ท่านประธานหยุดทรมานภรรยา—เธอเป็นตัวท็อปวงการแพทย์แล้ว！

บทที่ 2 ความร้ายกาจของดอกไม้สีขาวน้อย

จำนวนคำ:1312 | อัปเดตเมื่อ：27/11/2025

ลับมาด้วยสีหน้าดุร้ายเล็กน้อย：

มพยุงหลังให้ตรง “ตั้งแต่แรกเจ้าไม่เคยชอบข้าเลย แล้วตอนนี้

ม ดังนั้นขอให้มันจบลงตรงนี้เถอะ เธอเหนื่อยล้าอย่

้าคิดว่าตระกูลลู่คือที่ที่เจ้าสาม

ความเศร้าโศกของนาง และปรารถนาจะไม่ได้พบเจอนางอีก แต่ในยามน

ล้ว เธอไปตามทางของเธอ ส่วนฉันจะไปตามทางของฉัน มันจะไม่กระทบอะไรเราเลย แล้วเธอจะต้องกังวลอะไรอีกล่ะ” คุ

น็

ื่อชิง และเธอก็รู้สึก

และเดินจากไปงั้นเหรอ？“ ฝัน！ ฉันเพิ่งพูดไปแล้วว่า ตั้งแต่น

ล้วเขาก็หันหลังแล้วเ

แพง เลื่อนตัวลงมาที่พ

ม่ยอมปล่อยเธอไป ลู่เป่ยหล

อาใจใส่และแสดงความรักต่อ

พยุงตัวเองขึ้นและช่วยพาเธอกลับไปที่ห้องผ่าต

น้ากากที่บริสุทธิ์ไร้เดียงสานี้มีใบห

งาน เจียงเว่ยก็หยุดเธอไว้และพูดคำหยา

มปีแล้ว แต่ยังไม่ท้อง เจ้ามาทำอะไรในตำแหน่งของนางลู่？” “เป่ยหลินไม่ชอ

หญิง แต่นางรู้ว่าเจียงเว่ยแตกต่างออกไปในใจของลู่เป่ยหล

มเธอไปพร้อมตะโกนใส่เธอไม่หยุด ซึ่งแตกต่างจากตัวเธ

เหอซื่อชิงก็ไม่พูดอะไ

ก็ไม่รู้ พุ่งเข้าใส่หน้ารถของเธอ ก่อนที

ยังคงพร่ามัว เธอเห็นใครบางคนยืนอยู่หน้าเตี

ชา “ฉันเอง เป่ยหลินไปจั

าไว้ พร้อมกับกล่าวอย่างขอบคุณ “พี่ซื่อชิง ขอบคุณสำหรับค

ออยู่บนใบหน้า ต้องเป

น้ำหน้า

ฉันเพียงคนเดียว เธอมี

งทำอีกต่อไป“ คุณเจียง ฉันไม่เคยคาดคิดว่าคุณจะโหดเหี้ยมกับตัวเองขนาดนี้ คุณยอมเสี่ย

พรากออกมาทันที นางคว้ามือของเหอซื่อชิงด้วยสีหน้าไม่เชื่ออย่างสิ้นเชิง： “ซื่อชิง คุณพูดแบบนั้นกับฉันได้ย

ะสะบัดมือออกไป： “ฉันรู้สึกถึงขาของฉันแล้ว...“ เป็นไปไม่ได้！ ใ

แววตาที่คำนวณได้ฉายวาบในดวงตาของเธอ

สิ้นสุดบท

บทก่อนหน้า

บทถัดไป

เปิดรับโบนัส

เปิด

ท่านประธานหยุดทรมานภรรยา—เธอเป็นตัวท็อปวงการแพทย์แล้ว！

Destination โรแมนติก

“[ตามง้อเมียแบบเจ็บลึก + รักสองทางต่างมุ่งหน้าเข้าหากัน + โฟกัสเรื่องงาน/สร้างอาชีพ] แต่งงานกันแบบปิดเงียบมาได้สามปี เหอซือชิงเคยคิดว่าความอุ่นร้อนจากหัวใจเธอจะละลายหลู่เป่ยหลินได้สักวัน แต่สุดท้าย ต่อให้เธอทุ่มเททั้งใจเท่าไหร่ ก็สู้การหวนคืนอย่างสวยงามของหญิงคนรักเก่าที่เขาเฝ้าคิดถึงมาตลอดไม่ได้เลย "หย่ากันเถอะ ในเมื่อเราทั้งคู่เห็นหน้ากันก็ยิ่งรู้สึกเบื่อหน่าย งั้นปล่อยให้เราต่างคนต่างเป็นอิสระจะดีกว่า "หัวใจของเหอซือชิงเหมือนมอดไหม้จนไร้ความรู้สึกแล้ว หลู่เป่ยหลินปฏิเสธอย่างเย็นชา "ฉันไม่เห็นด้วย เธอไม่มีวันได้หย่าจากฉันเด็ดขาด!" เขาคิดจะกักเธอไว้ข้างกาย แต่ยิ่งบีบก็ยิ่งผลักเธอให้ห่างออกไปเรื่อย ๆจนสุดท้าย...ก็สูญเสียเธอไปอย่างสิ้นเชิง เมื่อได้พบกันอีกครั้ง เธอกลับรุ่งโรจน์ในหน้าที่การงาน ชื่อเสียงโด่งดังในวงการแพทย์ ผู้ชายที่ตามจีบล้อมรอบไม่ขาดสาย ชีวิตไปได้สวย และที่สำคัญ เธอลืมเขาไปอย่างหมดสิ้น หลู่เป่ยหลิน "ลืมเหรอ? ไม่เป็นไร เดี๋ยวฉันจะทำให้เธอนึกขึ้นได้เอง!" จากนั้นเป็นต้นมา- เหอซือชิงกุมเอว หน้าแดงจัดพร้อม "ต่อว่า" ไปว่า "หลู่เป่ยหลิน คุณมันเผด็จการ จะพอได้รึยัง!" หลู่เป่ยหลินยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ "ไม่มีวันพอหรอก!"”