังคารวันหนึ่ง เมื่อฉันพบว่าคู่หมั้นของฉัน อธิป ไม่ได้อยู่ที่ห้องประชุมคณะกรรมการ แต่กลับอยู่ที่คฤหาสน์หลังใหญ่กับคีร่า รัตนากร ผู้หญิงที่ทุกคนบอกฉันว่าสติแตกไปแล้วเมื่อห้าปีก่อน หลังจากพยายามใส่ร้ายฉัน เธอดูไม่เหมือนคนสิ้นไร้ไม้ตอกเลยสักนิด เธอดูสดใสเปล่งปลั่ง กำลังอุ้มเด็กชายตัวน้อยชื่อลีโอ ที่กำลังหัวเราะคิกคักอยู่ในอ้อมแขนของอธิป ฉันบังเอิญได้ยินบทสนทนาของพวกเขา ลีโอคือลูกชายของพวกเขาสองคน ส่วนฉันเป็นแค่ "ของคั่นเวลา" เป็นแค่เครื่องมือที่จะถูกใช้จนกว่าอธิปจะไม่ต้องการเส้นสายจากครอบครัวของฉันอีกต่อไป พ่อแม่ของฉัน...ตระกูลกิตติธาดา...ก็ร่วมมือกับพวกเขาด้วย พวกท่านเป็นคนออกเงินให้คีร่าใช้ชีวิตอย่างหรูหรา และคอยสนับสนุนครอบครัวลับๆ ของพวกเขา โลกทั้งใบของฉัน...พ่อแม่ที่แสนดี คู่หมั้นที่รักฉันหมดหัวใจ ความมั่นคงที่ฉันคิดว่าในที่สุดก็ได้พบเจอ...มันเป็นเพียงละครฉากใหญ่ที่ถูกสร้างขึ้นอย่างประณีต และฉันก็คือตัวตลกที่รับบทนำโดยไม่รู้ตัว ข้อความโกหกที่อธิปส่งมาหาฉันอย่างไม่ใส่ใจว่า "เพิ่งประชุมเสร็จ เหนื่อยมากเลย คิดถึงนะ แล้วเจอกันที่บ้าน" ในขณะที่เขายืนอยู่ข้างครอบครัวที่แท้จริงของเขา คือฟางเส้นสุดท้ายที่ทำให้ทุกอย่างขาดสะบั้น พวกเขาคิดว่าฉันน่าสมเพช พวกเขาคิดว่าฉันโง่เง่า และพวกเขากำลังจะได้รู้ว่า...พวกเขาคิดผิดมหันต์

