icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon
closeIcon

เปิดรับโบนัส

เปิด

นิยายหญิงแนวโรแมนติก

ขายดี ออกต่อเนื่อง จบเล่ม
จำเลยรักลวงใจ

จำเลยรักลวงใจ

แฝดคนละฝา คนสองคนที่ไม่ได้เกี่ยวพันกันทางสายเลือด แต่หน้าตาดันคล้ายกันเสียจนคนใกล้ตัวยังเข้าใจผิด ชนวนเหตุซึ่งนำไปสู่ความวุ่นวาย เมื่อมีใครบางคนเข้าใจผิด หนึ่งคนไม่รู้อีโหน่อีเหน่ แต่กลับต้องเป็นผู้แบกรับความทุกข์ระทม หนึ่งคนผู้ก่อปัญหา เร้นกายหนีหน้า กว่าปมทั้งหมดจะคลี่คลาย คนที่ไม่รู้เรื่องก็แหลกยับไม่เหลือชิ้นดี!! ม่านมุกคือภรรยาสาวสวยของชาวี เจ้าของสวนผึ้งและสวนลำไย เขามีรีสอร์ตหรูบนยอดดอย เป็นเศรษฐีภูธรที่ทั้งหล่อและรวย เหตุมันเกิดเพราะจู่ๆ ม่านมุกก็หายตัวไปดื้อๆ ประจวบเหมาะกับมิลิน มาเที่ยวพักผ่อนในวันหยุดกับเพื่อน สามีของผู้หญิงคนนั้นเข้าใจผิดคิดว่าเธอเป็นภรรยาของเขา เลยจับเธอไปซักฟอก และเลยเถิดจนเกินกว่าจะแก้ไข...มิลินเข้าตาจน เธอถูกบังคับให้สวมรอยเป็น ‘ใครอีกคน’ และเมื่อตัวจริงกลับมา...ทางของเธอคือต้องไป...ตกหนักที่ชาวีนั่นแหละ เขาจะเอายังไงกับผู้หญิงสองคน ถึงหน้าตาจะเหมือนกัน แต่นิสัยโดยรวมแตกต่างกันแบบสิ้นเชิง คนหนึ่งคือเมียตามกฎหมาย แต่อีกคนคือเมียตามพฤตินัย
ทาสรักดวงใจ องค์หญิงเหนียงซิน

ทาสรักดวงใจ องค์หญิงเหนียงซิน

เฟยเหนียงซินและเฟยหวางอี้ถูกจับตัวมาอยู่ในรถม้าคันใหญ่ ดวงตาถูกคาดปิด มือถูกมัดแน่น อีกทั้งยังถูกวางยาสลบจนสลบไสลไม่ได้สติมาสามวันสามคืนแล้ว บัดนี้รถม้าข้ามเขตชายแดน มุ่งหน้าไปยังเมืองแห่งหนึ่งที่ไม่ได้อยู่ในเขตแดนของทั้งสี่แคว้น บุรุษที่จับตัวพวกเขามาคือ เฟยซือไฉ บุตรชายของจวิ้นอ๋องเฟยเฉินและพระชายาเอกหวานผิง สองสามีภรรยารบราตบตีกันมาเกือบสิบปี พฤติกรรมเหล่านั้นเสมือนพวกเขากำลังฆ่าบุตรทางอ้อม บุตรชายที่ไม่เคยได้รับความรัก บุตรชายที่ถูกมองว่าเป็นบุตรของผู้อื่น เมื่อถูกเลี้ยงดูมาด้วยความแค้นในใจ ต้องฟังคำเท็จจากคนใกล้ตัวว่า เรื่องทุกอย่างเกิดขึ้นเพราะชินอ๋องเฟยเยี่ยและพระชายาเหนียงไป๋ จึงไม่อาจกดเก็บความแค้นและโทสะเอาไว้ได้ เขามุ่งหน้าไปยังเมืองหลวนอิงเพื่อจับตัวบุตรชายและบุตรสาวของชินอ๋อง เฟยซือไฉมองเด็กชายและเด็กหญิงตรงหน้า ช่างไร้น้ำยาสิ้นดี ใช้เวลาไม่นานก็จับตัวพวกมันได้ เขาแสยะยิ้มก่อนจะหยิบยาสองเม็ดส่งเข้าปากทั้งสอง “พวกเจ้าจงลืมเลือนให้สิ้น แล้วอยู่อย่างทรมานเฉกเช่นเดียวกันกับข้าเถอะ” รถม้าเคลื่อนไปได้ไม่นานก็มาถึงบ้านหลังหนึ่ง เฟยซือไฉมองไปทางเฟยหวางอี้ “พาเขาลง ส่งขึ้นรถม้าแล้วพาไปยังที่หมาย” หนึ่งคนจากไปแล้วเหลือเพียงสตรีร่างน้อย เขายกมือแตะคางนาง อายุเพียง 10 หนาว ก็เริ่มเผยเค้าความงามล่มเมืองเช่นมารดาแล้ว “ส่วนเจ้าจงกลายเป็นทาสบนเตียงของข้า ข้าจะให้ชื่อเจ้าว่า เสี่ยวเมา” จากสตรีที่เป็นถึงองค์หญิงของเหอซั่วฉินหวังเฟยเยี่ยต้องกลายเป็นเพียงแมวตัวน้อยในกำมือเขาเท่านั้น หนทางยังอีกยาวไกล พวกเราค่อย ๆ เรียนรู้กันไปแล้วกัน
บุตรชายตัวน้อยของบัณฑิตจาง 4

