บุพเพลงทัณฑ์

คำขอร้องด้วยลมหายใจอันแผ่วเบาของผู้เป็นพ่อ ที่เวลานี้นอนติดเตียงเพราะอาการป่วยหนักที่อาจทำให้เสียชีวิตได้ทุกเมื่อ ยังคงดังก้องอยู่ในหัวของญาตาวี

“แต่งงานกับเพื่อนพ่อเถอะดาหลา พ่อจะได้นอนตายตาหลับ นะลูก” ประโยคนี้มันตามหลอกหลอนจนเธอนอนไม่หลับมาหลายต่อหลายคืน

จู่ๆ พ่อก็ขอให้เธอแต่งงานทั้งๆ ที่ก่อนหน้านี้ไม่มีวี่แวว แถมคนที่เธอต้องไปแต่งด้วยคือผู้ชายแก่ๆ รุ่นพ่อ นอกจากแก่แล้วก็ยังหัวล้าน อ้วนลงพุง แถมปากเหม็นอีกต่างหาก แม้จะได้ชื่อว่าเพื่อนของพ่อก็เถอะ แต่เธอไม่ได้พิศวาสสักนิด แล้วผู้ชายแบบนั้นเหรอที่เธอควรจะมอบจิ้นให้ แค่คิดญาตาวีก็สยองจนขนลุกไปทั้งตัวแล้ว

เธอค้านเสียงแข็งว่าไม่ต้องการแบบนี้ เป็นตายร้ายดีเธอก็ไม่ยอมแต่งงานเด็ดขาด ผลที่ได้คือพ่อช็อกถึงกับโคม่าเป็นตายเท่ากัน ถ้าแม่อยู่ป่านนี้คงช่วยพูดกับพ่อ คงช่วยปลอบเธอได้ แต่ก็คงเป็นแค่ความฝัน นั่นเพราะแม่จากเธอไปแล้วเมื่อหลายปีก่อน

“แต่งงานกับลุงเถอะนะหนูดาหลา ลุงสัญญาว่าจะดูแลหนูเป็นอย่างดี” นี่คือคำมั่นสัญญาที่แสนหวานจากปากของผู้ชายตัณหากลับ ที่อายุอานามก็เจ็ดสิบกว่าปีเข้าไปแล้ว แต่ยังหมายมั่นปั้นมืออยากแต่งงานกับคนรุ่นลูกรุ่นหลาน

“ไม่แต่งค่ะ”

“ถ้าไม่แต่ง หนูก็น่าจะรู้ว่าอะไรเป็นอะไร อันที่จริงลุงเองก็ไม่อยากทำแบบนี้นักหรอก” อานนท์มองญาตาวีราวกับจะกลืนกิน แววตาแบบนี้ทำให้เธอขยะแขยง

“พูดแบบนี้หมายความว่ายังไงคะ”

“หนูรู้ใช่ไหมว่าทวยเทพเอาบ้านมาจำนองไว้กับลุง”

“ทราบค่ะ” แค่อานนท์เอ่ยประโยคนี้มาญาตาวีก็เห็นลิ้นไก่แล้ว มีหรือเธอจะไม่รู้เรื่องนี้ เพราะพ่อก็เคยบอกว่าเอาบ้านไปจำนองไว้กับเพื่อน เพื่อเอาเงินมาหมุนธุรกิจกับจ่ายค่าเทอมให้เธอ ซึ่งเธอเองก็เพิ่งมารู้ทีหลังว่าธุรกิจของพ่อที่สร้างมันเพื่อเธอถูกอานนท์ซื้อหุ้นไปจนหมด เวลานี้หากขาดพ่อ ญาตาวีก็เหมือนตัวคนเดียว

“ถ้าหนูต้องการยกเลิกงานแต่งงานครั้งนี้ก็ไม่มีอะไรยุ่งยาก แค่เอาเงินสดสิบล้านมาไถ่ถอนบ้านคืนจากลุง รวมทั้งเงินค่ารักษาทวยเทพที่ลุงจ่ายไปแล้วก่อนหน้านี้ ซึ่งยอดมันก็ไม่ได้มากมายอะไรแค่ล้านต้นๆ เท่านั้นเอง ลุงขอเงินทั้งหมดภายในพรุ่งนี้”

