คุณหมออย่าใจร้าย

ความเจ็บปวดราวกับถูกใครจับแยกชิ้นส่วนแล้วประกอบกลับเข้ามาใหม่ ปลุกมยุรีให้ตื่นขึ้นจากความมืดมิด

เปลือกตาของเธอหนักอึ้ง แต่ก็พยายามฝืนเปิดขึ้น สิ่งแรกที่เห็นคือโคมไฟคริสตัลระยิบระยับบนเพดานที่ไม่คุ้นตาเลยสักนิด

นี่ไม่ใช่ห้องนอนของเธอ

เธอขยับตัวเพียงเล็กน้อย ความเจ็บปวดแสบแปลบก็แล่นริ้วไปทั่วร่างกาย โดยเฉพาะจุดซ่อนเร้นที่บอบช้ำจนแทบขยับไม่ได้ ความรู้สึกเหนียวเหนอะหนะทำให้ในท้องปั่นป่วน

มยุรีผุดลุกขึ้นนั่งทันที ผ้าห่มแพรเนื้อนุ่มลื่นหลุดจากร่าง เผยให้เห็นร่องรอยสีกุหลาบช้ำ ๆ ที่กระจายอยู่ทั่วผิวขาวเนียน สมองของเธอว่างเปล่าไปชั่วขณะ

เธอหันขวับไปมองข้าง ๆ และหัวใจของเธอก็แทบจะหยุดเต้น

มีร่างสูงใหญ่ของชายคนหนึ่งนอนตะแคงหันหลังให้อยู่ แสงสลัวยามเช้าที่ลอดผ่านม่านเข้ามา ทำให้เธอเห็นเพียงแผ่นหลังกว้างกับเรือนผมสีดำสนิทเท่านั้น

ความกลัวจู่โจมเข้าจับขั้วหัวใจ เธออยากจะกรีดร้องออกมา แต่ลำคอกลับแห้งผากจนไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมาได้

เธอพยายามกวาดตามองไปรอบ ๆ ห้องอย่างรวดเร็ว การตกแต่งที่หรูหราและวิวแม่น้ำเจ้าพระยาที่อยู่นอกหน้าต่าง ทำให้เธอจำได้ในที่สุด ที่นี่คือโรงแรมแมนดาริน โอเรียนเต็ล กรุงเทพฯ โรงแรมที่หรูที่สุดแห่งหนึ่งในเมืองหลวง

แต่เธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง

เศษเสี้ยวของความทรงจำสุดท้ายเริ่มผุดขึ้นมาในหัว... วันนี้เป็นวันครบรอบแต่งงานปีที่สามของเธอกับวิทยา สามีของเธอจัดดินเนอร์สุดโรแมนติกที่ร้านอาหารบนดาดฟ้า เขายื่นแก้วไวน์แดงให้เธอ... แล้วหลังจากนั้นล่ะ

หลังจากนั้นทุกอย่างก็ดับมืดไปหมด

ความจริงที่โหดร้ายกระแทกเข้าใส่หน้าเธออย่างจัง เธอถูกวางยา และคนที่ทำเรื่องเลวร้ายนี้จะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากวิทยา สามีของเธอเอง

ความเย็นเยียบแล่นไปทั่วร่าง ความสิ้นหวังเกาะกุมหัวใจจนหายใจไม่ออก

มยุรีข่มความคลื่นไส้และความเจ็บปวดทางร่างกายเอาไว้ เธอค่อย ๆ หย่อนเท้าลงจากเตียงอย่างแผ่วเบาที่สุด กลัวว่าจะทำให้ผู้ชายข้าง ๆ ตื่นขึ้นมา

ทันทีที่เท้าแตะพื้นพรมหนานุ่ม ขาของเธอก็อ่อนแรงจนเกือบล้มลง โชคดีที่คว้าโต๊ะข้างเตียงไว้ได้ทัน

ในแสงสลัวนั้นเอง เธอเห็นเสื้อผ้าของผู้หญิงและผู้ชายกองระเกะระกะอยู่บนพื้น ในนั้นมีชุดเดรสลูกไม้สีขาวของเธอที่ใส่เมื่อวาน มันถูกฉีกขาดจนไม่เหลือชิ้นดี

ความอัปยศอดสูท่วมท้นเข้ามาในใจราวกับคลื่นสึนามิ เธอกัดริมฝีปากแน่นจนได้รสเลือด บังคับให้น้ำตาไหลกลับเข้าไป

เธอรีบก้มลงเก็บเสื้อผ้าของตัวเองแล้ววิ่งเข้าไปในห้องน้ำ

ภาพผู้หญิงในกระจกทำให้เธอแทบไม่กล้ามอง ริมฝีปากบวมเจ่อ ดวงตาไร้แวว ลำคอและไหปลาร้าเต็มไปด้วยรอยจ้ำสีแดงน่ารังเกียจ

เธอเปิดฝักบัว ปล่อยให้น้ำเย็นเฉียบชะล้างร่างกาย พยายามจะล้างความสกปรกโสมมของเมื่อคืนออกไปให้หมดสิ้น