ลำนำเดียวดาย

มเดินเพ่นพ่าน ในวังหลวงฮองเฮาไม่ทรงโปรดความวุ่

เหตุเมื่อคืนไม่มีแม้กระทั่งรอยเลือดท

้น” ฮุ่ยหนิงถามเบ

ง เจ้าไม่รู้จะดีกว่าเพราะบางทีอาจเกินรับมือ” สายตาคมของ

ลางคนนำถุงหอมมากมายมาว

ำลังรอถุงหอม

้วนแต่มีฝีมือประณีตงดงาม เหมาะแก่การเข้ามาคอยปรนนิบั

ูตระกูลไหนที่

ามสามารถของแต่ละนางเพียงลำพังเสียแล้ว ทุกคนที่เข้า

้าให้ไปสืบมาว่าเป็นคนตระก

าวดูแลนางดีไม่น้อย เมื่อวานทหารหน้าวังยังต้องคารวะนาง” ขันท

ตงฉินผู้นั้นนางเป็น

นิทสนมกันไม่น้อย ฝ่าบาทไม่แปลกพระทั

ี้ใครจะอยู่จะไป ข้าหาใส่ใจไม่ เพียงแค่นางกิริยาท่าทางคุ้นตาอีกทั้งใบหน้า

อาจกำลังร้อยที่นิ้วก้อยของฝ่าบาทและนางอย

่านเองก็รู้ดี”ฉีกง

วรรค์ให้นางมีชีวิตมาเพียงเท

ในตัวนาง ทำให้ข้าไม่วางใ

ให้ดูแลฝ่าบาท เช่นนั้นฉี

ดุดเข้ากับ ถุงหอมสีฟ้าครามที่ปักลวดลายหมาป่าและลูกกว้าง ขมวดคิ้วเดินมาหยิบถุงหอมขึ้นมาสูดดมกลิ่นหอมชว

องราวที่ผ่านมาเมื่อคืน ต้องมีใครจงใจลบล้างหลักฐานที่มีอยู่ แล้วคนชุดดำเป็น

ครักษ์มาลากตัวจื่อหรานออกไป จื่อหรานขมวดคิ้วแต่ไ

ักฮอ

ช่หรือไม่” จื่อหรานย่

ื่อหรานได้ยินมาสนมนางในหลายนางต้องสังเวยชีวิตเพราะบัญชาของฮองเฮามีใครบ้างไม่รู้ว่าฮองเฮาร้ายกาจแค

่อนคลายได้เพียงนั้น”จื่อหรานแทบจะถอนหายใจ หากจะมาจบเห

ทำให้รู้สึกสบายหากจะให้แจกแจงจื่อหราน