รักก่อนดวงอาทิตย์ตก

รักก่อนดวงอาทิตย์ตก

Charlotte

5.0
ความคิดเห็น
151
ชม
25
บท

ซู่เฉียวเหมยกลับบ้านหลังจากที่หายไปสามปี ถูกส่งไปที่เตียงของจื้อเย่ด้วยฐานะของนางสังคม คืนเดียวที่เต็มไปด้วยความรัก แต่เธอพบว่าจื้อเย่ไม่ได้รู้จักเธอเลย เขาหลงใหลในตัวเธอคนใหม่ซึ่งเป็นสิ่งที่เธอไม่เคยคาดคิด ซู่เฉียวเหมยเลือกที่จะไม่เปิดเผยตัวตน ส่งข้อความให้เขาถามว่า สัญญาที่จื้อเย่เคยให้ไว้กับเธอยังถืออยู่หรือไม่ “ฉันมองเธอเหมือนน้องสาวเสมอ” คำพูดที่เย็นชาเจาะลึกเข้ามาในใจของซู่เฉียวเหมย “คำพูดเหล่านั้นเพียงแค่ทำให้เธอสบายใจในช่วงที่รักษาตัวที่ต่างประเทศ เราสิ้นสุดกันแล้ว ต่อไปนี้อย่าให้เราติดต่อกันอีก” ซู่เฉียวเหมยปิดโทรศัพท์อย่างเงียบๆ ตัดขาดความคิดถึงที่สะสมมาเป็นสิบปี แต่ในวันที่เธอจะจากไป จื้อเย่却น้ำตาคลอ เขาย kneel ลงที่เท้าของเธอและกล่าวด้วยเสียงอ้อนวอน “เฉียวเหมย... ขอร้องเธอ อย่าทิ้งเราไปเลยนะ เธอบอกว่าจะแต่งงานกับฉัน…” ซู่เฉียวเหมยโยนเขาออกไปโดยไม่ลังเล: “นี่คือสิ่งที่เธอพูด ว่ามองฉันเพียงเป็นน้องสาวเท่านั้น"

บทที่ 1

หลังจากสามปี ซวีชิวเหมยกลับประเทศ ถูกส่งไปที่เตียงของชือเยี่ยนในฐานะหญิงสาวที่มีความสัมพันธ์หลายคน คืนแห่งความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้ง

แต่กลับพบว่าชือเยี่ยนไม่รู้จักเธอเลย

เขาหลงใหลในตัวตนใหม่ของเธอ ซวีชิวเหมยจึงไม่เลือกที่จะสารภาพ เธอแอบส่งข้อความไปถามว่า ข้อตกลงแต่งงานที่ชือเยี่ยนเคยสัญญากับเธอยังมีอยู่ไหม

“ฉันมองเธอเป็นแค่น้องสาวมาตลอด ” คำพูดที่เย็นชานั้นแทงใจซวีชิวเหมยทีละนิด “คำพูดเหล่านั้นก็แค่เพื่อให้เธอรักษาตัวอย่างสบายใจที่ต่างประเทศเท่านั้น เราสองคนหมดความสัมพันธ์กันแล้ว อย่าติดต่อกันอีกเลย”

ซวีชิวเหมยปิดโทรศัพท์อย่างเงียบๆ และตัดขาดความคิดถึงสิบปีนี้

แต่ในวันที่เธอจากไป ชือเยี่ยนกลับร้องไห้จนตาแดง ก้มลงที่เท้าเธอขอร้องเบาๆ

“ชิวเหมย...ได้โปรด อย่าทิ้งฉันไปเลย เธอเคยบอกว่าจะมาแต่งงานกับฉัน...”

ซวีชิวเหมยสะบัดเขาออกโดยไม่ปรานี “เป็นเธอเองที่บอกว่า มองฉันเป็นแค่น้องสาวเท่านั้น”

วันที่เธอกลับประเทศ ฝนตกหนัก ซวีชิวเหมยไปถึงโรงแรมที่ชือเยี่ยนจัดงานวันเกิด ตัวเธอเปียกโชก

แต่ก็ไม่เป็นอุปสรรคที่ชือเยี่ยนจะครอบครองเธออย่างสมบูรณ์

ทั้งสองคนบนเตียงใหญ่พันกันอย่างลึกซึ้ง เสียงอันเต็มไปด้วยความอายของหญิงสาวกระตุ้นประสาทของชายหนุ่ม

เพราะแรงเกินไป ซวีชิวเหมยขมวดคิ้ว มือดันหน้าอกชือเยี่ยน ขอร้องเป็นช่วงๆ

“ไม่...เบาหน่อย...”