บุตรชายตัวน้อยของบัณฑิตจาง 4

อานนท์ ชายหนุ่มโสดอายุ 25 ปี หน้าตาดาษดื่น เติบโตมาจากบ้านเด็กกำพร้าอุ่นไอรัก อาชีพหลักคือการขายอาหารตามสั่งในฟู๊ดเซนเตอร์ห้างดัง อาชีพรองเป็นผู้ช่วยนักเขียนนิยาย รับจ้างหาข้อมูลต่าง ๆ ส่งให้กับนักเขียน งานไหนได้เงิน อานนท์ทำทั้งหมด ในวันหยุดยาว กลางวันนอกจากต้องไปยืนทำอาหารตามสั่ง กลางคืนยังต้องมานั่งหาข้อมูลส่งให้ผู้ว่าจ้างงานด่วนอีก ทำให้พักผ่อนไม่เพียงพอ วิญญาณจึงบ๊ายบายจากโลกเก่า ไปเกิดใหม่ในร่างของจางอี้หมิง บุตรชายตัวน้อยอายุ 5 ขวบของบัณฑิตจาง ที่ถูกบ้านหลักมอบหนังสือแยกบ้าน พร้อมขับไล่ครอบครัวให้มาอยู่บ้านนอก อุตส่าห์ได้กลับมาเกิดใหม่ทั้งทีในครอบครัวที่อบอุ่น มีพ่อ แม่ และย่าตามที่อานนท์เคยฝันไว้ แต่ทำไมถึงแถมความยากจนมาให้เขาด้วย ชาติก่อนก็สู้ชีวิตจนตาย มาชาตินี้ชีวิตสู้กลับยิ่งกว่านิยายที่เขาเคยอ่านเสียอีก  นี่สินะ!!! ของฟรีไม่มีในโลก มันต้องมีสิ่งแลกเปลี่ยนกันอย่างสมน้ำสมเนื้อ
คู่หมายร้ายรัก

