5.0
ความคิดเห็น
15
ชม
14
บท

คำโปรย เพราะการจากไปอย่างไม่มีวันกลับของน้องสาวเพียงคนเดียว ทำให้เธอครั่ง และออกล่าทุกคนที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับการตายในครั้งนี้ และการกลับมาของเธอในครั้งนี้ทำให้เธอได้พบกับชายที่จะเปลียนชีวิตของเธอไปตลอดกาล เมื่อความรักที่มาพร้อมกับการแก้แค้นเธอจะเลือกสิ่งไหน หรือเธอจะคว้ามันไว้ทั้งสองอย่าง …………… โปรดแวะอ่านตรงนี้นิดนึ่งนะคะ 1. นิยายเรื่องนี้แต่งขึ้นมาจากจินตนาการของตัวนักเขียนเอง เนื้อเรื่องบางฉากบางตอนอาจไม่มีความเมคเซ้นต์เลย 2. ใครที่รับไม่ได้ที่นางเอกแก่กว่าพระเอก นางเอกสายชั่ว นางเอกที่เคยผ่านมือชายอื่นมาก่อนที่จะได้กับพระเอก ให้กด่านได้เลยนะค่ะ (รับไม่ได้กด X) 3. เนื้อเรื่องมีความเวอร์วังเกินจริงไปมากจนเกือบจะกลายเป็นแนวเทพเซียนประมาณนั้นเลย 4. มีคำพูดหยาบคายอยู่ค่อนข้างมาก 5. สุดท้ายนี้ก็ขอขอบคุณทุกคนที่ให้การสนับสุนนเป็นอย่างดีมาโดยตลอด

บทที่ 1 ข่าวร้าย

ท่ามกลางแสงแดดยามเย็นที่กำลังจะลับของฟ้านั้น มีหญิงสาวคนนึ่งที่ยืนมองความงามนั้นอย่างเหม่อลอย หยดน้ำตาที่พยามกลั้นเอาไว้ไหล่เอ่อออกจากตาคู่สวยอย่างน่าสงสาร อะไรคือสาเหตุที่ทำให้เธอหลังน้ำตาด้วยความโศกเศร้าเสียใจแบบนี้

“สัญญากันแล้วไม่ใช่เหรอว่าจะมาดูพระอาทิตย์ตกด้วยกัน” หญิงสาวพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

“มันอาละวาดฉันยังรู้สึกดีกว่านี้อีก” มิกะหญิงสาวที่ยืนอยู่ด้านหลังไม่ไกลออกไปพูดขึ้นกับชายหนุ่มนามว่าเร็นจิที่ยืนอยู่ข้างๆ

“ตอนนี้เราคงต้องปล่อยมันไปก่อน” ชายหนุ่มพูด วึ่งหญิงสาวก็พยักหน้ารับ

“ขอโทษครับ นี่คือผลชันสูตรของนายหญิงน้อยที่นายท่านต้องการครับ” ในขณะที่ทั้งสองกำลังคุยกันอยู่นั้น ก็ได้มีชายชุดดำเดินตรงมาที่พวกเขาและยื่นซองเอกสารสีน้ำตาลให้กับชายหนุ่ม ชายหนุ่มรีบเปิดซองออกและอ่านข้อความในนั้นอย่างรวดเร็ว

“นี่คืออะไร ฆ่าตัวตายเหรอ” เมื่อรู้ถึงสาเหตุการตายของน้องสาวของเพื่อนก็ทำให้เขาตกใจเป็นอย่างมาก เขาหันไปหาหญิงสาวด้านข้างและยื่นเอกสารให้อีกคนอ่าน เมื่ออ่านเธอก็ต้องตกใจกับคำตอบที่อยู่ตรงหน้า แต่ที่หน้าตกใจกว่านั้นคือสาเหตุที่ฆ่าตัวตาย ถูกข่มขืน ใครกันที่มันทำเรื่องเลวร้ายแบบนี้

“เอาไงดี จะบอกเมย์มันมั๊ย” หญิงสาวหันไปถามความคิดเห็นของเพื่อนชาย

“ต้องบอกอยู่แล้ว แต่เราจะบอกมันยังไงนี่สิ” แล้วทั้งสองก็ต้องเคลียดอีกครั้ง เพราะไม่รู้ว่าจะเริ่มบอกเพื่อนจากตรงไหนก่อนดี

