icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

ลูกหนี้ตีตรา

บทที่ 6 ตอนที่ 6

จำนวนคำ:1846    |    อัปเดตเมื่อ:25/02/2022

นท

อนว่าเวลาที่ผ่านพ้นไปจะดึงเอาความน่ารักออกไปจากเด็กหญิงตัวน้อยเสียหมด ถ้าจะให้พรรณธรกลับกลา

ปี พี่ไม่เคยเห็นเราแวะมาเยี่ยมพี่และครอบครัวเลยนี่น่า ทั้งที่แม่พี่บ่นคิดถึง อยากเ

อนเดินไปหยิบน้ำจากตู้เย็นใบเล็กซึ่งวางแอบไว้เป็นสัดส่วน เพราะแม่ห่วงเวลาที่เขาทำงานดึกแ

ูดีแก่ใจแล้วไม่ใช่หรือไง ต้นหลิวมาถึงที่นี่ด

ก้น ร้อนจนกายสั่นเทิ้มได้ตลอดเ

ลิว” ชายหนุ่มยื่นน้ำเย็นส่งให้ แต่กลับถ

ำลง ขณะมองพรรณธรอย่างอิดหนาระอ

ล่วงรู้ว่าต้นหลิวคิดอะไร แต่ก็ไม่แน่นะ ถ้าเราแต่

านวลกลายเป็นสีแดงระเรื่อ อีกทั้งดวง

น แต่คมน์แอบถอนใจเฮือกโต พร้อมกับต่อว่าตัวเองที่คิดเลยเถ

หาเรื่อง หรือมาต่อล้อต่อเถียงเป็นเด็กๆ แบบนี้ ต้นหลิวแค่มาบอกให้พี่ไปบอกกับคุณย่า ให้

ี่ไม่ใช่ หลานพูดน่าจะมีภาษี

่อสังขารมาหาพี่ถึงที่นี่หรอก” พรรณธรพ

อกไปนอกอาคารใหญ่ พระอาทิตย์ร้อนแรงสาดแสงส่องกระทบกับพื้นน้ำสีเขียวเข้มจนเกิดเป็นสายรุ้งห

ดกลั้นความน้อยใจและขุ่นเ

ท่านเป็นห่วง อยากได้คนดีๆ ที่จะรักและดูแลเธอไปตลอดชีวิต แต่

พร้อมถามอีกครั้งด้วยความหวังว่าจะได้ยินข

์จะยอมทำตามคำขอขอ

ะเสียไปถึงธุรกิจของพี่ด้วย หากใครรู้เข้า เขาคงไม่อยากร่วมงานด้วย” คมน์ปฏิเสธเสียงนุ่ม เขาเดินไปนั่งบนโซฟา เอนหลังอิงกับความนุ่มของตัวเบ

ราบ ก่อนสมองที่ตันจะมีแสงสว่างส่องเข้ามา แม้จะเพียงแค่แวบเดียว แต่มัน

องนะคะ พี่คมน์บอกให้คุณ

ลอาบแก้ม กายอรชรสะอื้อจนตัวคลอน แต่ต้องรีบซ

ชายก็จะเมินหน้าหนี แต่ถ้าเอื้อนเอ่ยวาจาอ่อนหวานและนุ่มนวล เด็กชายคมน์จะรี

แต่ต้นหลิวมีแฟนแล้ว เรารักกันมาก พี่คมน์

ณธรถึงกับตกใจ เธอไม่เคยรู้สึกแบบนี้แม้กระทั่งกับคนรักอย่างตฤณ มันเหมือนกับถูกไฟฟ้าซ็อตไปชั่วครู่ก่อนจะกลับ

น์ขา ต้นหล

สัญญาที่ได้ให้กับคุณย่ากลมพรรณไปเสียเดี๋ยวนี้เลย แต่เมื่อนึกไปว่า...ความรักที่มีแต่ก

จะทะลุออกมาจากอก ชายหนุ่มได้แต่ต่อว่าตัวเองอยู่ในใจ ใช่ว่าจะไม่เคยพบเจอผู้หญิงหน้าตา

ลิวขอร้อง พี่คมน์โทรบอกคุณย่านะคะ ขอยกเลิกงานแต่งงานในครั้งนี้ แล้วพี

ไม่ได้ เพราะบุญคุณที่ย่ากมลพรรณมอบให้เขาและครอบ

แต่พี่ทำตามคำขอขอ

นใบหน้า แต่กลับแอบมองชายหนุ่มผ่านช่องนิ้วมือ ริมฝีปากอวบอิ่มขบเม้มเข้าหากันอย่างโมโห เมื่อเห

ิว” ชายหนุ่มจับมือเล็ก

ม ถึงได้ทำร้ายกันแบบนี้” พรรณธรแหวใส่และพยายามดึงมือออกมาจากการจั

ลิวนะพี่คม

เปิดรับโบนัส

เปิด
ลูกหนี้ตีตรา
ลูกหนี้ตีตรา
“บุญคุณต้องชดใช้ก็จริง แต่ถ้าหัวใจเขาไม่ปรารถนา คำขอของผู้ใหญ่ก็ไม่อาจเป็นจริงได้ แต่นั่นก็ไม่ยากเท่ากับการทำให้เธอรัก หรือสุดท้าย เขาจะต้องปล่อยให้เธอทำอย่างใจต้องการ...จริงๆ คมน์เงยหน้าขึ้นมองสาวน้อยที่กำหัวใจเอาไว้ตั้งแต่แรกที่เขาเติบโตเป็นหนุ่ม เริ่มที่จะรู้จักความรัก ไม่เคยที่จะมอบหัวใจให้กับผู้หญิงคนไหนเลยนอกจากคนที่นั่งอยู่ตรงหน้า ถึงแม้ว่าจะตัดสินใจแล้ว แต่พอถึงเวลาที่จะต้องพูดจริงๆ มันเหมือนกับมีหินหนักๆ มาถ่วงเอาไว้ บวกกับดวงตาเป็นประกายเอาเรื่องคู่นั้นอีก มันทำให้เขา...ไม่รู้จะเริ่มต้นพูดยังไงดี "ต้นหลิว...พี่จะคืนอิสระให้เรานะ เรา...หย่ากันเถอะ"”