icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

ท่วงทำนองที่ถูกขโมย, รักทรยศ

บทที่ 2 

จำนวนคำ:199    |    อัปเดตเมื่อ:29/10/2025

e Edwar

คมยิ่งกว่าเดิมได้ คืนนี้ ผู้หญิงอ่อนแอและไว้ใจคนที่เขารู้จักได้มอดไหม้ไปแ

ั้นเหรอ? ได้เลย ฉ

มาอย่างดี ฉันเอนตัวเข้าไปในอ้อมกอดของเขา ปล่อยให้ศีรษะพิงกั

ซิบ เสียงแหบพร่าอย่าง

้สึกได้ถึงการผ่อนคลายเล็กน้อยของผู้ชา

ลูบหลังฉัน “เดี๋ยวผมจะเตรียมน้ำอุ

สัปดาห์ข้างหน้า ที่งานกาลาประจำปีของสมาคมดนตรี บริทนีย์มีกำหนดการแสดง มันคือคืนที่พวกเขาวา

ึกษาเรื่องการดูแลเอาใจใส่อย่างทุ่มเท ที่โรงพยาบาลในเช้าวันรุ่งขึ้นเพ

์ เขาถามคำถามคุณหมอเป็นสิบๆ ข้อเ

นะคะ” คุณพยาบาลพูดพร้อมรอยยิ้มขณะยื่นทิช

รอเจอเจ้าตัวเล็กไม่ไหวแล้วครับ” เขาพูด เสี

ิฟต์ ดูเปล่งปลั่งในชุดเดรสผ้าแคชเมียร์สีครีมที่น่าจะแพงกว่ารถคั

ามเป็นเจ้าของฉายชัดในดวงตาของเธอ เป็นแววตาที่ฉันเคยเห

่เดือนเดียว เธอวางแผนเวลาได้อย่างสมบูรณ์แบบ เป็นอี

พกส่ายไปมา “อยู่นี่เอง

าทีแสดงความรักใคร่ฉันพี่น้อง

อจะสัมผัสโดน ผิวของฉันรู้สึก

อนจะกลับมาเป็นปกติ เธอหันไปทำหน้าบึ

ทันหัน คราวนี้เป็นของจริง และเ

วญคราง ปล่อยให้ตาค

งบริทนีย

เขามาอยู่ข้างฉันในวินาทีเดี

เครียดด้วยความตื่นตระหนก เขาพยุงฉันไปที

ปที่บริทนีย์ ประกายความกังวลร่วมกันแล่นผ่านระหว่างพวกเขาทั้งสอง เขาห่วงลูกคนนี้ ไม่ใช่เพร

แรง “ได้โปรด... ขอฉันนั่งคนเดียวเง

หนึ่งก็ไม่อ

าที” ฉันยืนกราน เอนศีร

เขาย้ำบีบไหล่ฉันอีกครั้งเพ

โพลง ฉันมองตามเขาที่เดินตรงไปหาบริทนีย์ หันหลังให้ฉัน ฉันอยู่ไกลเกิ

าๆ สีหน้าของเขาผสมผสานระหว่

ๆ “พี่เขาแกล้งทำนะเจค พี่เขารู

ยงทุ้มต่ำปลอบประโลม “อีกไม่นานหรอก

่อจนจบ เขาไม่

ห็นประกายของเพชร มันเป็นสร้อยข้อมือที่บอบบางเส้นหนึ่งที่ฉันจำได้จากหน้าต่างร้านเครื่องประ