“ผมว่าควรบอกไปตามตรงดีกว่านะครับ” ชายชุดดำคนเดิมเสนอขึ้น ถึงแม้ว่ามันจะสร้างความเจ็บปวดให้กับเจ้านายไม่น้อย แต่มันก็ดีกว่าให้เธอรู้เรื่องนี้ทีหลัง

“มึงกล้าไปบอกมันมั๊ยละ” ชายหนุ่มเอ่ยถาม

“ไม่กล้าครับ” แล้วพวกเขาทั้งสามคนก็พากันถอนหายใจเฮือกใหญ่

“เฮ้ย!!!” เอกสารในมือถูกแย่งไปโดยคนท่ียืนร้องไห้อยู่เมื่อสักครู่ แต่ตอนนี้เธอได้เช็ดมันออกแล้ว หลงเหลือไว้แค่รอยบวมแดงากการร้องไห้เท่านั้น

“รับคำสั่ง” เมื่อหญิงสาวอ่านข้อความที่อยู่ในเอกสารแล้วแววตาของเธอเปลี่ยนเป็นโกรธจัดขึ้นมาทันมี “ครับ”

“ฉันจะเดินทางกลับไทยทันที และเตรียมคนของเราให้พร้อม ครั้งนี้ฉันจะออกล่าด้วยตัวเอง” สั่งจบหญิงสาวก็หันกลับไปมองดวงอาทิตย์ที่ลับขอบฟ้าไปแล้วอีกครั้ง “พี่จะส่งพวกมันไปขอโทษน้องในนรกเอง” หนึ่งชั่วโมงต่อมาเมื่อทุกอย่างพร้อม หญิงสาวก็เดินทางด้วยเครื่องบินส่วนตัวทันที โดยมีมิกะและเร็นจิตามมาด้วย การเดินทางจากฝรั่งเศสมาไทยนั้นใช้เวลาไปเกือบ 7 ชั่วโมง และเมื่อถึงสนามบินพวกเขาก็รีบเดินทางไปที่บ้านของน้องสาวทันที น้องสาวของเมกุมิชื่อมายูมิเป็นน้องสาวต่างแม่กับเธอ แม่ของเธอนั้นจากไปด้วยโรคมะเร็งตั้งแต่เธออายุได้ 5 ขวบ และหลังจากนั้นอีกสองปีพ่อก็พาผู้หญิงอีกคนเข้ามาในบ้าน แรกๆ นั้นเหมือนว่าอะไรก็ดีไปหมด แต่เมื่อแม่เลี้ยงของเธอตั้งท้องและคลอดมายูมิออกมานั้น ฝันร้ายของเธอก็เริ่มต้นขึ้น แม่เลี้ยงทรมานเธอทุกทาง ไม่ว่าจะเป็นกายหรือใจ ต่อหน้าพ่อของเธอนั้นเจ้าหล่อนคือผู้หญิงแสนดี แต่ทันทีที่อยู่หลับหลังหล่อนจะสวมบทแม่เลี้ยงใจร้ายเหมือนในนิยายทันที และเมื่อเธออายุได้ 15 ปี เธอจึงตัดสินใจหนีออกจากบ้านเพื่อไปตายเอาดาบหน้า และโชคดีที่เธอได้เจอกับคาซากะ หรือนายใหญ่ของเรียวอิจิในตอนนั้น ที่รับอุปถัมภ์เธอเป็นลูกบุญธรรม และคอยดูแลสั่งสอนจนทำให้เธอมีวันนี้ได้ แต่ท่านก็ได้จากไปเพราะถูกลอบสังหารตอนที่เธออายุได้ 23 นั่นคือจุดเริ่มตั้นที่ทำให้เธอกลายเป็นปีศาจอย่างทุกวันนี้ เธอตามล่าคนที่ฆ่าพ่อบุญธรรมของเธออย่างโหดเหี้ยม รวมถึงทุกคนที่เกี่ยวข้องและมีส่วนรู้เห็นด้วย ทำให้เธอได้ขึ้นเป็นนายใหญ่ของเรียวอิอิ แต่เธอก็ได้เปิดโอกาสให้กับคนที่ยังกังขากับฝีมือการดูแลตระกูลใหญ่นี้ได้มาทดสอบฝีมือ ผลคือไม่มีใครสามารถโค่นเธอลงได้ นั่นทำให้เธอได้รับการยอมรับจากทุกคนในตระกูลโดยไร้ข้อกังขาใดใด และรอบตัวเธอนั้นก็ยังมียอดฝีมืออีกสี่คน คือมิกะ เร็นจิ ฮานะ และน้ำมนต์ ทั้งห้าคนได้ฉายาว่าปีศาจไร้เงา เพราะไม่มีใครรู้เลยว่าหน้าตาพวกเขาเป็นอย่างไร เพราะคนที่ได้เห็นหน้าพวกเขาต่างก็เป็นคนที่ตายไปแล้วทั้งนั้น

