เขาจมฉัน ฉันเผาโลกของเขา

งานวิวาห์ของฉัน ไม่ใช่กับเธอ

ห้าปีที่แล้ว ฉันช่วยชีวิตคู่หมั้นของฉันไว้บนภูเขาที่เชียงใหม่ อุบัติเหตุครั้งนั้นทำให้สายตาของฉันเสียหายอย่างถาวร—เป็นเหมือนเครื่องเตือนใจที่พร่าเลือนอยู่เสมอถึงวันที่ฉันเลือกเขาแทนที่จะเป็นดวงตาที่สมบูรณ์แบบของตัวเอง เขาตอบแทนฉันด้วยการแอบเปลี่ยนสถานที่จัดงานแต่งงานของเราจากเชียงใหม่ไปเป็นภูเก็ต เพราะแอนนี่ เพื่อนสนิทของเขาบ่นว่าที่นั่นหนาวเกินไป ฉันได้ยินเขากับหูตัวเองว่าเขาเรียกการเสียสละของฉันว่า “เรื่องดราม่าน้ำเน่า” และเห็นเขากับตาว่าเขาซื้อชุดราคาเกือบสองล้านบาทให้หล่อน ขณะที่ดูถูกชุดของฉัน ในวันแต่งงานของเรา เขาทิ้งให้ฉันรอที่แท่นพิธีเพื่อรีบไปอยู่ข้างๆ แอนนี่ที่เกิด “อาการแพนิค” ขึ้นมาได้ถูกจังหวะพอดิบพอดี เขามั่นใจเหลือเกินว่าฉันจะให้อภัยเขา เขามั่นใจแบบนั้นเสมอ เขาไม่ได้มองว่าการเสียสละของฉันคือของขวัญ แต่เป็นเหมือนสัญญาที่ผูกมัดให้ฉันต้องยอมจำนนต่อเขา ดังนั้น เมื่อในที่สุดเขาโทรเข้ามายังสถานที่จัดงานที่ว่างเปล่าในภูเก็ต ฉันจึงปล่อยให้เขาได้ยินเสียงลมภูเขาและเสียงระฆังโบสถ์ ก่อนที่ฉันจะเอ่ยปากพูด “งานแต่งของฉันกำลังจะเริ่มแล้ว” ฉันบอกเขา “แต่ไม่ใช่กับคุณ”

บุตรชายลับของเขา ความอัปยศที่เปิดเผยของเธอ

ฉันคือเอลิน กิตติธาดา แพทย์ประจำบ้านที่ในที่สุดก็ได้กลับมาอยู่กับครอบครัวมหาเศรษฐีอีกครั้ง หลังจากที่พลัดพรากกันไปตั้งแต่เด็ก ฉันมีพ่อแม่ที่รักฉันสุดหัวใจ มีคู่หมั้นที่หล่อเหลาและประสบความสำเร็จ ฉันปลอดภัย ฉันเป็นที่รัก แต่มันคือเรื่องโกหกทั้งเพ...เรื่องโกหกที่สมบูรณ์แบบและเปราะบางเหลือเกิน เรื่องโกหกทั้งหมดพังทลายลงในวันอังคารวันหนึ่ง เมื่อฉันพบว่าคู่หมั้นของฉัน อธิป ไม่ได้อยู่ที่ห้องประชุมคณะกรรมการ แต่กลับอยู่ที่คฤหาสน์หลังใหญ่กับคีร่า รัตนากร ผู้หญิงที่ทุกคนบอกฉันว่าสติแตกไปแล้วเมื่อห้าปีก่อน หลังจากพยายามใส่ร้ายฉัน เธอดูไม่เหมือนคนสิ้นไร้ไม้ตอกเลยสักนิด เธอดูสดใสเปล่งปลั่ง กำลังอุ้มเด็กชายตัวน้อยชื่อลีโอ ที่กำลังหัวเราะคิกคักอยู่ในอ้อมแขนของอธิป ฉันบังเอิญได้ยินบทสนทนาของพวกเขา ลีโอคือลูกชายของพวกเขาสองคน ส่วนฉันเป็นแค่ "ของคั่นเวลา" เป็นแค่เครื่องมือที่จะถูกใช้จนกว่าอธิปจะไม่ต้องการเส้นสายจากครอบครัวของฉันอีกต่อไป พ่อแม่ของฉัน...ตระกูลกิตติธาดา...ก็ร่วมมือกับพวกเขาด้วย พวกท่านเป็นคนออกเงินให้คีร่าใช้ชีวิตอย่างหรูหรา และคอยสนับสนุนครอบครัวลับๆ ของพวกเขา โลกทั้งใบของฉัน...พ่อแม่ที่แสนดี คู่หมั้นที่รักฉันหมดหัวใจ ความมั่นคงที่ฉันคิดว่าในที่สุดก็ได้พบเจอ...มันเป็นเพียงละครฉากใหญ่ที่ถูกสร้างขึ้นอย่างประณีต และฉันก็คือตัวตลกที่รับบทนำโดยไม่รู้ตัว ข้อความโกหกที่อธิปส่งมาหาฉันอย่างไม่ใส่ใจว่า "เพิ่งประชุมเสร็จ เหนื่อยมากเลย คิดถึงนะ แล้วเจอกันที่บ้าน" ในขณะที่เขายืนอยู่ข้างครอบครัวที่แท้จริงของเขา คือฟางเส้นสุดท้ายที่ทำให้ทุกอย่างขาดสะบั้น พวกเขาคิดว่าฉันน่าสมเพช พวกเขาคิดว่าฉันโง่เง่า และพวกเขากำลังจะได้รู้ว่า...พวกเขาคิดผิดมหันต์