เขาจมฉัน ฉันเผาโลกของเขา

เขาจมฉัน ฉันเผาโลกของเขา

โรแมนติก

5.0

อคิน คู่หมั้นของฉัน สร้างโลกเสมือนจริงทั้งใบให้ฉัน หลังจากอุบัติเหตุจากการปีนเขาที่ทำให้ฉันต้องนั่งรถเข็นไปตลอดชีวิต เขาเรียกมันว่า ‘พิมานเมฆ’ โลกที่เป็นที่หลบภัยของฉัน ในเกมของเขา ฉันไม่ได้พิการ ฉันคือ ‘วาลคีรี’ แชมเปี้ยนผู้ไร้เทียมทาน เขาคือผู้ช่วยชีวิตของฉัน คือผู้ชายที่อดทนดูแลฉันจนผ่านพ้นช่วงเวลาที่เลวร้ายที่สุดมาได้ แล้วฉันก็ได้เห็นไลฟ์สตรีมของเขาบนเวทีงานประชุมเทคโนโลยี แขนข้างหนึ่งของเขาโอบรอบตัวดาลิน นักกายภาพบำบัดของฉัน พร้อมกับประกาศให้โลกรู้ว่าเธอคือผู้หญิงที่เขาตั้งใจจะใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ด้วย ความจริงมันคือฝันร้ายที่เกิดขึ้นในตอนที่ฉันยังตื่นอยู่ เขาไม่ได้แค่สวมเขาให้ฉัน แต่เขายังแอบสับเปลี่ยนยาแก้ปวดของฉันให้เป็นโดสที่อ่อนลงผสมกับยากล่อมประสาท เพื่อจงใจชะลอการฟื้นตัวของฉัน ทำให้ฉันอ่อนแอและต้องพึ่งพาเขาตลอดไป เขามอบสร้อยข้อมือที่สั่งทำขึ้นเพื่อฉันเพียงเส้นเดียวในโลกให้ดาลิน มอบตำแหน่งในโลกเสมือนจริงของฉันให้เธอ หรือแม้กระทั่งแผนการแต่งงานที่ฉันเคยวาดฝันไว้กับเขาก็ตาม เขาปล่อยภาพน่าอัปยศของฉันในช่วงเวลาที่ตกต่ำที่สุดในชีวิต ทำให้ทั้งคอมมูนิตี้เกมเมอร์หันมาต่อต้านฉันและตราหน้าว่าฉันเป็นสตอล์กเกอร์โรคจิต และฟางเส้นสุดท้ายก็ขาดสะบั้นลง เมื่อฉันพยายามจะไปเผชิญหน้ากับเขาที่งานเลี้ยงฉลองชัยชนะของเขา การ์ดรักษาความปลอดภัยของเขาทุบตีฉัน และตามคำสั่งลอยๆ ของเขา พวกมันก็โยนร่างที่หมดสติของฉันลงไปในน้ำพุโสโครกเพื่อ ‘ให้สร่างเมา’ ผู้ชายที่เคยสาบานว่าจะสร้างโลกที่ฉันจะไม่ต้องดิ้นรนอีกต่อไป กลับพยายามจะกดฉันให้จมน้ำตายในโลกใบนั้น แต่ฉันรอดมาได้ ฉันทิ้งเขาและเมืองนั้นไว้ข้างหลัง และเมื่อขาของฉันกลับมาแข็งแรงอีกครั้ง ความมุ่งมั่นของฉันก็เช่นกัน เขาขโมยชื่อของฉัน ตำนานของฉัน และโลกของฉันไป ตอนนี้ ฉันกำลังจะล็อกอินกลับเข้าไปอีกครั้ง ไม่ใช่ในฐานะวาลคีรี แต่ในฐานะตัวฉันเอง และฉันจะเผาอาณาจักรของเขาให้มอดไหม้เป็นเถ้าถ่าน

ภรรยาตามสัญญา – การไถ่ถอนของทอร์น

ภรรยาตามสัญญา – การไถ่ถอนของทอร์น

โรแมนติก

5.0

ฉันนอนนิ่งอยู่ในความเงียบอันเย็นเยียบของโรงพยาบาล ทรมานกับความสูญเสียลูกที่ฉันไม่มีวันได้อุ้ม ทุกคนบอกว่ามันเป็นอุบัติเหตุที่น่าเศร้า แค่ลื่นล้ม แต่ฉันรู้ความจริง...ฉันรู้ว่าสามีเป็นคนผลักฉัน ในที่สุดมาร์คก็มาเยี่ยม เขาไม่ได้ถือดอกไม้มา แต่กลับหิ้วกระเป๋าเอกสารมาด้วย ข้างในนั้นคือเอกสารหย่าและสัญญาห้ามเปิดเผยข้อมูล เขาบอกฉันด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่าเมียน้อยของเขา ซึ่งก็คือเพื่อนของฉันเอง กำลังตั้งท้อง พวกเขากลายเป็น "ครอบครัวที่แท้จริง" ของเขาแล้ว และพวกเขาไม่อาจมี "เรื่องไม่สบายใจ" ใดๆ ได้อีก เขาขู่ว่าจะใช้รายงานทางจิตเวชปลอมๆ เพื่อสร้างภาพว่าฉันเป็นคนไม่มั่นคงและเป็นอันตรายต่อตัวเอง "เซ็นเอกสารซะ พรีม" เขาเตือน น้ำเสียงไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆ "ไม่อย่างนั้นเธอจะได้ย้ายจากห้องสบายๆ นี่ ไปอยู่ที่...ปลอดภัยกว่านี้หน่อยนะ แบบระยะยาว" ฉันมองหน้าผู้ชายที่ฉันเคยรัก และเห็นปีศาจร้าย นี่ไม่ใช่อุบัติเหตุ แต่มันคือการที่เขาเข้ามาเทคโอเวอร์ชีวิตฉันเหมือนเป็นบริษัท เขาไปพบทนายในขณะที่ฉันกำลังสูญเสียลูกของเรา ฉันไม่ใช่ภรรยาที่กำลังโศกเศร้าในสายตาเขา แต่เป็นภาระที่ต้องถูกกำจัด เป็นปัญหาที่ต้องจัดการให้สิ้นซาก ฉันจนตรอกอย่างสมบูรณ์แบบ และในตอนที่ความสิ้นหวังกำลังจะกลืนกินฉันจนหมดสิ้น ทนายความเก่าแก่ของพ่อแม่ก็ปรากฏตัวขึ้นราวกับภาพหลอนจากอดีต เธอยื่นกุญแจดอกใหญ่ที่ดูหรูหราและหนักอึ้งใส่มือฉัน "พ่อแม่ของหนูทิ้งทางหนีทีไล่ไว้ให้" เธอกระซิบ ดวงตาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น "สำหรับวันแบบนี้" กุญแจดอกนั้นนำไปสู่สัญญาที่ถูกลืม ข้อตกลงที่ปู่ของเราทำไว้เมื่อหลายสิบปีก่อน สัญญาการแต่งงานที่แน่นหนาเหมือนเหล็กกล้า ผูกมัดฉันไว้กับผู้ชายเพียงคนเดียวที่สามีของฉันกลัวยิ่งกว่าความตาย...มหาเศรษฐีผู้โหดเหี้ยมและเก็บตัว จิณณ์ ธนบดินทร์