“ถึงแล้วครับ” คนขับรถพูดขึ้นเมื่อมาถึงบ้านหลังใหญ่ที่เจ้าของบ้านคือพ่อของเธอ

“มาหาใครครับ” ยามที่อยู่หน้าประตูถามขึ้นเมื่อเห็นว่ามีรถมาจอดขวางอยู่ที่ประตู

“ฉันเอง” เมกุมิลดกระจงหลังลงและยื่นหน้าออกไปให้ยามคนนั้นดู และเมื่อเขาเห็นเธอก็ตกใจเป็นอย่างมาก “คุณหนู คุณหนูจริงๆ ด้วย” ชายคนนั้นพูดด้วยความดีใจ เขาทำงานเป็นยามที่บ้านหลังนี้มาตั้งแต่หญิงสาวยังไม่เกิดด้วยซ้ำ ตอนที่เมกุมิหนีออกจากบ้านไปนั้นก็เป็นเขานี่แหละที่คอยช่วยมายูมิตามหาพี่สาวของเธอ “ดีใจที่ได้เจอลุงอีกครั้งนะคะ”

“ครับๆ” ชายแก่ปาดน้ำตาออกก่อนจะเอื้อมมือไปกดสวิตซ์เพื่อเปิดประตูให้รถของยงสาวได้เล่นเข้าไป เมื่อรถเข้ามาในตัวบ้านแล้วหญิงสาวก็ลงจากรถและเดินไปหาชายแก่ที่เฝ้าป้อมยามอยู่

“ขอโทษที่หายไปแล้วไม่ติดต่อมาเลยนะคะลุง” หญิงสาวพูดด้วยรอยยิ้ม และน้ำตาที่เริ่มเอ่อคลอดวงตาคู่สวย

“ไม่เป็นไรครับ แค่ได้เห็นว่าคุณหนูปลอดภัยผมก็ดีใจมากแล้วครับ”

“ขอบคุณอีกครั้งนะลุง” หญิงสาวก้มลงกราบเท้าชายแก่อย่างขอบคุณ

“คุณหนู ทำอะไรแบบนี้ครับ” ชายแก่ประครองหญิงสาวให้ลุงขึ้น และพยุงเธอใหนั่งลงที่ม้านั่งข้างป้อมยาม

“ทั้งบ้านนี้ก็มีแค่ลุงกับน้องนี่และค่ะที่ดีกับหนู กราบเมื่อกี้ถือว่าเป็นกราบจจากลูกหลานคนนึ่งแล้วกันนะคะ” “ผมว่าคุณหนูรีบเข้าไปด้านในก่อนเถอะครับ”

“ค่ะ เดี๋ยวก่อนกลับหนูแวะมาหาลุงนะคะ”

“ได้ครับ” หญิงสาวยิ้มให้ชายชราอีกครั้งก่อนที่จะขึ้นรถและเข้าบ้านไป เมื่อรถแล่นมาจอดที่หน้าบ้านหญิงสาวลงจากรถและมองไปรอบๆ ด้วยสายตาเย็นชา

“นายรอฉันอยู่นี่แหละ”

“ครับ” หญิงสาวสั่งจบก็เดินเข้าบ้านไปพร้อมกับมิกะและเร็น เมื่อเข้ามาในบ้านก็ได้ยินเสียงของแม่เลี้ยงลอยมากับอากาศ ทำให้เมกุมิเดินตรงไปยังเสียงนั้นทันที