คู่หมายร้ายรัก

เมื่อหนึ่งมีรักให้แต่ไม่อาจบอก กับอีกหนึ่งที่ไม่เคยรู้และตั้งหน้าตั้งตาชิงชัง การหมั้นหมายที่เกิดจากผู้ใหญ่ส่งผลให้นาฎสุรีย์ต้องจากลาไปไกลเพื่อรักษาแผลใจ ส่วนอีกคนที่ไม่เคยรับรู้ แท้จริงแล้วกลับห่วงหา ห้าปีต่อมา สองคนได้พบกันอีกครั้ง แต่ครั้งนี้เธอเปลี่ยนไป ส่วนเขากลับรู้หัวใจตัวเอง ******************** เพียะ! ใบหน้าหันตามแรงฝ่ามือ ชายหนุ่มนิ่งงัน มันชาไปทั้งแถบ นาฎสุรีย์มองมือตัวเอง มันกำลังสั่น เมื่อเขาหันมาสบตา เห็นสีหน้าแววตามันเปลี่ยนไป เธอชะงักตัดสินใจหันหลังคิดวิ่งหนี แต่ทว่าเรียวแขนกลับถูกคว้าเอาไว้ “คิดว่าทำแบบนี้ แล้วจะหนีไปงั้นเหรอ มันง่ายไปมั้ง” พูดจบ เขาเหวี่ยงร่างบางลงบนเตียง แล้วใช้เท้าถีบประตูปิดลง ก่อนล็อคอย่างแน่หนา “ช่วยด้วย ช่วยด้วย ใครก็ได้ช่วยที!” หญิงสาวร้องลั่น “แหกปากไปเลย เอาให้ดัง ห้องฉันเป็นห้องเดียวที่ไม่มีกุญแจสำรองไข ถึงมีก็ไม่มีใครก็กล้ามายุ่งหรอกนะ เพราะฉันเป็นคนยังไง ทุกคนรู้ดี” เขาส่งเสียงข่มขู่ นาฎสุรีย์จ้องมองอีกฝ่าย กัดริมฝีปากครุ่นคิดหาทางเอาตัวรอด เธอไม่ได้อยากตบหน้าเขา แต่เพราะคำพูดนั้นมันทำให้ระงับความโกรธไว้ไม่ได้เลย “ฉันไม่ได้ตั้งใจ ก็นายพูดจาไม่ให้เกียรติกันเลย!” หญิงสาวพยายามเอาน้ำเย็นเข้าลูบ ตอนนี้ตนเองตกอยู่ในสถานการณ์ เสียเปรียบอย่างรุนแรง ทว่าแววตาของอีกฝ่าย กลับไม่เย็นลงเลยแม้แต่น้อย “ตอนนี้ต่อให้พ่นอะไรออกมา มันก็ไม่มีประโยชน์แล้ว เพราะฉันไม่ให้อภัยเธอ!” เขาตวาดลั่น คนใต้ร่างสะดุ้งสีหน้าตื่นกลัว มือหนาจับสาบเสื้อ ที่เคยถูกกระชากมาก่อนหน้า ออกแรงดึง แควก! มันขาดติดมือ เจ้าของเสื้อชะงักดวงตาเบิกกว้าง กรีดร้องขึ้นมาทันที พยายามดิ้นรนผลักดันอีกฝ่ายเพื่อให้พ้นจากการโดนกระทำ แต่ทว่าอารมณ์ของเขา กลับรุนแรงเกินกว่า เรี่ยวแรงเธอจะต้านทานเอาไว้ได้ “ปล่อยฉันนะ ปล่อยฉัน ได้ยินไหม!” คนหน้ามืด ไม่ฟังเสียง ตอนนี้ในหัวเขาแค่ต้องการเอาคืน กับการกระทำไร้ซึ่งการไตร่ตรองของอีกคน คนอย่างพีรดล ไม่มีวันยอมให้ใครมาหยาม เท่าที่ผ่านก็ถือว่ายอมมามากพอแล้ว ริมฝีปากบางถูกฉกฉวยอย่างรวดเร็ว จนคนใต้ร่างร้องครางในลำคอ พยายามผลักไสอีกฝ่าย แต่ร่างกายนั้นกลับไม่สะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อยเลย มือหนาลูบไล้ไปตามสัดส่วน ทำเอาเลือดในกายชายหนุ่มเริ่มร้อนฉ่า กระโปรงนักศึกษาถูกรั้งออก เจ้าของน้ำตาเริ่มคลอ ความหวาดกลัวแล่นพล่าน เธอไม่น่าโมโหจนน่ามืด แล้วหลงลืมไปว่า แท้จริงแล้วพีรดลเป็นคนเช่นไร หมดสิ้นแล้วซึ่งหนทางเอาตัวรอด อยากหลับโดยไม่รับรู้อะไรอีกเลย เขาถอนริมฝีปากจ้องมองอีกคน เห็นน้ำตาเธอกำลังไหลรินออกมา ทว่ามันได้ทำให้รู้สึกสงสาร เมื่ออารมณ์ตอนนี้มันกระเจิงไปไกล นาฎสุรีย์มีดีกว่าที่คิด เรือนร่างเย้ายวน ตรงหน้าทำเอาหายใจแทบไม่ออก ตัวตนแข็งขืนจนแทบปริแตก มันกำลังต้องการปลดปล่อย “ปล่อยฉันไปเถอะ ฉันขอโทษ ฉันผิดเอง นายอย่าทำอะไรฉันเลยนะ...” เธออ้อนวอนทั้งน้ำตา “มันสายไปแล้ว เธอไม่ควรเข้ามาที่ห้องฉันตั้งแต่แรก...” เขาตอบเสียงรอดไรฟัน จะให้ผละไปได้ยังไง ในเมื่อเธอทำให้เขาแทบคลั่งแบบนี้
ทวงสวาท ทายาทเมียเก็บ