รอบข้อมือของเธอ ส

ึงพอใจ “สวยจังเลย ต้องแพงมากแน่ๆ นี่จะดูสวยมากกับชุดไป

กที่เขากำลังขโมยไป กำลังจ่ายค่าเพชรบนข้อมือน้องสาว

ไหวของฉันแข็งทื่อ และเดิ

อกมา นิ้วของฉันม

ฉันอยากจะยืนยันนัดสำหรับวันพรุ่งนี้ เวลาสิ

กริบด้วยความสับสนดังมาจาก

แผ่ซ่านไปทั่วใบหน้า ฉันสบตา

ว่าจะให้เขาช่วยทำพิมพ์ปูนปลาสเตอร์ท้องของฉันไว้ด้วยน่ะค่ะ เป็นของ

เปิดรับโบนัส

เปิด
ท่วงทำนองที่ถูกขโมย, รักทรยศ
ท่วงทำนองที่ถูกขโมย, รักทรยศ
“เจค คู่หมั้นของฉัน กับบริทนีย์ น้องสาวของฉัน ขโมยเพลงที่ฉันทุ่มเททั้งชีวิตและจิตวิญญาณสร้างมันขึ้นมาตลอดสามปีไป มันคือผลงานชิ้นเอกของฉัน เพลงที่จะเป็นตัวกำหนดเส้นทางอาชีพของเราสองคน ฉันได้ยินแผนการทั้งหมดของพวกเขาผ่านประตูห้องอัดเสียงที่แง้มอยู่ "มันเป็นทางเดียวที่แกจะชนะรางวัล Vanguard Award ได้นะบริท" เจคยืนกราน "นี่เป็นโอกาสเดียวของแกแล้ว" ครอบครัวของฉันเองก็ร่วมมือด้วย "พี่เขามีพรสวรรค์ ฉันรู้ แต่พี่เขารับแรงกดดันไม่ไหวหรอก" บริทนีย์พูด พลางอ้างคำพูดของพ่อกับแม่ "แบบนี้ดีที่สุดแล้ว เพื่อครอบครัวของเรา" พวกเขามองฉันเป็นแค่เครื่องจักร เป็นเครื่องมือ ไม่ใช่ลูกสาว หรือผู้หญิงที่เจคกำลังจะแต่งงานด้วยในอีกสามเดือนข้างหน้า ความจริงเปรียบเหมือนยาพิษที่ค่อยๆ แช่แข็งหัวใจฉันอย่างช้าๆ ผู้ชายที่ฉันรัก ครอบครัวที่เลี้ยงดูฉันมา พวกเขากำลังกัดกินพรสวรรค์ของฉันตั้งแต่วันที่ฉันลืมตาดูโลก และลูกที่ฉันกำลังอุ้มท้องอยู่ล่ะ? มันไม่ใช่สัญลักษณ์แห่งอนาคตของเรา แต่มันเป็นเพียงกุญแจดอกสุดท้ายที่ใช้ล็อกกรงขังที่พวกเขาสร้างขึ้นรอบตัวฉัน ต่อมา เจคเจอฉันนอนตัวสั่นอยู่บนพื้นอพาร์ตเมนต์ของเรา เขาแสร้งทำเป็นห่วงใย ดึงฉันเข้าไปกอด พลางกระซิบข้างหูว่า "เรามีเรื่องดีๆ รออยู่ข้างหน้านะ เราต้องคิดถึงลูกของเรา" วินาทีนั้นเองที่ฉันรู้ว่าต้องทำอะไร วันต่อมา ฉันโทรออกไปสายหนึ่ง ขณะที่เจคแอบฟังอยู่อีกสาย เสียงของเขาสั่นเครือด้วยความตื่นตระหนกที่ในที่สุดก็เป็นของจริง ฉันพูดลงไปในโทรศัพท์ด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง "ค่ะ สวัสดีค่ะ ฉันอยากจะยืนยันนัดสำหรับวันพรุ่งนี้ค่ะ" "นัดสำหรับ... การทำหัตถการน่ะค่ะ"”
1 บทที่ 12 บทที่ 23 บทที่ 34 บทที่ 45 บทที่ 56 บทที่ 67 บทที่ 78 บทที่ 89 บทที่ 910 บทที่ 1011 บทที่ 11