“สวัสดีค่ะคุณพ่อ” หญิงสาวเดินเข้าไปในห้องนั่งเล่นที่มีพ่อ แม่เลี้ยงและคนอื่นๆ อีกหลายคนนั่งล้อมวงคุยกัยอยู่ เธอพูดขึ้นเพื่อใครคนที่อยู่ในห้องหันมาสนใจเธอ “แก นังเมย์” เมื่อเห็นว่าเป็นใครยุพินก็อุทานออกมาอย่างลืมตัว แต่ก็ไม่มีใครสนใจเพราะกำลังตกใจกับสิ่งที่เห็นตรงหน้านี้มากกว่า เมกุมิกับมายูมินั้นมีใบหน้าที่เหมือนกันราวกับฝาแฝด เหมือนมากจนแยกไม่ได้เลยถ้าหากมองเพียงหน้าตา แต่ถ้ามองที่นิสัยแล้วนั้นสองพี่น้องนี้ต่างกันโดยสิ้นเชิง เมกุมิเยือกเย็นและเด็ดเดี่ยว ส่วนมายูมินั้นสดใสและอ่อนหวาน นี่คือสิ่งที่แตกต่างของสองพี่น้องและเป็นข้องสังเกตุว่าใครคือใคร “กลับมาทำไม” นี่คือคำทักทายของพ่อที่ไม่ได้ลูกสาวนานสินะ

“หนูกลับมาหาน้อง” เธอมองไปที่พ่อก่อนจะตอบคำถามและมองทุกคนที่อยู่ในห้องอย่างสำรวจ

“ฉันว่าที่แกกลับมาเพราะรู้ว่าน้องตายแล้วสมบัติก็จะเป็นของแกมากกว่า” ยุพินพูดพร้อมกับเหยียดมุมปากอย่างดูแคลน

“พวกคุณเหลือสมบัติอะไรที่ฉันต้องอยากได้เหรอ” เมกุมิถามด้วยใบหน้าเรียบเฉย เธอรู้มาว่าธุกิจของที่บ้านไม่ค่อยดีมาหลายปีแล้ว แต่ก็ยังไม่ถึงขั้นล้มละลาย หรือหมดตัว

“นี่เหรอแม่เลี้ยงใจร้ายของแก” มิกะที่ยืนมองอยู่นานเดินมายืนข้างเพื่อนและถามขึ้น

“อืม คนนี้แหละ” “ที่ฉันมาวันนี้เพียงเพราะต้องการที่จะมาเอาของของน้องสาวฉันเพียงชิ้นเดียวเท่านั้น ได้แล้วฉันจะไปทันที”

“แกไม่มีสิทธิ์มายุ่งกับของลูกฉัน” แต่ยุพินที่ตอนนี้โกรธจนเริ่มควบคุมตัวเองไม่ได้ เดินปรี่เข้าไปหาหญิงสาวหมายจะตบ แต่ก็ถูกมิกะคว้ามือเอาไว้ก่อน

“อย่าให้มันมากเกินไปนะ เพื่อนฉันก็บอกไปแล้วว่าแค่มาเอาของ ได้แล้วก็จะไป” มิกะว่าก่อนจะสะบัดมือของยุพินอย่างแรง จนเจ้าหล่อนเซล้มลงกับพื้น

“แกจะกลับมาสร้างปัญหาอะไรอีก” เมื่อเห็นว่าภรรยาถูกทำร้าย โยชิมะ จึงพูดขึ้นอย่างโมโห

“แน่ใจเหรอว่าคนที่สร้างปัญหาคือฉัน” หญิงสาวเอ่ยถามพรางมองไปที่แม่เลี้ยงที่ตอนนี้นั่งร้องไห้จะเป็นจะตายอยู่ตรงหน้านี้

“แกรีบไปเอาของงเถอะ ขืนอยู่นานกว่านี้คงต้องมีใครสักคนได้ไปอยู่เป็นเพื่อนน้องแก” เร็นจับไหล่ของเมย์ไว้และพูดขึ้น เพราะเขายืนมองง้หตุการณ์นี้มานานเกินไปแล้ว และตอนนี้เขาก็เริ่มโมโหกับคนพวกนี้เต็มทนแล้ว “พูดอะไรก็หัดระวังปากไว้บ้างนะ” หญิงที่นั่งข้างยุพินพูดขึ้น เมื่อเร็นพูดจบประโยค

“ไปเถอะ ทางนี้เราจัดการเอง” เร็นไม่สนใจคำพูดของคนเหล่านั้น แต่หันไปพูดกับเพื่อนแทน