ภรรยาตามสัญญา – การไถ่ถอนของทอร์น

ฉันนอนนิ่งอยู่ในความเงียบอันเย็นเยียบของโรงพยาบาล ทรมานกับความสูญเสียลูกที่ฉันไม่มีวันได้อุ้ม ทุกคนบอกว่ามันเป็นอุบัติเหตุที่น่าเศร้า แค่ลื่นล้ม แต่ฉันรู้ความจริง...ฉันรู้ว่าสามีเป็นคนผลักฉัน ในที่สุดมาร์คก็มาเยี่ยม เขาไม่ได้ถือดอกไม้มา แต่กลับหิ้วกระเป๋าเอกสารมาด้วย ข้างในนั้นคือเอกสารหย่าและสัญญาห้ามเปิดเผยข้อมูล เขาบอกฉันด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่าเมียน้อยของเขา ซึ่งก็คือเพื่อนของฉันเอง กำลังตั้งท้อง พวกเขากลายเป็น "ครอบครัวที่แท้จริง" ของเขาแล้ว และพวกเขาไม่อาจมี "เรื่องไม่สบายใจ" ใดๆ ได้อีก เขาขู่ว่าจะใช้รายงานทางจิตเวชปลอมๆ เพื่อสร้างภาพว่าฉันเป็นคนไม่มั่นคงและเป็นอันตรายต่อตัวเอง "เซ็นเอกสารซะ พรีม" เขาเตือน น้ำเสียงไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆ "ไม่อย่างนั้นเธอจะได้ย้ายจากห้องสบายๆ นี่ ไปอยู่ที่...ปลอดภัยกว่านี้หน่อยนะ แบบระยะยาว" ฉันมองหน้าผู้ชายที่ฉันเคยรัก และเห็นปีศาจร้าย นี่ไม่ใช่อุบัติเหตุ แต่มันคือการที่เขาเข้ามาเทคโอเวอร์ชีวิตฉันเหมือนเป็นบริษัท เขาไปพบทนายในขณะที่ฉันกำลังสูญเสียลูกของเรา ฉันไม่ใช่ภรรยาที่กำลังโศกเศร้าในสายตาเขา แต่เป็นภาระที่ต้องถูกกำจัด เป็นปัญหาที่ต้องจัดการให้สิ้นซาก ฉันจนตรอกอย่างสมบูรณ์แบบ และในตอนที่ความสิ้นหวังกำลังจะกลืนกินฉันจนหมดสิ้น ทนายความเก่าแก่ของพ่อแม่ก็ปรากฏตัวขึ้นราวกับภาพหลอนจากอดีต เธอยื่นกุญแจดอกใหญ่ที่ดูหรูหราและหนักอึ้งใส่มือฉัน "พ่อแม่ของหนูทิ้งทางหนีทีไล่ไว้ให้" เธอกระซิบ ดวงตาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น "สำหรับวันแบบนี้" กุญแจดอกนั้นนำไปสู่สัญญาที่ถูกลืม ข้อตกลงที่ปู่ของเราทำไว้เมื่อหลายสิบปีก่อน สัญญาการแต่งงานที่แน่นหนาเหมือนเหล็กกล้า ผูกมัดฉันไว้กับผู้ชายเพียงคนเดียวที่สามีของฉันกลัวยิ่งกว่าความตาย...มหาเศรษฐีผู้โหดเหี้ยมและเก็บตัว จิณณ์ ธนบดินทร์

