ท่านอาจารย์อย่ารบกวนข้าเลย 师父，别打扰我。

มลงดื่มด่ำปทุมถันสีหวาน ทว่ากลับมีเพียงเส

ารย์มิใช่เซียนอีกต่อไป เพราะข้

เอียดปรากฏรอยจ้ำแดง พยายามจะให้นางอ่อนคล้อยตามเขาด้วยความดื้อรั้น กระทั่งปรากฏความจริงว่านางมิอาจสานงานหวามไหวต่อ ถึงแม้ว่า

ยินเฟิงผู้เคยเป็นเซียนมอบจิตวิญญาณของเขาให้กับปีศาจ ยินเฟิงหยุ

ภรรยา ค่ำคืนมงคลก็คง

-----------

ความจากบุตรเขย หากไม่ทันได้ถามอะไร มาถึงก็พบสามีภรรยารักใคร่กลมเกลียว ไป๋เหม่ยหลานอยู่ในอ้อมกอดสามี ก

าว...” รอยยิ้มมีลับลมคมในบ่งบอกว่าบิดาพึงพอใจกับสิ่งที่พบเห็น บุตรสาวทำก้มหน

ี เห็นทีว่าท่านพ่อของเจ้า

ังวล ท่านพ่อ ข้าไม่เป็นอะไร

ต้องเดือดเนื้อร้อนใจ ทั้งที่เป็นความผิดของนางเสียเมื่อไร หากไม่เป็นเพราะบ่าวรับใช้ปากพล่

ภรรยาข้า ย่อมไม่ปล่อยให้น

ย่างไรเสียนางก็เป็นเด็กดี ข้าฝา

หมอชรา หีบผ้าของบุตรสาวนั้นมากมาย วางอยู่ในจวนอ๋องกลางห้องรับรอง

ูแลท่านอะ...” พอเผลอหลุดปากไป นางเปลี่ยนคำพูดเสียใหม่

อย่าให้ข้าได้ยินเรื่องอาจารย์ยินเฟิงอะไรของเจ้าอีก ข้าเลือกสามีที่ดีใ

ดงซ่านมองซ้ายขวาด้วยท่าทีลนลาน พบว่าชายทั้งสองสบตากันประหลา

-----------

แดงระเรื่อของหญิงสาวในชุดฮั่นฝู่ลวดลายดอกบ๊วยสีหวาน โดยมิได้รู้สึ

่าเจ้าคร่ำครวญหาท่านอาจาร

ง” นางตอบรับด้วยท่าทีสุภาพนอบน้อม เหลือบตามองใบหน้าเคร่งขรึมของท่านอ๋องผู้อ่อนโยนกับนางเมื่อนางเสียน้ำตา

ะน้ำเสียงคาดคั้นนาง มีสีหน้าเรียบ

ราวใด ๆ ทั้งสิ้น ไม่ขอเกี่ยวข้องก

้าจะไม่ได้ยินชื่อชาย

่ะ ท่า

บายในสวน เสียงน้ำไหลจากโขดหินในบ่อน้ำพุ เสียงนกร้องอย่างสดชื่นแ

นว่าข้าจะพยายาม ข้าขออภัยท่านด

ษข้าเสียท

ก ๆ ภายในใจไป๋เหม่ยหลานกลับเป็นม้าพยศ อาจแข็งข้อต่อเขาขึ้นมาก็ได้ ต

น้านักนะท่านอาจารย์ คอ

่ได้หลบเลี่ยงเขาให้รู้สึกเสียน้ำใจในฐานะสามีภรรยา ขณะดวงตาคู่สวยสั่นไหว อาจทำให้เขารับรู้ได

าลเวลาได้ฟื้นคืน แม้อาจแตกต่างไปเมื่อเขาและนางไม่จำเป็นต้องปิด

มื่อก่อนนั้นนางมักหลบเลี่ยงสายตา เพื่อไม่ให้