“อย่าให้ถึงตายละ” หญิงสาวพูดแค่นั้นก็เดินหันหลังออกไปจากห้องนั่งเล่น และตรงขึ้นไปยังห้องของน้องสาว

อ่านต่อ

หนังสืออื่นๆ ของ คะนึงหา

ข้อมูลเพิ่มเติม

หนังสือที่คุณอาจชอบ

ย้อนเวลากลับมาเป็นท่านแม่

ย้อนเวลากลับมาเป็นท่านแม่

Zuey
4.0

เฉียวลู่ นักแสดงแถวหน้าของจีนมีข่าวฉาวออกมาทำให้ทางต้นสังกัดของเธอสั่งให้เธองดออกสื่อชั่วคราว จึงเป็นโอกาสที่หาได้ยากสำหรับคนงานยุ่งตลอดทั้งปีของเธอที่จะได้พักผ่อน เฉียวลู่เดินทางกลับบ้านเกิดของเธอและการกลับไปครั้งนี้ทำให้ชีวิตของเฉียวลู่เปลี่ยนไปตลอดการ ฉีหมิงเยี่ยน อนุชาองค์เล็กของฮ่องเต้แห่งแคว้นฉี ถูกลอบปลงพระชนม์ระหว่างที่เดินทางมาทำหน้าที่เจรจาสงบศึกกับเเเคว้นเซียว เพราะได้รับบาดเจ็บสาหัสทำให้ชินอ๋องความจำเสื่อมและได้รับการช่วยเหลือจากพ่อลูกตระกูลเฉียว เซียวยิ่น ฮ่องเต้แคว้นเซียวมีพระสนมมากมายเเต่กลับไม่สามารถให้กำเนิดพระโอรสได้โหรหลวงได้ทำนายเอาไว้ว่า ในอนาคตองค์รัชทายาทที่แท้จริงจะกลับมาเซียวยิ่นจึงมีรับสั่งให้ทหารออกตามหาพระโอรสและอดีตฮองเฮาของตนอย่างลับๆ ฉินอี้เหยา ได้รับบาดเจ็บสาหัสร่างลอยตามแม่น้ำมาพร้อมกับเด็กทารกในอ้อมแขนเมื่อฟื้นขึ้นมานางจึงแสร้งจำเรื่องราวในอดีตไม่ได้ เพื่อให้นางและบุตรชายมีชีวิตรอดต่อไป

