icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon
นักพรตเจ้าสำราญ

นักพรตเจ้าสำราญ

icon

บทที่ 1 นักพรต

จำนวนคำ:847    |    อัปเดตเมื่อ:23/05/2022

่ว่าอย่างไรก็มิอาจอ

ผู้คนทั่วหล้า แม้แต่องค์เทพไท้บนสรว

หลีกเลี่ยงการอยู่

เป็นแม่นมั่นว่าห้า

้นก็หาใช่ว่าเหล

...ราตรีกาลเข้

ันๆ ปี...สร้างความหว

ว่าจะมีที่ส

ดเหี้ยมเช่นนี้ หากแต่นั่นเป็นความอคติเหมารวมเพราะปีศาจชั่วร้ายส่วนหนึ่งได้กระทำความเดือดร้อน

นั้น...มีนาม

ก่กล้าจนได้กลายร่างมาเป็นอมนุษย์ตั้งแต่เมื่อสองร้อยปีที่แล้ว เขาก็

มีเมตตากับตนว่า ‘ไม่ว่าอย่างไร เขาก็จะไม

ี่พำนักมารับแสงตะวัน เที่ยวหาใบไม้ใบหญ้ากินประทังชีวิต ระหว่างวันก็เท

ยบเพื่อบ

ีศาจที่รักในสันโ

ของลู่ลู่ก็คงจะพั

ังคงตื่นมาใ

ะเสียงดังตึงราวกับมีวัตถุขนาดใหญ่ถูกทิ้งลงมา

งเงาตะคุ่มด้านนอก ใบหูแหลมขยับไปมาสองถึงสามครั้งเพื่

ไร้ซึ่งกา

นเย็นเยียบ ค่อยๆ ก้าวเข้าไปใกล้จนกระทั่งได้เ

ุษย

ปีศาจ เขาก็ไม่ได้พบพานกับมนุษย์มาแล้วกว่าหลายร้อยปี การได้มาเจอมน

ิหนำซ้ำยังอยู่บนเทือกเขาสูงแห่งนี้ห

ผู้นี้จะเ

ุ่นมากกว่าเดิม ก่อนที่เขาจะพิจารณาอาภรณ

ว... มีสร้

ี้คงจะเป็นน

เปิดรับโบนัส

เปิด
นักพรตเจ้าสำราญ
นักพรตเจ้าสำราญ
“แม้ขึ้นชื่อว่าเป็นปีศาจ ทว่าปีศาจกวางอย่าง 'ลู่ลู่' กลับหาได้พิสมัยการระรานมนุษย์สักเท่าไรนัก สะอาดบริสุทธิ์เสียจนแทบจะลุแก่ตบะแล้ว ทว่า... ชีวิตของเขาก็หาได้สงบสุขอีกต่อไปเมื่อนักพรตปราบปีศาจอย่าง 'เยี่ยนเฉิน' หนีตายจากการถูกล่าเพราะดันไปต้มตุ๋นชาวบ้านวิ่งทะเล่อทะล่ามาสลบอยู่หน้าถ้ำ ถึงจะเป็นปีศาจแต่ก็หาได้ไร้น้ำใจนัก มอบไมตรีช่วยเหลืออย่างไม่เกี่ยงงอน หากแต่เยี่ยนเฉินกลับตอบแทนบุญคุณด้วยการทำให้ชีวิตของลู่ลู่แปดเปื้อนด้วยมลทิน บีบบังคับให้ปีศาจกวางน้อยรวมหัวในแผนต้มตุ๋นชาวบ้านเพื่อเอาคืน! นักพรตจอมกะล่อนผงาด ใช้ชีวิตอย่างสำราญ ขณะที่ปีศาจน้อยถูกจิกหัวใช้ให้ไประรานชาวบ้านไม่เว้นวัน อะไรไม่ว่า เยี่ยนฉินยังขยันลูบหางเล็กๆ ของเขาเสียเหลือเกิน ไม่รู้หรือไงว่าตรงนั้นน่ะ...มะ...มัน... ...ทำให้ตัวร้อนผะผ่าวนะ! ต้องมีสักวันที่พลั้งเผลอไปมากกว่านี้แน่ สวรรค์! ลู่ลู่ผู้นี้จะหลั่งน้ำตาเป็นสายโลหิตแล้ว!”
1 บทที่ 1 นักพรต2 บทที่ 2 ข้าไม่ทำร้ายมนุษย์หรอก3 บทที่ 3 ข้าเป็นนักพรตปราบปีศาจ4 บทที่ 4 ปีศาจฝ่ายดี5 บทที่ 5 ฤดูผสมพันธุ์6 บทที่ 6 เลือกได้ถูกทาง7 บทที่ 7 ใครจะไปเชื่อคำโกหก8 บทที่ 8 กำหนัดพร่างพราย9 บทที่ 9 ยอมแต่โดยดี10 บทที่ 10 ความผิดก็คือความผิด11 บทที่ 11 ลู่ลู่ทนไม่ไหวอีกต่อไป12 บทที่ 12 ขอแค่มีเพียงเจ้า (จบ)