แต่ชือเยี่ยนเหมือนม้าไร้การควบคุม ไม่สามารถหยุดได้

เมื่อเธอรู้สึกว่าจะหมดสติ เขาก็หยุดลง สายตาเกือบโลภไล่ไปทั่วร่างของเธอ

จนเขาหยิบโทรศัพท์เข้าไปในห้องน้ำ ซวีชิวเหมยถึงได้พยายามลุกขึ้นจากเตียง

“ครั้งนี้เธอหามาจากไหน ฉันพอใจมาก ไม่เพียงแต่เป็นสาวบริสุทธิ์ ใบหน้าและรูปร่างก็สมบูรณ์แบบจนไม่มีที่ติ!”

เสียงของชือเยี่ยนที่มีรอยยิ้มและเสียงน้ำจากฝักบัวดังเข้าหูเธอชัดเจน

ซวีชิวเหมยเหมือนถูกฟ้าผ่า ไม่อยากเชื่อ

เพราะเธอกับชือเยี่ยนเรียกได้ว่าเติบโตมาด้วยกัน รู้จักกันตั้งแต่ประถม เธอรักเขามาเกือบสิบปีแล้ว

แต่ถึงจะไม่ได้เจอกันสามปี เธอก็เปลี่ยนจากคนอ้วนสามร้อยปอนด์เป็นแค่แปดสิบแปดปอนด์

เมื่อกี้ตอนที่พวกเขาพันกัน เธอคิดว่าชือเยี่ยนจำเธอได้

แม้ในใจจะรู้สึกเปรี้ยว แต่เธอก็ปลอบใจตัวเองว่าชือเยี่ยนไม่จำเธอได้ก็เป็นเรื่องปกติ

เธอกำลังคิดว่าจะสารภาพกับชือเยี่ยนหรือไม่ แต่เมื่อเธอเงยหน้าขึ้นมาสบตากับเขา

ต่างจากความสับสนของเธอ ชือเยี่ยนดูสงบ เดินมานั่งบนตัวเธอ ลูบหัวเธอเบาๆ ด้วยสายตาที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน

“เธอ...ชื่ออะไรนะ?”

ซวีชิวเหมยมองหน้าเขาอย่างตกใจ พักหนึ่งถึงจะตอบได้ แต่เธอยังไม่เลือกที่จะสารภาพกับชือเยี่ยน

เธออยากเข้าถึงชีวิตของเขาในรูปแบบใหม่

ชือเยี่ยนโทรให้คนส่งชุดที่ซวีชิวเหมยสามารถใส่มาให้ ขับรถพาเธอไปพบเพื่อนกินมื้อดึก

ชายสามคนที่อยู่ในงานหน้าตาหล่อเหลา แต่ละคนมีสาวนั่งอยู่ข้างๆ คอยรินเหล้าและป้อนผลไม้

ซวีชิวเหมยขมวดคิ้ว คิดในใจว่าเป็นคนเหล่านี้หรือเปล่าที่ทำให้ชือเยี่ยนเปลี่ยนไป ?

ชือเยี่ยนยื่นมือกอดเอวเธอนั่งลง พูดกับชายผมสีเงินว่า “ขอบคุณเฟิงหยวน ฉันชอบคนนี้จริงๆ ดีกว่าที่เธอส่งมาให้ฉันปีที่แล้วไม่รู้กี่เท่า ครั้งหน้าฉันก็จะตั้งใจหาให้เธอบ้าง”

สายตาของทุกคนตกอยู่ที่ซวีชิวเหมย แต่เธอไม่มีปฏิกิริยาอะไร ในใจเธอคิดถึงคำพูดของชือเยี่ยน ว่าพวกเขาส่งสาวให้กันเหรอ?

ในสามปีที่เธอไม่อยู่ ชือเยี่ยนมีความสัมพันธ์กับสาวนับไม่ถ้วนแล้วหรือ?