รักก่อนดวงอาทิตย์ตก

ซู่เฉียวเหมยกลับบ้านหลังจากที่หายไปสามปี ถูกส่งไปที่เตียงของจื้อเย่ด้วยฐานะของนางสังคม คืนเดียวที่เต็มไปด้วยความรัก แต่เธอพบว่าจื้อเย่ไม่ได้รู้จักเธอเลย เขาหลงใหลในตัวเธอคนใหม่ซึ่งเป็นสิ่งที่เธอไม่เคยคาดคิด ซู่เฉียวเหมยเลือกที่จะไม่เปิดเผยตัวตน ส่งข้อความให้เขาถามว่า สัญญาที่จื้อเย่เคยให้ไว้กับเธอยังถืออยู่หรือไม่ “ฉันมองเธอเหมือนน้องสาวเสมอ” คำพูดที่เย็นชาเจาะลึกเข้ามาในใจของซู่เฉียวเหมย “คำพูดเหล่านั้นเพียงแค่ทำให้เธอสบายใจในช่วงที่รักษาตัวที่ต่างประเทศ เราสิ้นสุดกันแล้ว ต่อไปนี้อย่าให้เราติดต่อกันอีก” ซู่เฉียวเหมยปิดโทรศัพท์อย่างเงียบๆ ตัดขาดความคิดถึงที่สะสมมาเป็นสิบปี แต่ในวันที่เธอจะจากไป จื้อเย่却น้ำตาคลอ เขาย kneel ลงที่เท้าของเธอและกล่าวด้วยเสียงอ้อนวอน “เฉียวเหมย... ขอร้องเธอ อย่าทิ้งเราไปเลยนะ เธอบอกว่าจะแต่งงานกับฉัน…” ซู่เฉียวเหมยโยนเขาออกไปโดยไม่ลังเล: “นี่คือสิ่งที่เธอพูด ว่ามองฉันเพียงเป็นน้องสาวเท่านั้น"

เปลวไฟแห่งรุ่งอรุณใหม่

เธอและสามีรักกันตลอดชีวิต จนกระทั่งเธอกำลังจะจากไป สามีของเธอจับมือเธอไว้ น้ำตาไม่สามารถหยุดได้ เธอคิดว่าเขาจะสารภาพรักเป็นครั้งสุดท้าย แต่ที่ไหนได้ เขากลับถอนใจและพูดว่า "การเป็นสามีของเธอในชีวิตนี้เหนื่อยเหลือเกิน ฉันแค่อยากอยู่กับเธอที่หมู่บ้านประมงและเป็นชาวประมงที่ไม่มีใครรู้จัก" ในช่วงเวลานั้น เธอลืมหายใจไป เขาที่เขาพูดถึงคือหญิงสาวชาวประมงที่พบเขาเมื่อหลายปีก่อน เธอหลอกว่าเป็นภรรยาของเขาและซ่อนเขาไว้ สร้างชีวิตคู่ร่วมกัน เมื่อเธอหาเขาจนเจอ เขาที่จนขนาดนั้นก็นึกขึ้นได้ทุกอย่าง โดยไม่เหลียวมองหญิงสาวประมง เขาตัดสินใจกลับบ้านกับภรรยาที่แท้จริง เขามอบงานแต่งงานที่ยิ่งใหญ่ให้กับเธอ และสัญญาว่าจะอยู่เคียงข้างกันจนแก่เฒ่า แต่ตอนนี้ ขณะที่เธอกำลังจะตาย สามีของเธอกลับบอกว่าเขารู้สึกเสียดาย

นางคือสตรีแกร่ง

เส้าหยวนหยวนแต่งงานกับแม่ทัพเทพทรงพลังที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสจนส่งผลกระทบต่อทางจิตใจหลังจาดที่เธอย้อนเวลา เธอไม่ต้องการเข้าไปพัวพันกับการสมรู้ร่วมคิด และต้องการร่วมมือกับเขาเพื่อแสวงหาอิสรภาพ เธอก่อตั้งธุรกิจ รักษาโรคของคนไข้ และช่วยชีวิตผู้คน เป็นคนที่ยอดเยี่ยม กลายเป็นผู้ช่วยที่ดีของแม่ทัพ แต่ต่อมาแม่ทัพกลับคืนคำ ไหนตกลงไว้ว่าจะหย่าล่ะ?

