กระดังงาสีรุ้ง

พื่อกินข้าวเย็นร่วมกัน ทั้งหมดเดินมาถึงห้องกินข้าว

่งที่ตัก และเอาแขนอีกข้างโอบเด็กชายเอาไว้ พูดคุยถามไถ่ด้วยน้ำเสี

เราไม่ลงมาทานด้วย

ไม่ลงมานะ วรรณไ

แล้วค

้ต้องหันไปมอง แต่ก็ยังช้ากว่าวาคิมที่นั่งอ

ย่างแปลกใจและดีใจปะ

ผึ้งขา” วลาลีที่นั่งอยู

ให้รู้จัก และดีใจอย่างมากที่ได้เจอเธอที่นี่ ซึ่งนั่นก็แสดงให้เห็นว่าเขา

น ๆ หน้าเขา.. ก็ถอดแบบบิดามาซะขนาดนี้ จะมีก็แต่ผิวใสเรียบเนียนไร้ไฝ ฝ้าเหมือนฝรั่งทั

ณสมิธถามด้วยความสงสัย ซึ่งเ

า เพียงแค่ยิ้ม ๆ แล้วมองหญิง

เด็ก ๆ” ปากตอบคำถามของบิดา แต่สายตายังไม่ได้ละไปจ

ำงานด้วยค่ะ เพราะลุงเควี่อยากให้แม่วาดรูปบ้านให้ เน้อพี่คิมเน้อ” วลาลีรายงานถึงเหตุการณ์ท

็เดาได้ทันทีว่าคงเป็นเมื่อวานนี้แน่ แต่ที่น่าคิ

กแรกพบหรือ

ไปเห็นสามียิ้มเหมือนกำลังขำอะไร

ให้ได้ยินกันแค่สองคน “ทานข้าวกันเถอะจ้ะ เ

แปลกไปกว่าทุกครั้งก็คือณัฐวรา เธอพูดน้อยลงมาก ถ้าไม่ถามก็แทบไม

าตไปเยี่ยมบ้างแต่คงต้องให้เธอพาไป เธอจึงบอกกับเขาว่าเธอไปเยี่ยมพี่ชายทุกวั

มพร้อมเอามือวางไปที่บ่าของหญิงสาว เริ่

ป้า ทำไมเหรอคะ

คุย ดูไม่ค่อยร่าเร

ที่ทำให้เธอหน้าแตกปล่อยไก่ทั้งเล้าไปเมื่อวานนี้ ทำงานอยู่บริษัทเขาแท้ ๆ มาบ้านเขาก็หลายครั้ง รูปของเขาก็แขวนโชว์

คนอื่นมาเจอแบบเธอยังจะคุยได้อยู่หรือไม่ คิด ๆ แล้วก็สงสารต

แค่สามีในฝันของฉัน เอาไว้ชาติหน้าตอนบ่าย ๆ

นูน้ำผึ้ง” คุณกานดาถามเข้าเรื่องที่ตั

นสุดท้ายแล้วค่

“มาอยู่กับยายแม่น้ำผึ้งจะได้ไม่เหนื่อยมาก แล้วยายจะให้พี่ไก่ กับพี่วัน พาไปเล่นของเล่นที่สนามที่พวกหนูเคยไปทุกวันเลยดีมั้ยลูก” ท่านหมายถึงสวนสาธารณะของห้า

หนูว่า..

ว่าไงจ๊ะน้องคิม น้องวา มาอยู่กับย

ผึ้งของเขานั้นคงเหนื่อยอย่างที่คุณยายบอกจริง ๆ เพราะต้องตื่นแต่เช้ามาท

ต้องเตรียมข้าวใส่กล่องไปกินที่ออฟฟิศ เพราะถ้ากินที่บ้านพร้อมกันจะทำให้พวกเขาไปโรงเรียนสาย เขาสงสารแม่มาก การที่

ถึงคุณยาย อยากอยู่กับคุณยาย” แล้วเดินไปนั่งแทรกตรง