เธอคิดย้อนไปถึงตอนที่เธอไปถึงโรงแรม เฟิงหยวนจำเธอผิดเพราะสีผม เธอยังไม่ได้อธิบาย เฟิงหยวนก็ยื่นบัตรห้องให้เธอ “เร็วเข้า ชือเยี่ยนรอเธออยู่ที่ห้อง”

เมื่อเธอได้ยินชื่อชือเยี่ยน เธอคิดว่าเป็นเซอร์ไพรส์ที่เขาเตรียมไว้ให้เธอ

คิดมาถึงตรงนี้ เธอรู้สึกเจ็บปวดที่กระเพาะ สีหน้าซีดลง

ชือเยี่ยนมองเธอด้วยความห่วงใย จับมือเธอถามเบาๆ

เฟิงหยวนกลับพูดขึ้นว่า “อาเยี่ยน ว่าที่เจ้าสาวอ้วนสามร้อยปอนด์ของเธอกำลังจะกลับประเทศแล้ว อย่าลืมพาเธอมาให้เราเจอ ฉันไม่เคยเห็นผู้หญิงอ้วนขนาดนั้นมาก่อนเลย”

ซวีชิวเหมยเงยหน้ามองชือเยี่ยน แต่เห็นแค่สีหน้ารังเกียจของเขา “เธอไม่รังเกียจเหรอ ถ้าเห็นจะกินข้าวไม่ลงสามวัน ฉันยังคิดถึงหน้าของเธอแล้วก็ยังรู้สึกขยะแขยง”

เสียงหัวเราะของพวกเขาเหมือนมีดแทงใจซวีชิวเหมย เธอกำกระโปรงแน่น จดจำสีหน้าชือเยี่ยนในขณะนี้ไว้ในใจ

“และ...” ชือเยี่ยนเล่นกับเส้นผมของซวีชิวเหมยโดยไม่ตั้งใจ “เธอไม่ใช่ว่าที่เจ้าสาวของฉัน ถ้าเธอพูดถึงเธออีก ฉันจะให้เธอแต่งงานกับเธอ”

เฟิงหยวนยกมือปฏิเสธ “เธออ้วนเพราะต้องใช้ยาฮอร์โมนเพื่อรักษาอาการ เธอนี่ไม่มีหัวใจเลย ถ้าเธอกลับมาสวยขึ้นมา คงไม่เอาเธอแล้ว ”

ความคิดของซวีชิวเหมยกลับไปที่สมัยมัธยม เธอเคยลงไปช่วยชือเยี่ยนที่ตกน้ำในทะเลสาบหน้าหนาว

เธอป่วยตั้งแต่อายุยังน้อย เพื่อบรรเทาอาการปวดและอักเสบ เธอต้องกินยาฮอร์โมนจำนวนมาก หลายปีเธออ้วนขึ้นถึงสองร้อยกว่าปอนด์

ทุกครั้งที่เธอรู้สึกอับอายเพราะน้ำหนัก หรือโดนเพื่อนล้อว่าจะไม่มีใครเอา ชือเยี่ยนจะบอกเธอครั้งแล้วครั้งเล่าว่า “ไม่มีทางที่จะไม่มีใครเอา ฉันจะแต่งงานกับเธอเอง”

คำพูดนี้เขาพูดมาตั้งแต่อายุสิบสี่จนถึงสิบแปด วันที่ส่งเธอไปต่างประเทศ เขาก็พูดอย่างจริงจัง ซวีชิวเหมยจึงจำไว้ในใจ

ในขณะที่รักษาตัวในต่างประเทศ แม้จะลำบากแค่ไหน เมื่อคิดว่าชือเยี่ยนรอเธออยู่ เธอก็สามารถเช็ดน้ำตาและสู้ต่อไปได้

แต่ตอนนี้ชือเยี่ยนดูไม่สนใจอะไรเลย สายตาของเขาต่างจากที่ซวีชิวเหมยเคยจำไว้

เขาบีบมือเย็นของเธอ เอาเสื้อคลุมให้เธอใส่

ซวีชิวเหมยดึงมือออก ลุกขึ้นพูดว่า “ฉันขอตัวไปห้องน้ำ”

เมื่อหันหลัง น้ำตาก็ไหลออกมาจากใบหน้า

หลังจากจัดการอารมณ์ในห้องน้ำ เธอหยิบโทรศัพท์ออกมาโทรหาแม่

“แม่คะ ฉันไม่อยากพัฒนาตัวเองในประเทศแล้ว อีกสัปดาห์หลังเซ็นสัญญาโอน ฉันจะกลับไปหมั้นกับหลุยส์...”