รักก่อนดวงอาทิตย์ตก

รักก่อนดวงอาทิตย์ตก

โรแมนติก

5.0

ซู่เฉียวเหมยกลับบ้านหลังจากที่หายไปสามปี ถูกส่งไปที่เตียงของจื้อเย่ด้วยฐานะของนางสังคม คืนเดียวที่เต็มไปด้วยความรัก แต่เธอพบว่าจื้อเย่ไม่ได้รู้จักเธอเลย เขาหลงใหลในตัวเธอคนใหม่ซึ่งเป็นสิ่งที่เธอไม่เคยคาดคิด ซู่เฉียวเหมยเลือกที่จะไม่เปิดเผยตัวตน ส่งข้อความให้เขาถามว่า สัญญาที่จื้อเย่เคยให้ไว้กับเธอยังถืออยู่หรือไม่ “ฉันมองเธอเหมือนน้องสาวเสมอ” คำพูดที่เย็นชาเจาะลึกเข้ามาในใจของซู่เฉียวเหมย “คำพูดเหล่านั้นเพียงแค่ทำให้เธอสบายใจในช่วงที่รักษาตัวที่ต่างประเทศ เราสิ้นสุดกันแล้ว ต่อไปนี้อย่าให้เราติดต่อกันอีก” ซู่เฉียวเหมยปิดโทรศัพท์อย่างเงียบๆ ตัดขาดความคิดถึงที่สะสมมาเป็นสิบปี แต่ในวันที่เธอจะจากไป จื้อเย่却น้ำตาคลอ เขาย kneel ลงที่เท้าของเธอและกล่าวด้วยเสียงอ้อนวอน “เฉียวเหมย... ขอร้องเธอ อย่าทิ้งเราไปเลยนะ เธอบอกว่าจะแต่งงานกับฉัน…” ซู่เฉียวเหมยโยนเขาออกไปโดยไม่ลังเล: “นี่คือสิ่งที่เธอพูด ว่ามองฉันเพียงเป็นน้องสาวเท่านั้น"