หลังจากออกจากงานก็โดนเจ้านายเก่ารังควาน

ซ่งเซียงทำสิ่งที่น่าอายที่สุดในชีวิต คือการเป็น "เลขานุการส่วนตัว" ให้กับเหยียนลี่หานนานถึงห้าปี เธอมอบทุกสิ่งให้เขา แต่ผู้ชายที่น่ารังเกียจกลับบอกว่าเบื่อ แล้วส่งเธอไปอยู่ในที่ที่ห่างไกลไม่มีใครสนใจ ชีวิตที่ถูกส่งไปอยู่ที่ห่างไกลนั้นไม่ง่าย แต่โชคดีที่เคราะห์ร้ายได้ผ่านพ้นไป เมื่อซ่งเซียงมาถึงระดับล่าง ชีวิตของเธอก็เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว ปวดหลังปวดขาก็หายเป็นปลิดทิ้ง เธอจึงอดทนทำงานหนักจนประสบความสำเร็จ มีหนุ่มน้อยมาไล่ตาม ผู้ใหญ่ใจดีมอบผลงานให้ พ่อที่ไม่เคยพบหน้าเป็นมหาเศรษฐีใกล้ตาย พยักหน้าก็ได้รับมรดก ชีวิตมีขึ้นมีลงอยู่เสมอ เหยียนลี่หานคนโชคร้ายแน่ๆ! ในงานเลี้ยงเหยียนลี่หานถือแก้วไวน์ มองไปที่อดีตเลขานุการที่ไม่ได้เจอหลายวันด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ย "ยังคิดถึงฉันจนต้องมาที่งานเลี้ยงนี้ใช่ไหม?" ซ่งเซียงยิ้มเยาะ "คุณเหยียน ฉันไม่ได้เชิญคุณนะ" เหยียนลี่หานตอบ "เธอคิดอะไรอยู่?"

คุณกู้ คุณนายทอดทิ้งท่านไปแล้ว

หลังจากแต่งงานได้ 2 ปี ในที่สุดเจียงเนี่ยนอันก็ตั้งครรภ์สักที ความดีอกดีใจของเธอแต่กลับแลกกับคำขอหย่าของสามี หลังจากการสมคบคิด เธอนอนในกองเลือด และต้องการขอร้องเขาให้ช่วยเด็กเอาไว้ แต่กลับไม่สามารถติดต่อกับอีกฝ่ายได้ ด้วยความสิ้นหวังเธอจึงออกจากประเทศไป ต่อมาในงานแต่งงานของเจียงเหนียนอัน คุณกู้เสียการควบคุมและคุกเข่าลง ดวงตาของเขาแดงก่ำ "มีลูกของฉัน แล้วเธออยากจะแต่งงานกับใครกัน?"

จ้าวเทียนอี้ ตำนานรักพันปี

อดีตชาตินางถูกฝังทั้งเป็นพร้อมคนรักและคำภีร์อมตะ เพราะความโง่เขลาเบาปัญญาทำให้จ้าวเทียนอี้ คนรักของนางต้องพบจุดจบอย่างน่าเวทนา หวังฟางเซียนจึงถูกคัมภีร์อมตะให้ย้อนกลับไปในอดีตชาติตัวเอง จางลี่เซียนหรือพระสนมเอกเจาอี๋ ของถังเสวียนจงฮ่องเต้คือชาติอดีตของเธอ ความรัก ความแค้น สงครามริษยาและแรงอาฆาต พลันห้วนกลับคืนมาอีกครั้ง

เอาคืน

"เป็นชู้กับเมียผม งั้นเมียคุณผมเอา"

เข้าผิดห้อง รักถูกคน

ลู่หมิงเยว่ถูกแฟนนอกใจ และยังโดนดูถูกว่าเธอแค่ดีแต่หน้าตา ด้วยความโกรธ ลู่หมิงเยว่ใช้เสน่ห์ของเธอไปมีความสัมพันธ์กับเยี่ยนเฉิงจือประธานบริษัท แต่เธอกล้าทำแต่ไม่กล้ายอมรับ หลังจากเสร็จธุระนั้นเธอก็หนีไปเงียบๆ และยังเข้าใจผิดว่าคนในคืนนั้นคือเพลย์บอย เสิ่นเว่ยตง ทำให้เยี่ยนเฉิงจือเข้าใจผิดว่าเธอชอบคนอื่น เขาเลยแอบอิจฉาและหึงหวงอยู่เงียบๆ มานาน