เสียงในโทรศัพท์เงียบไปพักหนึ่ง ก่อนถามอย่างระมัดระวัง “ชือเยี่ยนเขาไม่อยากแต่งงานกับเธอเหรอ เธอรักเขามาหลายปี ทำเพื่อเขามากมาย

...” “แม่!” ซวีชิวเหมยขัดเสียง ที่มีความสั่นสะเทือน “ฉันเองที่ไม่อยากแต่งกับเขาแล้ว”

อ่านต่อ

หนังสืออื่นๆ ของ Charlotte

ข้อมูลเพิ่มเติม
งานวิวาห์ของฉัน ไม่ใช่กับเธอ

งานวิวาห์ของฉัน ไม่ใช่กับเธอ

โรแมนติก

5.0

ห้าปีที่แล้ว ฉันช่วยชีวิตคู่หมั้นของฉันไว้บนภูเขาที่เชียงใหม่ อุบัติเหตุครั้งนั้นทำให้สายตาของฉันเสียหายอย่างถาวร—เป็นเหมือนเครื่องเตือนใจที่พร่าเลือนอยู่เสมอถึงวันที่ฉันเลือกเขาแทนที่จะเป็นดวงตาที่สมบูรณ์แบบของตัวเอง เขาตอบแทนฉันด้วยการแอบเปลี่ยนสถานที่จัดงานแต่งงานของเราจากเชียงใหม่ไปเป็นภูเก็ต เพราะแอนนี่ เพื่อนสนิทของเขาบ่นว่าที่นั่นหนาวเกินไป ฉันได้ยินเขากับหูตัวเองว่าเขาเรียกการเสียสละของฉันว่า “เรื่องดราม่าน้ำเน่า” และเห็นเขากับตาว่าเขาซื้อชุดราคาเกือบสองล้านบาทให้หล่อน ขณะที่ดูถูกชุดของฉัน ในวันแต่งงานของเรา เขาทิ้งให้ฉันรอที่แท่นพิธีเพื่อรีบไปอยู่ข้างๆ แอนนี่ที่เกิด “อาการแพนิค” ขึ้นมาได้ถูกจังหวะพอดิบพอดี เขามั่นใจเหลือเกินว่าฉันจะให้อภัยเขา เขามั่นใจแบบนั้นเสมอ เขาไม่ได้มองว่าการเสียสละของฉันคือของขวัญ แต่เป็นเหมือนสัญญาที่ผูกมัดให้ฉันต้องยอมจำนนต่อเขา ดังนั้น เมื่อในที่สุดเขาโทรเข้ามายังสถานที่จัดงานที่ว่างเปล่าในภูเก็ต ฉันจึงปล่อยให้เขาได้ยินเสียงลมภูเขาและเสียงระฆังโบสถ์ ก่อนที่ฉันจะเอ่ยปากพูด “งานแต่งของฉันกำลังจะเริ่มแล้ว” ฉันบอกเขา “แต่ไม่ใช่กับคุณ”