เปลวไฟแห่งรุ่งอรุณใหม่

เปลวไฟแห่งรุ่งอรุณใหม่

โรแมนติก

5.0

เธอและสามีรักกันตลอดชีวิต จนกระทั่งเธอกำลังจะจากไป สามีของเธอจับมือเธอไว้ น้ำตาไม่สามารถหยุดได้ เธอคิดว่าเขาจะสารภาพรักเป็นครั้งสุดท้าย แต่ที่ไหนได้ เขากลับถอนใจและพูดว่า "การเป็นสามีของเธอในชีวิตนี้เหนื่อยเหลือเกิน ฉันแค่อยากอยู่กับเธอที่หมู่บ้านประมงและเป็นชาวประมงที่ไม่มีใครรู้จัก" ในช่วงเวลานั้น เธอลืมหายใจไป เขาที่เขาพูดถึงคือหญิงสาวชาวประมงที่พบเขาเมื่อหลายปีก่อน เธอหลอกว่าเป็นภรรยาของเขาและซ่อนเขาไว้ สร้างชีวิตคู่ร่วมกัน เมื่อเธอหาเขาจนเจอ เขาที่จนขนาดนั้นก็นึกขึ้นได้ทุกอย่าง โดยไม่เหลียวมองหญิงสาวประมง เขาตัดสินใจกลับบ้านกับภรรยาที่แท้จริง เขามอบงานแต่งงานที่ยิ่งใหญ่ให้กับเธอ และสัญญาว่าจะอยู่เคียงข้างกันจนแก่เฒ่า แต่ตอนนี้ ขณะที่เธอกำลังจะตาย สามีของเธอกลับบอกว่าเขารู้สึกเสียดาย

หนังสือที่คุณอาจชอบ

คุณนาย ประธานมาขอคืนดีอีกแล้ว

คุณนาย ประธานมาขอคืนดีอีกแล้ว

Apogean Spark
5.0

【สาวน้อยผู้มีความรักในใจกลายเป็นหญิงสาวที่มีสติปัญญา vs ซีอีโอผู้ตามรักอย่างบ้าคลั่ง】 ในปีที่ห้าของการแต่งงานแบบลับๆ ของเธอ เสิ่นจาวหนิงเห็นสามีของไปเปิดห้องที่โรงแรมกับรักแรกของเขากับตาตนเอง จากนั้นเธอเพิ่งรู้ว่าลี่เยี่ยนซิวแต่งงานกับเธอเพราะเธอดูคล้ายกับรักแรกของเขา เสิ่นจาวหนิงตายใจและหลอกให้ลี่เยี่ยนซิวเซ็นสัญญาหย่า หนึ่งเดือนต่อมา เธอประกาศต่อหน้าผู้คนว่า “ลี่เยี่ยนซิว ฉันไม่ต้องการคุณอีกแล้ว อให้คุณกับรักแรกของคุณจะอยู่ด้วยกันตลอดไป” ลี่เยี่ยนซิวกอดเธอพร้อมน้ำตาคลอเบ้า “เสิ่นจาวหนิง คุณเป็นคนที่เข้ามาหาผมก่อน แล้วตอนนี้คุณจะทิ้งผมง่ายๆ ได้ยังไง?” ****** หลังจากที่เสิ่นจาวหนิงหย่า งานของเธอไปได้ดีขึ้นเรื่อยๆ บริษัทก็เตรียมที่จะเข้าตลาดหลักทรัพย์ ในงานเลี้ยงฉลอง ลี่เยี่ยนซิวก็เข้าร่วมด้วย เขามองอดีตภรรยาที่จับมือผู้ชายอื่นด้วยความหึงหวงอย่างแรง ขณะที่เสิ่นจาวหนิงเตรียมเปลี่ยนชุด เขาก็ตรงเข้ามาหาเธอในห้องลองเสื้อ “ผู้ชายคนนั้นดีขนาดนั้นเลยเหรอ?” เสิ่นจาวหนิงถึงสังเกตเห็นว่าลี่เยี่ยนซิวร้องไห้แล้ว น้ำตาของเขาตกลงบนกระดูกไหปลาร้าของเธอและมันรู้สึกร้อนๆ “เสิ่นจาวหนิง ผมเสียใจแล้ว เราคืนดีกันได้ไหม?”

