ไร่รักกับดักวิวาห์

ฟ้าลดา อมรสกุล หรือที่เพื่อนเรียกว่า นางฟ้า หล่อนเป็นคุณหนูผู้ร่ำรวยและหยิ่งผยองในชาติตระกูลของตัวเองเป็นที่สุด บ่าของหล่อนเชิดชูตั้ง สวมใส่หัวโขนที่มีติดตัวมาตั้งแต่เกิดด้วยความภาคภูมิใจ

ด้วยฐานะทางสังคมที่สูงส่ง เงินทองมีมากมายจนไม่รู้จะเอาเก็บไว้ที่ใด ทำให้หล่อนมีนิสัยเอาแต่ใจ จองหอง และเหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อ หนักไม่เอา เบาไม่สู้ ชอบการถลุงเงินไปวันๆ เป็นที่สุด จนบิดาเอือมระอา

“ยายฟ้า!”

พ่อของหล่อนชื่อปฐพีเป็นมหาเศรษฐีลำดับต้นๆ ของเอเชีย วันๆ ท่านก็ทำแต่งาน ไม่เคยมีวันว่างให้กับลูกสาวเพียงคนเดียวเลยสักนิด ท่านเลี้ยงหล่อนด้วยเงิน ซื้อของทุกอย่างให้ตามที่ต้องการ โดยหารู้ไม่ว่าสิ่งที่ฟ้าลดาต้องการที่สุดก็คืออ้อมกอดของบุพการี

“คะ คุณพ่อ?”

หญิงสาวในชุดรัดรูปสีดำชะงักเท้า และหันมามองบิดาที่นั่งหน้าเครียดอยู่ในห้องรับแขก

“ทำไมถึงกลับบ้านเช้า เมื่อคืนแกไปนอนที่ไหนมา”

หล่อนยิ้มน้อยๆ ก่อนจะเดินตรงเข้าไปหาท่าน ดวงตาของหล่อนเต็มไปด้วยความอวดดี

“แปลกนะคะที่วันนี้คุณพ่อยังไม่ไปทำงาน”

“แกอย่ามาเปลี่ยนเรื่อง” ปฐพีลุกขึ้นยืน จ้องหน้าบุตรสาวด้วยความไม่พอใจ “บอกมาว่าแกไปนอนค้างอ้างแรมกับใคร”

“จำชื่อไม่ได้ค่ะ หลายคนค่ะ”

“ยายฟ้า!”

“คุณพ่อจะโกรธทำไมกันล่ะคะ ในเมื่อปกติคุณพ่อก็ไม่เคยใส่ใจฟ้าอยู่แล้ว เอาล่ะ คุณพ่อไปทำงานที่รักเถอะนะคะ ฟ้าง่วงจะขึ้นไปนอนแล้ว”

หล่อนพูดจบก็หมุนตัวจะเดินหนี แต่พ่อของหล่อนเรียกเอาไว้ด้วยน้ำเสียงดุดันเสียก่อน

“แกยังจะไปไหนไม่ได้ทั้งนั้นแหละ!”

หล่อนหันหน้ามามองท่าน และเบ้หน้าด้วยความเบื่อหน่าย

“คุณพ่อมีอะไรก็รีบพูดมาเถอะค่ะ ฟ้าง่วง ฟ้าจะไปนอนแล้ว”

พ่อของหล่อนกัดฟันแน่น วันนี้ท่าทางของท่านโกรธน่าดูเชียว แต่หล่อนไม่สนใจหรอก ในเมื่อท่านไม่เคยมีเวลาให้หล่อนเองนี่น่า

“ฉันจะส่งแกไปภูเรือ”

หล่อนอึ้งไปพักก่อนจะตอบออกมาด้วยน้ำเสียงที่แสนจะดื้อดึง

“ทำไมฟ้าต้องไปด้วยล่ะคะ”

“ที่แกต้องไปก็เพราะฉันสั่งให้ไปยังไงล่ะ ยายฟ้า”

หน้าของหล่อนบูดบึ้งทันที

“อย่ามาบังคับฟ้านะคะคุณพ่อ เพราะถึงยังไงฟ้าก็ไม่ไป!”