บุตรชายลับของเขา ความอัปยศที่เปิดเผยของเธอ

บุตรชายลับของเขา ความอัปยศที่เปิดเผยของเธอ

สมัยใหม่

5.0

ฉันคือเอลิน กิตติธาดา แพทย์ประจำบ้านที่ในที่สุดก็ได้กลับมาอยู่กับครอบครัวมหาเศรษฐีอีกครั้ง หลังจากที่พลัดพรากกันไปตั้งแต่เด็ก ฉันมีพ่อแม่ที่รักฉันสุดหัวใจ มีคู่หมั้นที่หล่อเหลาและประสบความสำเร็จ ฉันปลอดภัย ฉันเป็นที่รัก แต่มันคือเรื่องโกหกทั้งเพ...เรื่องโกหกที่สมบูรณ์แบบและเปราะบางเหลือเกิน เรื่องโกหกทั้งหมดพังทลายลงในวันอังคารวันหนึ่ง เมื่อฉันพบว่าคู่หมั้นของฉัน อธิป ไม่ได้อยู่ที่ห้องประชุมคณะกรรมการ แต่กลับอยู่ที่คฤหาสน์หลังใหญ่กับคีร่า รัตนากร ผู้หญิงที่ทุกคนบอกฉันว่าสติแตกไปแล้วเมื่อห้าปีก่อน หลังจากพยายามใส่ร้ายฉัน เธอดูไม่เหมือนคนสิ้นไร้ไม้ตอกเลยสักนิด เธอดูสดใสเปล่งปลั่ง กำลังอุ้มเด็กชายตัวน้อยชื่อลีโอ ที่กำลังหัวเราะคิกคักอยู่ในอ้อมแขนของอธิป ฉันบังเอิญได้ยินบทสนทนาของพวกเขา ลีโอคือลูกชายของพวกเขาสองคน ส่วนฉันเป็นแค่ "ของคั่นเวลา" เป็นแค่เครื่องมือที่จะถูกใช้จนกว่าอธิปจะไม่ต้องการเส้นสายจากครอบครัวของฉันอีกต่อไป พ่อแม่ของฉัน...ตระกูลกิตติธาดา...ก็ร่วมมือกับพวกเขาด้วย พวกท่านเป็นคนออกเงินให้คีร่าใช้ชีวิตอย่างหรูหรา และคอยสนับสนุนครอบครัวลับๆ ของพวกเขา โลกทั้งใบของฉัน...พ่อแม่ที่แสนดี คู่หมั้นที่รักฉันหมดหัวใจ ความมั่นคงที่ฉันคิดว่าในที่สุดก็ได้พบเจอ...มันเป็นเพียงละครฉากใหญ่ที่ถูกสร้างขึ้นอย่างประณีต และฉันก็คือตัวตลกที่รับบทนำโดยไม่รู้ตัว ข้อความโกหกที่อธิปส่งมาหาฉันอย่างไม่ใส่ใจว่า "เพิ่งประชุมเสร็จ เหนื่อยมากเลย คิดถึงนะ แล้วเจอกันที่บ้าน" ในขณะที่เขายืนอยู่ข้างครอบครัวที่แท้จริงของเขา คือฟางเส้นสุดท้ายที่ทำให้ทุกอย่างขาดสะบั้น พวกเขาคิดว่าฉันน่าสมเพช พวกเขาคิดว่าฉันโง่เง่า และพวกเขากำลังจะได้รู้ว่า...พวกเขาคิดผิดมหันต์