ทวงสวาท ทายาทเมียเก็บ

+++++++++++++ “อือ... พริบีนา... จะ...เจ็บค่ะ” “ฉันชอบ... เวลาเธอเจ็บเพราะฉัน” สิ้นคำเขาก็ขบอีกครั้ง จนร่างของเธอเต็มไปด้วยรอยแดงๆ เหมือนกลีบกุหลาบช้ำๆ “คนบ้า!” “ฉันดูดเธอได้ทั้งคืน... ดูดแรงๆ ตลอดทั้งเนื้อทั้งตัว...” ‘รวิสรา’ ต้องตกใจจนแทบสิ้นสติ เมื่อจู่ๆ ‘พริบีนา เอล เชสตัค’ มกุฎราชกุมารผู้หล่อเหลาแห่งเอล มอร์เรเวีย ก็ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้า และบอกว่าเขาคือเจ้าของที่แท้จริงของเพนต์เฮาส์หรูใจกลางปารีส ที่แม่ของเธอทิ้งเอาไว้ให้ ก่อนจะหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย หากเรื่องกลับวุ่นวายยิ่งกว่าเดิม... เมื่อรู้ว่าน้องชายวัยขวบเศษของเธอ คือทายาทที่เกิดจากการขโมยสเปิร์มของเขา หญิงสาวจึงจำใจสุ่มเสี่ยงต่อความหวั่นไหว แล้วยอมใช้ชีวิตร่วมชายคาเดียวกัน กับเจ้าชายหนุ่มผู้เร่าร้อนตลอดหนึ่งสัปดาห์ เพื่อแย่งกรรมสิทธิ์ในตัวเด็กน้อย โดยไม่ให้สูญเสียพรหมจรรย์ของตัวเอง
รอยอสูร (ซีรีส อสูรซ่อนรัก เล่ม1)

รอยอสูร (ซีรีส อสูรซ่อนรัก เล่ม1)