“ถ้าแกไม่ไป บัตรเครดิตทุกใบของแกจะถูกฉันระงับทั้งหมด ฟ้าลดา”

น้ำเสียงของพ่อจริงจังมากกว่าทุกครั้ง และมันก็ทำให้หล่อนเสียวสันหลังวาบ แต่กระนั้นก็ยังอดที่จะอวดดีต่อไปไม่ได้

“ฟ้าไม่กลัวหรอกค่ะ”

“งั้นก็ลองดูว่าใครจะแพ้ ฟ้าลดา”

หล่อนเม้มปากเป็นเส้นตรง ก่อนจะหมุนตัวเดินหนีไปทันที เสียงที่เต็มไปด้วยความโกรธของบิดาดังตามหลังมาไม่หยุด แต่หล่อนไม่คิดจะฟัง

“ฟ้าไม่มีทางไปที่กันดารแบบนั้นแน่นอน”

หล่อนพึมพำด้วยความโมโห ขณะกระชากบานประตูให้ปิดลงเสียงดังลั่น เพื่อระบายอารมณ์ ก่อนจะเดินไปนั่งบนเตียง เหวี่ยงกระเป๋าลงกับพื้นอย่างหัวเสีย

หล่อนนั่งหงุดหงิดงุ่นง่าน หน้าบอกบุญไม่รับอยู่หลายนาทีก่อนจะโทรหาเพื่อนสนิท

“อรเหรอ ฉันเบื่อๆ น่ะ มาหาที่บ้านหน่อยสิ”

“ฉันไม่มีรถไปน่ะสิฟ้า แกมาหาฉันเองได้ไหม ฉันจะรอที่บ้าน”

เพื่อนของหล่อนตอบออกมา หล่อนใจเบาๆ “ก็ได้ งั้นอีกสักครึ่งชั่วโมงจะไปบ้านแกนะ”

ฟ้าลดาวางสาย ก่อนจะรีบเปลี่ยนเสื้อผ้า และออกมาจากห้องนอนทันที พ่อของหล่อนคงไปทำงานแล้ว เพราะภายในห้องรับแขกว่างเปล่า

“ก็เหมือนเดิม เห็นงานสำคัญกว่าลูกเสมอ”

หล่อนประชดบิดา ก่อนจะเรียกสาวใช้ให้เอากุญแจรถมาให้

“เอ่อ คุณท่านเอากุญแจรถของคุณหนูติดตัวไปด้วยค่ะ”

“ห๊ะ? ว่าไงนะ”

“และคุณท่านก็ยังสั่งอีกว่าไม่ให้คุณหนูออกไปไหนค่ะ”

“คุณพ่อเล่นแบบนี้กับฟ้าใช่ไหมคะ” หล่อนกำมือแน่นด้วยความโมโห “งั้นไปบอกให้ลุงชิดเอารถออก”

“เอ่อ คุณท่านสั่งคนขับรถทุกคนเอาไว้ว่าอย่าไปส่งคุณหนูเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นจะถูกไล่ออกค่ะ”

“นี่มันอะไรกันเนี่ย!”

หล่อนขัดใจเป็นที่สุด กระทืบเท้าเร่าๆ ด้วยความหงุดหงิด

“เอ่อ คุณหนูอยู่บ้านเถอะนะคะ เพิ่งกลับมาเองค่ะ”

“ไม่! ฉันจะไปหาเพื่อน”

“แต่คุณหนูไม่มีรถแล้วนะคะ”

หล่อนเดินออกมานอกบ้าน สาวใช้รีบเดินตามมาด้วยความเป็นห่วง

“ถึงไม่มีรถ ฉันก็ไปแท็กซี่ได้”

“แต่คุณหนูคะ มันอันตรายนะคะ”

หล่อนหยุดเดินและหันไปมองสาวใช้

“ฝากบอกคุณพ่อด้วย ว่าฉันจะกลับมาอีกทีเดือนหน้า”

“คุณหนูคะ คุณหนู...”

สาวใช้พยายามเรียกเตือนสติ แต่ฟ้าลดาที่กำลังหงุดหงิด เดินออกไปนอกรั้วและขึ้นแท็กซี่ไปเสียก่อน

“คิดว่าจะทำอะไรฟ้าได้เหรอคุณพ่อ” หล่อนพูดอย่างอวดเก่ง

“ไปไหนดีครับน้องสาว”