เขาจมฉัน ฉันเผาโลกของเขา

เขาจมฉัน ฉันเผาโลกของเขา

โรแมนติก

5.0

อคิน คู่หมั้นของฉัน สร้างโลกเสมือนจริงทั้งใบให้ฉัน หลังจากอุบัติเหตุจากการปีนเขาที่ทำให้ฉันต้องนั่งรถเข็นไปตลอดชีวิต เขาเรียกมันว่า ‘พิมานเมฆ’ โลกที่เป็นที่หลบภัยของฉัน ในเกมของเขา ฉันไม่ได้พิการ ฉันคือ ‘วาลคีรี’ แชมเปี้ยนผู้ไร้เทียมทาน เขาคือผู้ช่วยชีวิตของฉัน คือผู้ชายที่อดทนดูแลฉันจนผ่านพ้นช่วงเวลาที่เลวร้ายที่สุดมาได้ แล้วฉันก็ได้เห็นไลฟ์สตรีมของเขาบนเวทีงานประชุมเทคโนโลยี แขนข้างหนึ่งของเขาโอบรอบตัวดาลิน นักกายภาพบำบัดของฉัน พร้อมกับประกาศให้โลกรู้ว่าเธอคือผู้หญิงที่เขาตั้งใจจะใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ด้วย ความจริงมันคือฝันร้ายที่เกิดขึ้นในตอนที่ฉันยังตื่นอยู่ เขาไม่ได้แค่สวมเขาให้ฉัน แต่เขายังแอบสับเปลี่ยนยาแก้ปวดของฉันให้เป็นโดสที่อ่อนลงผสมกับยากล่อมประสาท เพื่อจงใจชะลอการฟื้นตัวของฉัน ทำให้ฉันอ่อนแอและต้องพึ่งพาเขาตลอดไป เขามอบสร้อยข้อมือที่สั่งทำขึ้นเพื่อฉันเพียงเส้นเดียวในโลกให้ดาลิน มอบตำแหน่งในโลกเสมือนจริงของฉันให้เธอ หรือแม้กระทั่งแผนการแต่งงานที่ฉันเคยวาดฝันไว้กับเขาก็ตาม เขาปล่อยภาพน่าอัปยศของฉันในช่วงเวลาที่ตกต่ำที่สุดในชีวิต ทำให้ทั้งคอมมูนิตี้เกมเมอร์หันมาต่อต้านฉันและตราหน้าว่าฉันเป็นสตอล์กเกอร์โรคจิต และฟางเส้นสุดท้ายก็ขาดสะบั้นลง เมื่อฉันพยายามจะไปเผชิญหน้ากับเขาที่งานเลี้ยงฉลองชัยชนะของเขา การ์ดรักษาความปลอดภัยของเขาทุบตีฉัน และตามคำสั่งลอยๆ ของเขา พวกมันก็โยนร่างที่หมดสติของฉันลงไปในน้ำพุโสโครกเพื่อ ‘ให้สร่างเมา’ ผู้ชายที่เคยสาบานว่าจะสร้างโลกที่ฉันจะไม่ต้องดิ้นรนอีกต่อไป กลับพยายามจะกดฉันให้จมน้ำตายในโลกใบนั้น แต่ฉันรอดมาได้ ฉันทิ้งเขาและเมืองนั้นไว้ข้างหลัง และเมื่อขาของฉันกลับมาแข็งแรงอีกครั้ง ความมุ่งมั่นของฉันก็เช่นกัน เขาขโมยชื่อของฉัน ตำนานของฉัน และโลกของฉันไป ตอนนี้ ฉันกำลังจะล็อกอินกลับเข้าไปอีกครั้ง ไม่ใช่ในฐานะวาลคีรี แต่ในฐานะตัวฉันเอง และฉันจะเผาอาณาจักรของเขาให้มอดไหม้เป็นเถ้าถ่าน

ภรรยาตามสัญญา – การไถ่ถอนของทอร์น

ภรรยาตามสัญญา – การไถ่ถอนของทอร์น

โรแมนติก

5.0

ฉันนอนนิ่งอยู่ในความเงียบอันเย็นเยียบของโรงพยาบาล ทรมานกับความสูญเสียลูกที่ฉันไม่มีวันได้อุ้ม ทุกคนบอกว่ามันเป็นอุบัติเหตุที่น่าเศร้า แค่ลื่นล้ม แต่ฉันรู้ความจริง...ฉันรู้ว่าสามีเป็นคนผลักฉัน ในที่สุดมาร์คก็มาเยี่ยม เขาไม่ได้ถือดอกไม้มา แต่กลับหิ้วกระเป๋าเอกสารมาด้วย ข้างในนั้นคือเอกสารหย่าและสัญญาห้ามเปิดเผยข้อมูล เขาบอกฉันด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่าเมียน้อยของเขา ซึ่งก็คือเพื่อนของฉันเอง กำลังตั้งท้อง พวกเขากลายเป็น "ครอบครัวที่แท้จริง" ของเขาแล้ว และพวกเขาไม่อาจมี "เรื่องไม่สบายใจ" ใดๆ ได้อีก เขาขู่ว่าจะใช้รายงานทางจิตเวชปลอมๆ เพื่อสร้างภาพว่าฉันเป็นคนไม่มั่นคงและเป็นอันตรายต่อตัวเอง "เซ็นเอกสารซะ พรีม" เขาเตือน น้ำเสียงไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆ "ไม่อย่างนั้นเธอจะได้ย้ายจากห้องสบายๆ นี่ ไปอยู่ที่...ปลอดภัยกว่านี้หน่อยนะ แบบระยะยาว" ฉันมองหน้าผู้ชายที่ฉันเคยรัก และเห็นปีศาจร้าย นี่ไม่ใช่อุบัติเหตุ แต่มันคือการที่เขาเข้ามาเทคโอเวอร์ชีวิตฉันเหมือนเป็นบริษัท เขาไปพบทนายในขณะที่ฉันกำลังสูญเสียลูกของเรา ฉันไม่ใช่ภรรยาที่กำลังโศกเศร้าในสายตาเขา แต่เป็นภาระที่ต้องถูกกำจัด เป็นปัญหาที่ต้องจัดการให้สิ้นซาก ฉันจนตรอกอย่างสมบูรณ์แบบ และในตอนที่ความสิ้นหวังกำลังจะกลืนกินฉันจนหมดสิ้น ทนายความเก่าแก่ของพ่อแม่ก็ปรากฏตัวขึ้นราวกับภาพหลอนจากอดีต เธอยื่นกุญแจดอกใหญ่ที่ดูหรูหราและหนักอึ้งใส่มือฉัน "พ่อแม่ของหนูทิ้งทางหนีทีไล่ไว้ให้" เธอกระซิบ ดวงตาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น "สำหรับวันแบบนี้" กุญแจดอกนั้นนำไปสู่สัญญาที่ถูกลืม ข้อตกลงที่ปู่ของเราทำไว้เมื่อหลายสิบปีก่อน สัญญาการแต่งงานที่แน่นหนาเหมือนเหล็กกล้า ผูกมัดฉันไว้กับผู้ชายเพียงคนเดียวที่สามีของฉันกลัวยิ่งกว่าความตาย...มหาเศรษฐีผู้โหดเหี้ยมและเก็บตัว จิณณ์ ธนบดินทร์

