โสเภณีไร้เดียงสา

ที

ด้ทำให้สาวใหญ่วัยสี่สิบปลายใจอ่อนเลยแม้แต่น้อย ยังคงลากผู้ที่มีศัก

ี่เธอต้องคืนฉัน” พ

งกองที่พื้น “ฉันยกเด็กคนนี้ให้แทนเงินต้นเ

ักสีหน้

กำหนดก็ต้องคืนเงิน ไม่ใช่เ

่อย ได้มันไปทำงานให้ฟรีๆ ถือว่าคุ้มซะยิ่งกว่าคุ้มอีกค่ะ ไม

ในตอนนี้ใบหน้าเธอคงมอมแมมไม่ต่างจากเด็ก

นเก็บที่พ่อและแม่สร้างมาเริ่มร่อยหรอลงไปทุกที สุดท้ายพ่อก็เครียดจัดจนล้มป่วย แล้วไม่รู้ว่าเคราะห์ซ้ำกรรมซ

่างให้มาลัยที่เอาแต่เล่นพนันไปวันๆ และท้ายที่สุดก็พาเธอมาที่นี่...

ง แวบแรกที่เด็กสาวเงยหน้าขึ้นเห็นเขา เธอบอกได้เลยว่าเขาเป็นผู้ชายที่ดูภูมิฐานและรูปหล่อมาก

่อยากมีปัญหา แต่ก็ไม่ยอมให้หนี้สูญหรอกนะ จะใช้กฎหมายเอาผิดเขา เขาบอกว่าวันนี้จะมาจ่ายหนี้ใ

น้ำตา ตามแขนขามีแต่รอยเขียวๆ แดงๆ เป็นจ้ำๆ เด็กคนนี้คงผ่านความทรงจำอันเลวร้ายมาไม่ใช่น้อย ถึงได้ไม่เปล่งปลั่

รครับ ลูกของคุณเ

โดยตลอด ตอนนี้มันอายุสิบห้าแล้ว ย่างเข้าสิบหก

ียงเย็นชา “ฉันต้องการแค่เงินเท่านั้น บ้า

ยกไร้ค่าที่มีแต่คนปฏิเสธไม่อยากได้ เธอห่อ

รขึ้นมาก็มักลงไม้ลงมือกับเธอเป็นประจำ บางทีต้องไปรับจ้างกร

งไม่มีความสุขเหมือนเดิม ใครเล่าจะ

ใช่เหรอ อันที่จริงน่าจะเป็นคุณมากกว่านะครับที

็นของฉันค่ะ เป็นชื่อฉ

อย่างว่ามาลัยทำตัวน่ารักเสมอเวลาอยู่กับพ่อ ตอนพ่อเจ็บป่วยก็ปรนนิบัติพัดวีไม่ห่าง รวมทั้งเอกสารต่างๆ ในทรัพย์สินมรด

ชิงชังมาลัย ที่ทำให้ชีว

ความเคารพเลยแม้แต่น้อย “นี่เงินห้าหมื่น ผมให้เพิ่มนะ รวมหนี้เก่าด้วยก็สามแสนห้า ถือซะว่าต่อไปนี้เด็กคนนี้ไม่ใช่คนของคุณอีกต่อไ

ส่วนที่ปลิวว่อนจ้าละหวั่น

ก็หันมาทำตาดุใส่ฉันท์ชนก “แกเองก็ทำตัวดี

ัยก็ไม่คิดจะอยู่ รอฟังด้วย รีบเดินแกมวิ่ง

ิ่งเงียบมานาน “เงินสามแสนห้าที่เสียไป แล

” เขาเดินมาดึงแขนเล็กๆ ให้ลุกขึ้นยืน ซึ่งเธอก็ยืนห่

ามบังคับเสียงให้เป็นปกติแล้วตอบ

่เลยนะ เธอคงไม่เค

่หลังเท้าตัวเอง “ตอนที่แม่ยั

่างจัง เธอเองก็มีลูก เลยอ่อนไหวเป็นพิ

ะหันไปหามารดา “คุณแม่ครับ ผมจ

กลางคนลูกตาแทบถลนออกนอกเบ้า “น

ั้น คุณแม่คิดไปถึงไหนล่ะนั่น ผมหมายถึงคล้ายๆ สา

งั้นก็ตามใจธรเถอะ แม่ก็ไม่อะไรมากหรอก ธรว่าไงก็ว่าตา

น่นครับ นี่เ

ได้คุยกับ

ลื่อนมือมาจับข้อมือเล็กไว้ “ตามฉันขึ้นไปชั้น

หนูเดินเ

พิรี้พิไร ให้ฉั

ม่รู้หรือไงว่ากระดูกข้อมือเธอแทบจะแตก