ที่รักขามาให้จับเสียดีๆ

ชมจันทร์....

"ชมเที่ยงนี้กินอะไรดี" พินเพื่อนพยาบาลถามฉันเพราะนี่ก็ใกล้จะเที่ยงแล้ว

"ไม่รู้อ่ะคิดไม่ออกแกอยากกินอะไรล่ะ"

"อืมมม อาหารญี่ปุ่นดีมะชั้นอยากกินซูซิ"

"ร้านไหนล่ะ" ฉันถามอย่างไม่ได้ใส่ใจมากนักเพราะกำลังยุ่งอยู่กับเอกสารตรงหน้า

"จะร้านไหนอีกล่ะจ๊ะก็ร้านคุณอาร์ตไง"

"ไม่ไปอ่ะถ้าแกไปจะกินร้านนายนั่นแกก็ไปคนเดียวฉันขอกินก๋วยเตี๋ยวแถวนี้ดีกว่า"

"ไปเป็นเพื่อนฉันหน่อยสิเมื่อก่อนแกชอบกินไม่ใช่เหรอทำไมเดี๋ยวนี้ไม่ชอบแล้วล่ะ"

"กินบ่อยๆ ก็เบื่อมั้ยล่ะ"

"เบื่ออาหารญี่ปุ่นหรือเบื่อเจ้าของร้านกันแน่จ๊ะ อิอิ^^"

"เบื่อเจ้าของร้านจบมะ" ฉันหันไปตอบตามความจริงเพราะถึงจะโกหกยัยพินก็เซ้าซี้ถามอยู่ดีนั่นแล่ะ

"แกนี่ก็นะฉันเห็นคุณอาร์ตตามจีบแกมาตั้งนานเมื่อไหร่แกจะใจอ่อนสักทีล่ะ"

"ฉันไม่มีวันใจอ่อนให้คนอย่างนายนั่นเป็นอันขาดถ้าเธอรู้ว่าเมื่อก่อนนายนั่นทำอะไรกับฉันแกจะไม่เชียร์เขาแบบนี้หรอก"

"ถ้าให้เดาคงจะเป็นเรื่องที่เขาเคยล้อว่าแกไม่สวยตอนสมัยแกเรียนใช่ป่ะ"

"แกรู้ได้ไงยัยพินฉันยังไม่ได้เล่าให้เธอฟังเลยนะ"

"ก็คุณอาร์ตเล่าให้ฉันฟังน่ะสิจ๊ะ คุณอาร์ตบอกว่ารู้สึกผิดที่เคยล้อแกตอนนั้น"

"เหอะคนอย่างนายนั่นน่ะเหรอจะรู้สึกผิดให้แมวออกลูกเป็นไข่ก่อนเถอะฉันถึงจะเชื่อ"

"ดูแกจะไม่ชอบขี้หน้าคุณอาร์ตมากจริงๆ เลยนะชมทั้งที่เรื่องมันก็ผ่านมานานแล้ว"