โซ่คล้องใจ

โซ่คล้องใจ

สิบสี่กุมภาฯ
5.0

ความรักของฉันมันคงเหมือนนาฬิกาทราย.. .. เมื่อด้านหนึ่งถูกเติมเต็ม....อีกด้านกลับว่างเปล่า ..และสูญสิ้นไป..กับกาลเวลา........ "สำหรับฉันเธอมันก็แค่ผู้หญิงไร้ค่า อยู่บนที่สูงแต่ทำตัวต่ำ" "หึ....ขอบคุณค่ะที่ชม จะพูดแค่นี้ใช่มั้ย จะได้ไปอ่อยผู้ชายต่อ" "อ้อ...ถ้าสนใจ เชิญนะคะ พอดีชอบแบบ ทีเดียวหลายๆคนมันสนุกดี แต่คนดีๆอย่างพี่...."เธอมองเขาอย่างพิจารณา พร้อมยกยิ้มมุมปากอย่างเย้ยหยัน ก่อนจะเดินจากไป หมับ!! "มีอะไรอีกคะ หรือว่าสนใจอยากไปร่วมเตียงด้วย" "......" ชายหนุ่มเงียบ มองหน้าเธออย่างเอาเรื่อง และออกแรงบีบข้อมือเล็กอย่างแรง แต่คนตรงหน้ากลับไม่แสดงท่าทีว่าเจ็บ ถึงเธอจะเจ็บเหมือนกระดูกกำลังจะแหลกเป็นชิ้นๆ "ถ้าไม่ทำอะไรก็ปล่อย พี่ไม่อยากได้แต่คนอื่นเขาอยากได้!" พรึบ!! เธอสะบัดมือเขาอย่างแรงและเดินกลับเข้าไปในงานเลี้ยง หมับ! "ว้าย เป็นบ้าอะไรปล่อยนะ" แต่ไม่ทันจะเดินไปถึงไหนร่างบางก็ถูกกระชากจนตัวปลิว จนชนเข้ากับกำแพงห้องอย่างแรง "ถ้าเธอยังหาเรื่องอุ่นอีก ฉันจะไม่ปล่อยเธอไว้แน่!" เขามองเธออย่างเกรี้ยวกราด "หึ...ทำไมค่ะ จะแกล้งแล้วจะทำไม" เธอมองหน้าเขาอย่างไม่เกรง ยิ่งได้ยินเขาพูดแบบนี้แล้วมันยิ่งรู้สึกเจ็บ ทำไมนะทำไมต้องรักคนที่ไม่มีใจ "ปล่อย!" "ทำไม จะรีบไปเสนอตัวให้ไอ้บ้านั่นรึไง!"ใบหน้าหล่อคม ยื่นเข้าใกล้ พร้อมตะเบ็งเสียงแข็งใส่หน้าเธอ มือหนาออกแรงบีบท่อนแขนราวกับจะให้มันแหลกละเอียด "ใช่แล้วจะทำไม คืนนี้เรามีนัดกัน จะไปทำอะไรกันคนไม่ต้องให้บอกนะ หรือว่าอยากรู้จะได้ถ่ายคลิปมาให้ดู!" "หึ...ร่าน! ถ้ามันคันมากเดี๋ยวฉันจะสังเคราะห์ให้เธอเอง" "นะ...ฺฮื่อ" ร่างเล็กดิ้นพยายามให้หลุดจากพันธนาการเมื่อ เขาประกบปากจูบดูดเม้มริมฝีปากบางสีแดงอย่างแรง เขาดูดเม้มมันอย่างหนักหน่วง มือหนาลูบบีบขย้ำหน้าอกอย่างแรงเหมือนจะให้มันแหละติดมือออกมา "ฮื่อ" เสียงหวานร้องท้วงในลำคอ เมื่อได้กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งเต็มปาก จนแทบจะอ้วก -ญี่ปุ่น ณิชาภัทร โชติฐิติเมธานนท์ ดีไซเนอร์สาวสวย เก่งฉลาดไม่ยอมใคร มั่นใจในตัวเอง ลูกสาวคนโตของแด๊ดดี้กันต์ อายุ 24 -แบงค์ นิธิภัทร์ พัชรกานต์กุล วิศวกรหนุ่มไฟแรง หล่อเก่งมีความสามารถทั้งศึกษาวิเคราะห์ คำนวณ ออกแบบ ตรวจสอบแก้ไขปัญหาและควบคุมการผลิต....วัย 27 ความผูกพันระหว่างคนเป็นสิ่งมีค่าและมีความหมาย เป็น เสมือนเรื่องราวและความทรงจำดี ๆ ที่คนทุก ๆ คนไขว่คว้า แต่กลับมีน้อยช่วงเวลา ที่สอนสิ่งดี ๆ ให้เราได้รับรู้ ที่มีค่าให้เรานึกถึง ทุกครั้งที่นึกถึงมัน จะคอยย้ำเตือนเราให้นึกถึงช่วงวันเก่าๆ ที่ดึงทุก ๆ คนไว้ให้อยู่ร่วมกัน สิ่ง ดี ๆ ที่ผ่านไปเป็นเสมือนเม็ดทรายในนาฬิกาที่ร่วงหล่น…… ทุกเม็ดทรายแทน ความหมายของ………………ความผูกพัน ทุกเม็ดทรายแทนความหมาย ของ………………ความห่วงใย ทุกเม็ดทรายแทนความหมาย