ปลายทางคือความรัก

หลังจากอยู่ในสภาวะเจ้าหญิงนิทรามาเป็นเวลาห้าปี ในที่สุดซ่งจิ่งถังก็ตื่นขึ้น

น้ำเสียงอันอ่อนโยนของฮั่วอวิ๋นเซินผู้เป็นสามีดังก้องที่ข้างหู

เขาลูบไล้แก้มของเธอไปมาพลางกระซิบเบา ๆ ว่า “ถังถัง สำหรับผม คุณไม่มีประโยชน์อะไรอีกแล้ว หลับไปแบบนี้แหละนะ อย่าตื่นขึ้นมาอีกเลย”

ไอ้สารเลวนี่！

ซ่งจิ่งถังจิกฝ่ามือแบบเต็มแรง เพื่อระงับอาการคลื่นไส้ที่ปั่นป่วนอยู่ในท้องเอาไว้

เธอรู้จักกับฮั่วอวิ๋นเซินตอนอายุสิบสอง แล้วก็แต่งงานกับเขาตอนอายุยี่สิบ ทว่าในวัยยี่สิบสองปี กลับเกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้นระหว่างที่คลอดลูก เพื่อรักษาชีวิตของลูกทั้งสองคนไว้ ซ่งจิ่งถังจึงต้องกลายเป็นเจ้าหญิงนิทรา

แพทย์วินิจฉัยว่า ร่างกายของเธอหลงเหลือเพียงการทำงานขั้นพื้นฐานเท่านั้น ไม่มีการรับรู้ใด ๆ หรือเรียกอีกอย่างก็คือตุ๊กตาที่หายใจได้นั่นเอง

แต่ความจริงคือ ซ่งจิ่งถังได้ยินและรับรู้ได้ถึงทุกอย่างรอบตัว ติดตรงที่เธอลืมตาไม่ได้เท่านั้น

ใครจะไปคิดล่ะว่า สภาวะที่เธอต้องเผชิญกลับกลายเป็นโอกาสที่ทำให้เธอได้เห็นธาตุแท้ของฮั่วอวิ๋นเซินแบบเต็มสองตา……

พยาบาลเคาะประตู แล้วเข้ามาเตือนว่า

“คุณฮั่วคะ วันนี้หมดเวลาเยี่ยมแล้วค่ะ”

ฮั่วอวิ๋นเซินยิ้มให้กับพยาบาลสาวอย่างสุภาพ พร้อมตอบไปว่าครับ

ก่อนจะไป เขาได้โน้มตัวลงมาจูบหน้าผากของซ่งจิ่งถังด้วยความรักใคร่เหมือนอย่างเคย

“ถังถัง รีบ ๆ ฟื้นขึ้นมานะ...…ผมจะรอคุณเสมอและจะรักคุณตลอดไป”

ซ่งจิ่งถังหัวเราะเยาะอยู่ในใจ

ทักษะการแสดงยอดเยี่ยมถึงขนาดนี้ เอามาใช้กับเจ้าหญิงนิทราอย่างเธอก็น่าเสียดายแย่น่ะสิ！

แต่ฮั่วอวิ๋นเซินยังคงมีคนจับตาดูอยู่ พยาบาลสาวสองคนที่ยืนอยู่หน้าประตูกำลังมองตามแผ่นหลังของเขาด้วยความหลงใหล