เปลวไฟแห่งรุ่งอรุณใหม่

เปลวไฟแห่งรุ่งอรุณใหม่

โรแมนติก

5.0

เธอและสามีรักกันตลอดชีวิต จนกระทั่งเธอกำลังจะจากไป สามีของเธอจับมือเธอไว้ น้ำตาไม่สามารถหยุดได้ เธอคิดว่าเขาจะสารภาพรักเป็นครั้งสุดท้าย แต่ที่ไหนได้ เขากลับถอนใจและพูดว่า "การเป็นสามีของเธอในชีวิตนี้เหนื่อยเหลือเกิน ฉันแค่อยากอยู่กับเธอที่หมู่บ้านประมงและเป็นชาวประมงที่ไม่มีใครรู้จัก" ในช่วงเวลานั้น เธอลืมหายใจไป เขาที่เขาพูดถึงคือหญิงสาวชาวประมงที่พบเขาเมื่อหลายปีก่อน เธอหลอกว่าเป็นภรรยาของเขาและซ่อนเขาไว้ สร้างชีวิตคู่ร่วมกัน เมื่อเธอหาเขาจนเจอ เขาที่จนขนาดนั้นก็นึกขึ้นได้ทุกอย่าง โดยไม่เหลียวมองหญิงสาวประมง เขาตัดสินใจกลับบ้านกับภรรยาที่แท้จริง เขามอบงานแต่งงานที่ยิ่งใหญ่ให้กับเธอ และสัญญาว่าจะอยู่เคียงข้างกันจนแก่เฒ่า แต่ตอนนี้ ขณะที่เธอกำลังจะตาย สามีของเธอกลับบอกว่าเขารู้สึกเสียดาย

หนังสือที่คุณอาจชอบ

สามปีรักพลั้ง : เธอไม่กลับมาอีก

สามปีรักพลั้ง : เธอไม่กลับมาอีก

Shelby Stonich
5.0

ลี่สิงหยวนมีอาการเสพติดเซ็กส์กำเริบเป็นครั้งแรก แล้วก็เผลอมีอะไรกับเจียงหว่านหนิงโดยไม่รู้ตัว ตลอดสามปีหลังจากนั้น เขาไม่เคยเอ่ยปากสารภาพรัก แต่กลับหลงใหลในร่างกายของเธออย่างถอนตัวไม่ขึ้น เจียงหว่านหนิงคิดว่าเมื่อเวลาผ่านไปนานพอ จะสามารถละลายหัวใจของเขาได้ แต่สิ่งที่ได้รับกลับมา คือข่าวว่าเขากำลังคบกับรุ่นน้องผู้หญิงคนหนึ่ง “ตามจีบเธอมาตั้งนาน ในที่สุดเธอก็ยอมเป็นแฟนฉันสักที” ชายหนุ่มมองเข้าไปในดวงตาของเธอแล้วพูดว่า “จากนี้ไปเราอย่าติดต่อกันอีกเลย” หลังจากนั้น เจียงหว่านหนิงก็หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย ตามที่เขาต้องการ แต่ลี่สิงหยวนกลับเสียใจ แล้วออกตามหาเธอไปทั่วอย่างคนเสียสติ ชายหนุ่มคุกเข่าลงตรงหน้าเธออย่างต่ำต้อย วิงวอนว่า “หว่านหนิง กลับมาอยู่ข้าง ๆ ฉันได้ไหม?”