ของ………………ความชิดใกล้ ทุกเม็ดทรายแทนความหมาย ของ………………การไขว่คว้า ทุกเม็ดทรายแทนความหมาย ของ………………ความคิดถึง ทุกเม็ดทรายแทนความหมาย ของ………………ความลึกซึ้ง ทุกเม็ดทรายแทนความหมาย ของ………………วันเวลา ทุกเม็ดทรายแทนความหมาย ของ………………สิ่งมีค่า ทุกเม็ดทรายแทนความหมาย ของ………………จิตใจ ทุกเม็ดทรายแทนความหมาย ของ………………ตัวตน ทุกเม็ดทรายแทนความหมาย ของ………………คำว่า “รัก” ทุกเม็ดทรายแทนความหมาย ของ………………คำว่า “เรา” ทุกเม็ดทรายแทนความหมาย ของ………………คำว่า “มิตรภาพ” ทุกเม็ดทรายแทนความหมาย ของ………………คำว่า “เพื่อน” ทุกเม็ดทรายแทนความหมาย ของ………………” ทุกสิ่งที่เต็มใจ ให้เพื่อเธอ” เม็ดทรายเหล่านี้แม้จะ ร่วงหล่น แต่ก็ยังคงรวมกันในนาฬิกาทราย คอยย้ำเตือนเราถึงช่วงเวลาดีๆ ที่ผ่านมา เป็นนาฬิกาที่มีค่าและมีความหมาย อยู่ในความทรงจำของกันและกันตลอดไป … ช่วงเวลาแห่งความสุข อาจไม่เคย อยู่กับเรานานในโลกของความเป็นจริง เป็นเหมือนสิ่งที่ผ่านเข้ามาและก็ผ่านเข้าไป ให้เราได้สัมผัส ให้เราได้รู้สึกดี ๆ ให้เราได้รู้สึกอบอุ่นและมีความสุข แต่ถึงแม้ช่วง เวลาเหล่านี้อาจจะไม่ยาวนาน แต่มันสร้างสิ่งดี ๆ ให้เรามากมาย มันมีค่าและยิ่งใหญ่ และจะเป็นกำลังใจให้เราตลอดไป มันจะแทนความหมายของความเป็น “เพื่อน” ตลอดไป…… “นาฬิกาทรายใบนี้ ขอให้แทนมิตรภาพของเราตลอดไป ไม่เคยมีช่วงเวลาไหนที่เราห่างไกล โดยไม่ผูกพัน” ขอบคุณบทความจาก คุณ นุชรัตน์ รักมาก คำเตือน ในทุกเรื่องทุกการกระทำของตัวละครเกิดจากจินตนาการ ไม่ใช่เรื่องจริงไม่ควรลอกเลียนแบบการกระทำที่ไม่เหมาะสม อันจะนำไปสู่ความสูญเสียความผิดบาปทั้งปวง ไม่ได้มีเจตนามุ่งร้ายต่อตัวบุคคลหรือวิชาชีพใดวิชาชีพหนึ่ง หากอ่านแล้วไม่มั่นใจว่าหรือไม่เลียนแบบได้หรือไม่แนะนำให้ปรึกษาผู้ปกครองค่ะ นิยายเรื่องนี้เหมาะสมสำหรับผู้ที่มีอายุ 20 ปีขึ้นไป เพราะอาจมีเนื้อหาที่ไม่เหมาะสมด้านพฤติกรรม ความรุนแรง เพศ หรือการใช้ภาษาโปรดใช้วิจารณญาณและเสพเนื้อหาอย่างมีสตินิยายเรื่องนี้เกิดจากความต้องการจะเขียนของนักเขียนเท่านั้นไม่ได้มีเจตนาไม่ดีหรือสนับสนุนการใช้ความรุนแรงในชีวิตจริง รบกวนอ่านคำเตือนก่อนอ่านของนักเขียนแล้วค่อยตัดสินใจหากไม่ชอบไม่เป็นไรค่ะ ©ลิขสิทธิ์เป็นของผู้สร้างสรรค์ แต่เพียงผู้เดียวการเผยแพร่ทำซ้ำดัดแปลงโดยที่ไม่ได้รับอนุญาตผิดกฎหมายตาม พ. ร. บลิขสิทธิ์ 2537 มาตรา 1527 31 มีโทษทั้งจำทั้งปรับ ไม่อนุญาตให้คัดลอกทำซ้ำดัดแปลงตัดภาพหรือถ่ายภาพไปเผยแพร่ใด ๆ ทั้งสิ้นหากพบจะขอดำเนินคดีตามกฎหมาย❌❌❌ พึ่งหัดแต่งนิยายเป็นมือใหม่หัดแต่งคำบางคำอาจจะใช้ผิดไปต้องขออภัยด้วยนะ คำโปรยเนื้อหาการบรรยายอาจใช้คำได้ไม่สวยเท่ากับนักเขียนท่านอื่นๆ แต่ก็ตั้งใจเขียนออกมาให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ 14 กุมภาฯ 13/01/2022 ฝากติดตามผลงานด้วยนะคะ

บท
อ่านเลย
ดาวน์โหลดหนังสือ