พวกเจ้าคอยดู ข้าไม่ปล่อยไว้แน่

พวกเจ้าคอยดู ข้าไม่ปล่อยไว้แน่

Ellary Delossa
5.0

หยุนม่านชิง บุตรสาวของฮูหยินเอกจากจวนโหวหวยอัน ซึ่งถูกสลับตัวตอนอายุยังน้อย และเติบโตในชนบท เมื่อนางได้กลับมาที่จวนท่านโหวหวยอัน นางคาดหวังความรักและความอบอุ่นจากครอบครัว แต่ไม่คาดคิดว่าเป็นเพียงภาพลวงตาจวนโหวถูกยึดครองโดยหยุนโหรวเจียที่เป็นลูกสาวปลอม ในการวางแผนของลูกสาวปลอมและคู่หมั้นของนาง หยุนม่านชิงต้องแต่งงานในฐานะอนุภรรยา ต้องทำตัวนอบน้อมและก้มหัวให้ทุกคนเพื่อเอาใจคนในบ้าน นางคิดว่าจะได้ความรักและความสามัคคีในครอบครัว แต่กลับต้องถูกทำร้ายอย่างต่อเนื่องจนถึงแก่ชีวิตเมื่อนางลืมตาขึ้นอีกครั้ง นางกลับมาสู่วันที่เปลี่ยนโชคชะตาของนาง หยุนม่านชิงไม่ยอมอดทนอีกต่อไป นางค่อยๆ เผยโฉมหน้าที่แท้จริงของลูกสาวปลอม ไม่ได้ต้องการความรักที่เป็นเพียงภาพลวงอีก และได้เรียกคืนทุกสิ่งที่เป็นของนางทีละนิดเมื่อนางตัดสินใจที่จะตัดขาดจากจวนท่านโหวอย่างสิ้นเชิง คนทั้งจวนกลับคุกเข่าขอร้องไม่ให้นางจากไป!

บท
อ่านเลย
ดาวน์โหลดหนังสือ
งานวิวาห์ของฉัน ไม่ใช่กับเธอ งานวิวาห์ของฉัน ไม่ใช่กับเธอ Charlotte โรแมนติก
“ห้าปีที่แล้ว ฉันช่วยชีวิตคู่หมั้นของฉันไว้บนภูเขาที่เชียงใหม่ อุบัติเหตุครั้งนั้นทำให้สายตาของฉันเสียหายอย่างถาวร—เป็นเหมือนเครื่องเตือนใจที่พร่าเลือนอยู่เสมอถึงวันที่ฉันเลือกเขาแทนที่จะเป็นดวงตาที่สมบูรณ์แบบของตัวเอง เขาตอบแทนฉันด้วยการแอบเปลี่ยนสถานที่จัดงานแต่งงานของเราจากเชียงใหม่ไปเป็นภูเก็ต เพราะแอนนี่ เพื่อนสนิทของเขาบ่นว่าที่นั่นหนาวเกินไป ฉันได้ยินเขากับหูตัวเองว่าเขาเรียกการเสียสละของฉันว่า “เรื่องดราม่าน้ำเน่า” และเห็นเขากับตาว่าเขาซื้อชุดราคาเกือบสองล้านบาทให้หล่อน ขณะที่ดูถูกชุดของฉัน ในวันแต่งงานของเรา เขาทิ้งให้ฉันรอที่แท่นพิธีเพื่อรีบไปอยู่ข้างๆ แอนนี่ที่เกิด “อาการแพนิค” ขึ้นมาได้ถูกจังหวะพอดิบพอดี เขามั่นใจเหลือเกินว่าฉันจะให้อภัยเขา เขามั่นใจแบบนั้นเสมอ เขาไม่ได้มองว่าการเสียสละของฉันคือของขวัญ แต่เป็นเหมือนสัญญาที่ผูกมัดให้ฉันต้องยอมจำนนต่อเขา ดังนั้น เมื่อในที่สุดเขาโทรเข้ามายังสถานที่จัดงานที่ว่างเปล่าในภูเก็ต ฉันจึงปล่อยให้เขาได้ยินเสียงลมภูเขาและเสียงระฆังโบสถ์ ก่อนที่ฉันจะเอ่ยปากพูด “งานแต่งของฉันกำลังจะเริ่มแล้ว” ฉันบอกเขา “แต่ไม่ใช่กับคุณ””
1

บทที่ 1

26/11/2025

2

บทที่ 2

26/11/2025

3

บทที่ 3

26/11/2025

4

บทที่ 4

26/11/2025

5

บทที่ 5

26/11/2025

6

บทที่ 6

26/11/2025

7

บทที่ 7

26/11/2025

8

บทที่ 8

26/11/2025

9

บทที่ 9

26/11/2025

10

บทที่ 10

26/11/2025