หัวใจร่วงโรย

หัวใจร่วงโรย

Evelyn Hart
5.0

ลู่หลีเคยได้รับการช่วยชีวิตจากสามีของเธอ แต่หลังจากเขาสูญเสียความทรงจำ เขากลับลืมเธอเสียสนิท สามปีหลังจากแต่งงาน เพ่ยซือหานถึงกับนอกใจต่อหน้าผู้คน ทำให้เธอรู้สึกอับอายขายหน้าอย่างมาก ลู่หลีรู้สึกผิดหวังมาก จากนั้นก็เซ็นเอกสารหย่าทันที ตั้งแต่นั้นมา เธอได้กลับมาเป็นหญิงสาวที่มีอำนาจอีกครั้ง หมอผีที่มีชื่อเสียงโด่งดังคือเธอ ตำนานนักแข่งรถคือเธอ แฮกเกอร์ระดับโลกคือเธอ และนักออกแบบอัจฉริยะก็เป็นเธอเช่นกัน ต่อมา เพ่ยซือหานไม่เพียงแต่เสียใจจนสุดขีด แต่ยังฟื้นความทรงจำได้อีกด้วย เขาถึงกับบุกเข้าไปในงานแต่งงาน “เสี่ยวหลี ขอร้องเถอะ ให้โอกาสผมอีกครั้ง!” แต่เอวของลู่หลีถูกโอบกอดไว้โดยใครอีกคนหนึ่งที่มีอำนาจ เขาหัวเราะในลำคอว่า “ที่รัก มีคนที่กำลังเล่นกับไฟ”

ลำน้ำรักซัดทรายเสน่หา

ลำน้ำรักซัดทรายเสน่หา

ไหมขวัญ
5.0

ชีคซาลซาเอล อัล จารีออัล อินทาจ รัชทายาทอันดับสองของรัฐคูเวอร์ประเทศดารานห์ บุรุษผู้มีใบหน้าหล่อเหลาคมคาย และที่สำคัญเป็นผู้ที่มีนัยน์ตาสีไพลินทรงเสน่ห์ล้นเหลือ อีกทั้งยังเป็นชีคที่ใจดีและใจเย็นดุจสายน้ำกลางทะเลทราย จนกระทั่งได้เจอคุณหมอศัลยแพทย์สาวฝีมือจากเมืองไทยอย่าง คุณหมอหยา ทำให้บุรุษผู้ใจเย็นดุจสายน้ำกลายเป็นบุรุษผู้มีใจเสน่ห์ที่ร้อนรุ่มไปได้ในชั่วพริบตา “อุ๊ย! ท่านชีคท่านทำอะไรน่ะ หยุดเดี๋ยวนี้เลยนะ” คุณหมอสาวอุทานตาโตเมื่อชุดของเธอถูกร่นขึ้นมากองอยู่เหนืออก พลางจะขยับตัวหนีแต่ร่างใหญ่ที่คร่อมอยู่ด้านบนกลับไม่ยอม รวบมือบางที่คอยผลักไสพระองค์ไปตรึงไว้เหนือศีรษะ แล้วทอดมองใบหน้าสวยที่แดงก่ำขณะเดียวกันก็ดูตื่นตระหนกด้วยรอยยิ้ม “ตอนแรกผมกะว่าจะปลุกคุณให้ตื่นมาดูพระอาทิตย์ขึ้นด้วยกัน แต่ตอนนี้เปลี่ยนใจแล้ว อีกสองชั่วโมงกว่าๆ พระอาทิตย์ถึงจะขึ้น ได้อีกตั้งหลายยก” “บ้า! ยกอะไรปล่อยเดี๋ยวนี้นะตาชีคหื่น” หญิงสาวตวาดแวดเมื่อชีคหนุ่มพูดเรื่องหน้าอายได้อย่างไม่สะทกสะท้าน เป็นเธอซะอีกที่อายจนหน้าแดงก่ำ พลางขยับตัวหวังจะหลุดพ้นจากการพันธนาการ “เพราะคุณนั่นแหละผมถึงหื่น”

บท
อ่านเลย
ดาวน์โหลดหนังสือ