กระดังงาสีรุ้ง

ลก ๆ แต่เมื่อเดินเข้ามาในบริษัทแล้วก็ยิ่งรู้สึกว่าคิดผิด ที่ปล่อยให้เขาเดินมากับเด็ก ๆ มิหนำซ้ำสูทที่พาดอยู่ที่แขนเธอก็เรียกสา

ักทายเธอสักคน มีแต่มอง

งนอกนะครับ” เขาบอกเมื่อวางวลาลีลงที่หน้าห้อ

เธออยากบอกเหลือเกินว่าไม่อยากไปกั

าปากพูด “น้องคิม น้องวา ตอนเที่ยงลุงจะมารับไปทานอาหารญี่ปุ่นที

ทั้งสองยิ้มรั

“ อยากกินอะไรคิดไว้เลยนะ เที่ยง

สองโบกมือให้ชายหน

องกลายเป็นผู้แพ้ เปิดประตูห้องทำงานแ

ธานของที่นี่ต้องหยุดเดิน เขามองหาเจ้าของโต๊ะแต่ก็ไม่พบ จะว่าเธอกลับบ้านแล้วก็ไม่น่าจะใช่เพราะคอมยังไม

ส่งบ้านไอ้เออีก เจอกันที่ร้านเลยนะ

ความสงสัย กำลังจะเดินกลับห้องก็

องการอะไรหร

เพราะต้องไปส่งเด็ก ๆ แล้วให้ไปเจอกันที่ร้าน... ร้านอะไรนะผมจำไ

” สินีบอกชื่อร

รับ” แล้วก็เดินเข้าห้องของบิดาไป พร้อมกับบันท

อกันระหว่างที่ไม่ได้อยู่เมืองไทย และคนแรกก็คือนภด

งเบ

่จองกับพนักงานต้อนรับสาวสวยแล้วเดินตามไป เมื่อเด

ว” ทวีธาหรือวี ทักขึ้นเมื่อท

กจะจ่ายแทนใช่ปะ” อาภาหร

วารี เจ้าภาพคืนนี้พูดออกไปแล้วหัวเราะเสียงดัง ทำให้คนที่ถูกรุมยกมือช

วราถามบารมีที่นั่งฟังเพื่อ

” หนุ่มมาดนิ่งและพูดน้อยที่สุดในก

โทรศัพท์ของสามีทักเพื่อนด้วยน้ำเสียงใส่จริต ไม่นานสินีก็เดินตามเข้ามาและนั่งลง

ี่ก็ออกอาการลุกขึ้นโยกตามจังหวะเพลง เพลงไหนถูกใ

นึ่งภาย

คนไทยอีกสามคน นภดล ปกรณ์ สุธี ซึ่งทุกคนที่มารวมตัวกันอยู่ที่นี่ได้ผ่านการคั

กข์สุขและเรื่องทั่วไป สายตาก็กวาดมองไปที่การแสดงบน

ามอย่างไม่แน่ใจ เพราะหญิงสาวกำลังโยกไปโยกมาไม่อยู

ามองตามทางที

ย หาอยู่ตั้

กชอบคุณสินี” นภดลถามด

สุธีที่ได้ยินพอด

ลับมาฟังด้ว

เอง เพราะฉันก็ยังไ

ให้ความสนใจชายหนุ่มอีกค

ื่อน ๆ ถึงแม้จะมั่นใจว่าหญิงสาวก็น่าจะมีใจกับเขาบ้าง

ณ์แสร้งเป็นต่อว่า แล้วชวนเพื่อน ๆให้สนใจ

งใบนุ่ม ที่ได้ถือติดมือออกไปจา

ๆ ที่มาเต้นยั่วยวนอยู่ใกล้ ๆ เหมือนเพื่อน ๆ สักเท่าไหร่ เขาเห็นเธอสนุกสนานร่าเริง ร้องเต้