แค้นแสนรัก

งด้วยเสียงสั่นเล็กน้อย ก

กปลิ้นปล้อนตอแหลแบบเ

ี่จะไม่ร้องไห้ออกมา ถ้อยคำเหล่านั้นที่ออกจากป

้ แต่ฉันขอทำงานที่นี่ได้ห

ก่อนที่ชายหนุ่มจะมองไปรอบมือบางนั้นพร้อมกับสลัดทิ้งไปอ

นี่ไม่ได้หรอก เสียใจด้วยนะ

ด้ให้ฉันลองทำดูเลย คุณรู้ได้ไงว่าฉันทำไม่ได้ ให้ฉ

อยู่ตรงหน้าเธอคงไม่ได้รู้สึกแบบนั้นแล้ว หัวใจของมัญชุลิกายอกแสยงด้

ทำนา แบบนี้เธอทำได้หรือ ฉ

้แน่นอน แค่ให้ฉ

ที่ไหน ถึงได้ทิ้งให้เธอออกมาต

ิการ้อนผ่าวและเจ็บปวดไปทั้งกระบอกตาอีกครั้ง เรื่องเมชัชย

ยู่ ฉันเลยม

นก็สลัดน้องสาวที่มันพูดว่ารักนักหนาท

าว่าพี

้แล้วยังเทิดทูนมันอีกหร

ต่ พี่ชัชไม่ใช

่ถูกไอ้พี่ชายเฮงซวยของเธอมันโกงซึ่งๆ หน้า ทั้ง

ม้มเข้าหากันแน่น ดวงตามองเขาเขม็งราวกับว่าถ้าเขาพู

่มีสิทธิ์ว่าพี่ชาย

เธอเรื่องอื่นเธอก็ยอม แต่ถ้าจะว่าพี่ชายที่ล่วงลับไป

แบบนี้แล้วทุเรศสายตา ก็ได้! ถ้าเธออยากทำงานที่นี่ กล้ากราบเท้าฉันไหมล่ะ

ยเป็นคนแข็งกระด้างเย็นชาแบบนี้ คงเป็นเพราะครอบครัวเธอสินะ หญิงสาวก้มหน้าลงมองตักตัวเองอีกครั้ง ก่อนจะ

้าวถอยหลังไปครึ่งก้าวเมื่อเห็นร่างบางของ

พียงแค่คุณอภัยให้พี่ช

ก็ไม่อภัยให้เพื่อนเลวๆ แบบนั้นเด

้อยคำบาดหัวใจของลวรรษ สองมือของหญิงสาวยกขึ้นพนมตรงหน้าก่อนจะค่อยๆ ก้มลงกราบเขาอย่างที่

งเธอหายไปไหนหมด หรือสิ้นไร้

า ใช่...เธอกำลังหมดหนทาง เธอสัญญากับเมชัชไว้แล้ว เธอจะท

ำทุกอย่างเพื่อให้คุณให้อภัยพี

องลวรรษยืนอยู่ เพราะเขาทนดูภาพตรงหน้าไม่ได้ ชายหนุ่มเดิ

! ทุเรศ ทุ

ังลั่นสนั่นบ้านในความเงียบสงัดยามค่ำคืน มัญชุลิกาสะอื้นจนตัวโยนเมื่อร่างสูงพ้นไปจากห้องนั้นแล้ว หัวใจของเธอผิดหวังอย่างรุนแรง ทั้งๆ ที่เธอทำใจเอาไว้แล้วว่าลวรรษอาจจะไม่เหมื

ุขกายสบายใจ เขาจะได้แก้แค้นได้อย่างสะใจ แต่ไม่ใช่แบบนี้ หมดหนทาง ไม่มีทางสู้เหมือนเขากำลังทำร้ายสัตว์ที่กำลังได้รับบาดเจ็บมาก่อนหน้าที่จะเจอเขา แล้วทำไมไอ้เลวนั่นถึงได้ปล่

้องแม้แต่น้อยเมื่อได้ยินเสียงปิดประตูดังสนั่นจนแทบสั่นส

าด้วยว่าถ้าคิดจะทำงานที่นี่ อย่าสำออย อย่าเหยาะแหยะ เพราะถ้

ี้คนในห้องได้ยินทุกอย่างชัดเจนที่สุด หญิงสาวถึงกับสะอื้นไห้หมอบลงกับพื้นห้องทันทีด้ว

หลือเกินที่จะลุกขึ้น แต่ความปวดร้าว เคล็ดขัดยอก วิ่งพล่านไปทั่วกายของเธอ คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันอีกครั

ปาจะเดินเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้ม เมื่อคืนเธอเห็นมัญชุลิกาเศร้าอย

น้าซีดแบบนั้นล

ั้งแต่วันแรกที่ทำงาน ฉันคงโดนไล่ออกจากท

กมาน้อยๆ หญิงสาวพยายามยืนให้ตรงไม่ซวนเซ

กก่อนเถอะ คุณลันไม่

ายกับเธอ แต่เข

หตุทำให้คุณลันยิ้มไม่เป็น ตอนมาถึงที่นี่ใหม่ๆ แทบไม่พูดไม่จากับใครส

อจำปา ค

บเธอกันทุกคน เดี๋ยวนกยูงคงได้เห็นแหละ ว่าแต่ไหวแน่นะ ถ้าไหว

ศร้าสร้อยของเพื่อนคนใหม่ ถ้าเธอมองไม่ผิด เธอคิดว่ามัญชุลิกากำลังจะร้องไห้ด้วยซ้ำ คุณลันกับผู้หญิงตรงหน้าของเธอต้องรู้จักกันอย่างแน่นอน แต่รู้จักในทางที่ดีหรือไม่ดีเธอก็สุดเดา แ

นะ เดี๋ยว

นไหวหรือ ขนาดเธอที่ว่าถึก อึด ทนยิ่งกว่ากระเบื้องตราช้างแล้วยังอ่วมเลย จำปาคิดก่อนจะออกไปจากห้อง ทิ้งให้หญิงสาวคนหนึ่งยืนน้ำตาไหลรินอาบสองแก้มพิงบานประตูอย่าง