“พะ…พรุ่งนี้เลยเหรอคะ” สีหน้าของญาตาวีนั้นเต็มไปด้วยความตกใจ

“ใช่…การหาเงินล้านกับแต่งงานกับลุง ดูเหมือนอย่างหลังจะง่ายกว่า จริงไหมหนูดาหลา”

“พ่อรู้ไหมคะ”

“รู้อะไร” อานนท์มองเด็กสาวด้วยความสงสัย

“รู้ว่าคนที่พ่อไว้ใจ ที่พ่อบอกว่าคือเพื่อนที่แสนดีลับหลังจะเป็นคนเจ้าเล่ห์แบบนี้” คำพูดเย้ยหยันของญาตาวีไม่ได้ทำให้คนฟังสะทกสะท้านใดๆ แม้แต่น้อย นั่นเพราะสำหรับอานนท์แล้วหากตัดสินใจทำอะไรลงไป มันต้องมีกำไรสิถึงคู่ควร แม้จะกับเพื่อนสนิทก็ตามที เพราะตนหลงชอบญาตาวีมานานหลายปี เฝ้ามองการเติบโตอย่างสวยงามมาโดยตลอดกระทั่งสบโอกาสมีหรือจะไม่รีบฮุบ

“นั่นก็เพราะหนูดื้อรั้นไม่ยอมทำตามคำสั่งของทวยเทพต่างหาก ถ้าหนูทำตัวน่ารักๆ กับลุง ทุกอย่างก็ไม่เป็นแบบนี้ เป็นเมียลุงสบายออกจะตายไป ไว้ลุงจะให้คนพาไปลองชุดเจ้าสาว”

“ไม่จำเป็นค่ะ”

“ตามใจ หนูอยากใส่ชุดอะไรลุงก็ไม่ว่า พรุ่งนี้เช้าลุงจะไปรับที่บ้านจากนั้นจะพาไปสำนักงานเขตเพื่อจดทะเบียนสมรส แล้วหลังจากนี้อีกหนึ่งอาทิตย์เราจะจัดงานแต่งงานกัน”

“เร็วไปค่ะ หนูยังไม่พร้อม”

“แต่ลุงพร้อม หลังจากจดทะเบียนสมรสเสร็จ หนูก็ต้องย้ายไปอยู่กับลุงที่บ้านทันที” ประโยคที่ได้ยินทำเอาคนฟังอึ้ง เวลานี้ญาตาวีรู้สึกราวกับว่ามีอะไรหนักๆ มาฟาดลงตรงศีรษะสุดแรง

“ไม่ไปค่ะ”

“ต้องไป เพราะลุงขายบ้านหนูให้คนอื่นไปแล้ว” ความรู้สึกก่อนหน้าที่ว่าอึ้งยังเทียบไม่ได้กับตอนนี้ เพราะมันทั้งอึ้งทั้งหายใจไม่ออกในเวลาเดียวกัน

“วะ…ว่าอะไรนะคะ”

“หนูฟังไม่ผิดหรอก”

“ทำไมถึงต้องทำแบบนี้ด้วย ทำไม” น้ำเสียงสั่นเครือของคนที่ถูกมัดมือชกไร้ซึ่งทางออกเอ่ยถาม

“ลุงก็แค่อยากให้หนูดาหลาไปอยู่กับลุงเร็วๆ ตกลงตามนี้ ห้ามมีข้อแม้” เอ่ยจบอานนท์ก็กลับออกไป ทิ้งให้ญาตาวีจมอยู่กับความคิดของตัวเอง

เวลานี้เธอมืดแปดด้านไปหมด ไร้ทางออกใดๆ ให้เลือกเดิน อยากจะตัดช่องน้อยแต่พอตัวด้วยการหนีไปให้ไกลๆ หรืออยากตายให้พ้นๆ แต่พอมองไปยังห้องที่ภายในมีพ่อซึ่งนอนป่วยหนักอยู่ก็ทำไม่ได้ แต่จะให้ยอมแต่งงานกับอานนท์ก็ยังทำไม่ได้อีก นั่นทำให้เธอกลืนไม่เข้าคายไม่ออกจะร้องไห้แต่กลับรู้สึกจุกอยู่ในอกจนร้องไม่ออก

1