icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

ท่วงทำนองที่ถูกขโมย, รักทรยศ

บทที่ 5 

จำนวนคำ:177    |    อัปเดตเมื่อ:29/10/2025

e Edwar

ควบคุมร่างกายของตัวเองเหรอ? ตัดสินใจเกี่ยวกับอนาคตของ

างหายไป โลกที่เขาสร้างขึ้นอย่า

่องเข้าใจผิดนะจูลี่ ไม่ว่าคุณจะได้ยินอ

เหรอ? อธิบายว่าครอบครัวของฉันตัดสินใจว่าหน้าที่เดียวของฉันคือการเป็นบันไดให้เธอเหยียบย่ำยังไงเหรอ? อธิบายว่าคุณวา

ๆ หุบๆ เหมือนปลา ไ

อเป็นหน้ากากของความวิตกกังวลอย่างบ้าคลั่ง เธอเห็

กพี่เขาเหรอ? จริงๆ เลยนะจูจู ต้องทำให้ทุกอย่างมันยากไปหมดเล

ูด แต่ก็

? ชีวิตที่เธอคิดว่าเธอมีสิทธิ์ได้มา ซึ่งสร้างขึ้นจากหยาดเหงื่อและน้ำตาของฉันเหรอ?” ฉันเอนตัวไปข้างหน้า เสียงข

องเธอ มือของเธอเลื่อนไปที่ท้องที่กำลังตั้ง

ประตู พ่อแม่ของฉัน ใบหน้าของพวกเขาเป็นหน้

้วที่สั่นเทามาที่ฉัน “แกจะเนรคุณได้ยังไง? หลังจากทุกอย่า

ลกดีนะที่ความกรุณาแบบนั้นไม่เคยมีให้ฉันเลย ตอนที่พวก

รามต่ำๆ ของความโกรธที่ถูกกดไว้ “นังเด็กเห็นแก่

งพวกเขาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้นอันชอบธรรมที่ผิดที่ผ

แก่ตัว และมันเป็นการตัดสินใจครั้งแรกที่ฉันได้รับอนุญาตให

ด ในที่สุดเจคก็หาเสียงของตัวเ

นกฎหมายของบริษัทเขาได้ “อย่าทำแบบนี้นะจูลี่” เขาพู

นสมรส ไม่ต้องสงสัยเลย สัญญาที่จะ

อะไรเลย” ฉันพูด น้ำเ

ที่ฉันไม่สามารถถอดรหัสได้ ความโกรธ ความไม่เชื่อ และบาง

เลย” เขากระซิบ เป็

จอย่างเดียว เจค คือฉันไม

ร้อง ใบหน้าแดงก่ำ “แกเป็นภาระมาตั้งแต่วันที่แกเกิด! ถ้าแกเซ็นเอ

เขาลุกโชนด้วยไฟเย็น “แกไม่ใช่คนในตระกูลอัศวเม

นออกจากห้องไปโดยไม่หันกลับมามอง ท

ขึ้นทันที มันควรจะเจ็บปวด มันคว

ยืนอยู่ ฉันไม่รู้สึกอะไรเลยนอกจากค

มโล

็นอิสระอย่างไม่

จของฉันถึงรู้สึกเป็นรองเสมอเมื่อเทียบกับความต้องการเล็กๆ น้อยๆ ของเธอ? ทำไมพ่อแม่ถึง

เพื่อพิสูจน์คุณค่าของตัวเอง ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้ว

็นอิส

ฉันเซ็นเอกสารหย่าด้วยมือที่มั่นคง ไม่รู้สึกเศร้าเลยแม้แต่น้อย

นเป็นแค่จูลี่ และเป็นครั้งแรกในชีว

เปิดรับโบนัส

เปิด
ท่วงทำนองที่ถูกขโมย, รักทรยศ
ท่วงทำนองที่ถูกขโมย, รักทรยศ
“เจค คู่หมั้นของฉัน กับบริทนีย์ น้องสาวของฉัน ขโมยเพลงที่ฉันทุ่มเททั้งชีวิตและจิตวิญญาณสร้างมันขึ้นมาตลอดสามปีไป มันคือผลงานชิ้นเอกของฉัน เพลงที่จะเป็นตัวกำหนดเส้นทางอาชีพของเราสองคน ฉันได้ยินแผนการทั้งหมดของพวกเขาผ่านประตูห้องอัดเสียงที่แง้มอยู่ "มันเป็นทางเดียวที่แกจะชนะรางวัล Vanguard Award ได้นะบริท" เจคยืนกราน "นี่เป็นโอกาสเดียวของแกแล้ว" ครอบครัวของฉันเองก็ร่วมมือด้วย "พี่เขามีพรสวรรค์ ฉันรู้ แต่พี่เขารับแรงกดดันไม่ไหวหรอก" บริทนีย์พูด พลางอ้างคำพูดของพ่อกับแม่ "แบบนี้ดีที่สุดแล้ว เพื่อครอบครัวของเรา" พวกเขามองฉันเป็นแค่เครื่องจักร เป็นเครื่องมือ ไม่ใช่ลูกสาว หรือผู้หญิงที่เจคกำลังจะแต่งงานด้วยในอีกสามเดือนข้างหน้า ความจริงเปรียบเหมือนยาพิษที่ค่อยๆ แช่แข็งหัวใจฉันอย่างช้าๆ ผู้ชายที่ฉันรัก ครอบครัวที่เลี้ยงดูฉันมา พวกเขากำลังกัดกินพรสวรรค์ของฉันตั้งแต่วันที่ฉันลืมตาดูโลก และลูกที่ฉันกำลังอุ้มท้องอยู่ล่ะ? มันไม่ใช่สัญลักษณ์แห่งอนาคตของเรา แต่มันเป็นเพียงกุญแจดอกสุดท้ายที่ใช้ล็อกกรงขังที่พวกเขาสร้างขึ้นรอบตัวฉัน ต่อมา เจคเจอฉันนอนตัวสั่นอยู่บนพื้นอพาร์ตเมนต์ของเรา เขาแสร้งทำเป็นห่วงใย ดึงฉันเข้าไปกอด พลางกระซิบข้างหูว่า "เรามีเรื่องดีๆ รออยู่ข้างหน้านะ เราต้องคิดถึงลูกของเรา" วินาทีนั้นเองที่ฉันรู้ว่าต้องทำอะไร วันต่อมา ฉันโทรออกไปสายหนึ่ง ขณะที่เจคแอบฟังอยู่อีกสาย เสียงของเขาสั่นเครือด้วยความตื่นตระหนกที่ในที่สุดก็เป็นของจริง ฉันพูดลงไปในโทรศัพท์ด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง "ค่ะ สวัสดีค่ะ ฉันอยากจะยืนยันนัดสำหรับวันพรุ่งนี้ค่ะ" "นัดสำหรับ... การทำหัตถการน่ะค่ะ"”
1 บทที่ 12 บทที่ 23 บทที่ 34 บทที่ 45 บทที่ 56 บทที่ 67 บทที่ 78 บทที่ 89 บทที่ 910 บทที่ 1011 บทที่ 11