หมดแล้วใช่ไหมที่จะกลับมาเหมือนเดิม ทุกอย่างช่างเกิดขึ้นเร็วจนไม่ทันได้ตั้งตัว มันเร็วเกินไปที่หญิงสาวจะรับได้ แพรพรรณพยายามพยุงร่างไร้เรี่ยวแรงค่อยๆ ก้าวเท้าเดินลงบันไดแต่ละขั้น ช่างไกลแสนไกล อยากจะหนีไปให้ไกลๆ จากความเจ็บปวดทรมานแบบนี้เหลือเกิน “ทำไมพี่ต้องหลอกแพรด้วย ทำไมต้องโกหกแพร” ร่างบอบบางค่อยๆ ทรุดตัวนั่งลงบนขั้นบันได เธอไม่มีแรงที่จะเดินต่อเพราะความเจ็บปวดที่ระบมจนหัวใจข้างซ้ายตีบตันรัดจนหายใจไม่ออก “ฮือๆ” มือทั้งสองข้างเกาะกรงเหล็กไว้แน่น ความช้ำร้าวรานหัวใจทำให้แพรพรรณอยากระบายความเจ็บจึงใช้ศีรษะโขกกับราวบันไดเสียงดังตึงๆ “เสียงไรวะ?” เสียงสะอึกสะอื้นร้องไห้โหยหวนเหมือนคนเจ็บปวดใกล้ตายดังจนทำให้ชายหนุ่มสูงใหญ่ดูภูมิฐานตกใจ เขาเดินหลงกลุ่ม มองซ้ายหันขวาก็หาทางออกไม่เจอ สงกรานต์จึงยืนเอามือเท้าสะเอวฟังเสียงที่ดังอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล “ลูกจ๋า แม่จะทำอย่างไรดี” ดวงตากลมโตเอ่อล้นน้ำตาก้มลงมองมือของตัวเองที่ลูบหน้าท้อง สื่อให้ลูกในท้องรู้ว่าเธอรักเขามากแค่ไหน “ฮือ มะ แม่ขอโทษ” แพรพรรณเงยหน้ากะพริบตาหลายครั้งเพื่อกักน้ำตาให้หยุดไหลเพื่อจะได้มองรอยด่างบนเพดาน ช่างเหมือนหัวใจของตัวเองที่มันด่างช้ำเป็นสีเลือด หญิงสาวปิดเปลือกตาหยุดสะอื้น แล้วยกมือขึ้นเช็ดน้ำตา มือก็เกาะราวบันไดฉุดตัวเองให้ลุกขึ้นยืน แต่ด้วยที่รีบลุกผสมกับอาการวิงเวียนศีรษะจึงทำให้หน้ามืด คนท้องยืนเซโอนเอนไปมาจน “คุณระวัง!!!” “โอ๊ย!” แพรพรรณสั่นกลัวอยู่ในอ้อมกอดของชายหนุ่มที่ไม่เคยเห็นหน้า หญิงสาวหวาดหวั่น ตากลมโตนั้นเงยมองบันไดสามขั้นที่ตัวเองยืนอยู่ มันสูงมากสำหรับคนท้องอย่างเธอ แพรพรรณค่อยๆ หันกลับมามองคนที่เข้ามารับตัวเธอไว้ ถ้าไม่มีชายคนนี้ เธอคงเสียลูกไปแน่ “คุณเป็นยังไงบ้างครับ?” สงกรานต์กึ่งนั่งกึ่งนอนหลังพิงฝาผนัง ชายหนุ่มเจ็บเล็กน้อยเพราะใช้ร่างกายใหญ่โตรองรับน้ำหนักให้หญิงสาวได้นอนทับบนลำตัว “ลูกแม่” แพรพรรณครางเรียกลูกอยู่ในอ้อมกอดแข็งแรง นั่งใช้สีข้างพิงหน้าอกของชายแปลกหน้าแล้วก้มมองมือสั่นระริกลูบหน้าท้องแบนราบปลอบขวัญคนที่อยู่ข้างใน “จะ เจ็บตรงไหนบ้างครับ” สงกรานต์จ้องมองเรียวหน้าหวานรูปไข่อย่างหลงใหล ใช่ว่าไม่เคยเจอะเจอคนสวย แต่สำหรับผู้หญิงร่างเบาหวิวคนนี้ช่างน่ารักอ่อนหวานถูกใจเขาเหลือเกิน “ฉะ ฉันไม่เป็นไรค่ะ” พยายามขยับตัวออกจากวงแขนของชายหนุ่ม เธอถอยออกมานั่งพับเพียบ ระวังให้มากที่สุดเพื่อจะไม่ให้กระทบกระเทือนถึงลูกในท้อง “ลุกไหวไหมครับ?” สงกรานต์ยิ้มเมื่อเห็นอาการหวาดกลัวของเธอ แต่เขาก็ยื่นมือเข้าไปช่วยฉุดหญิงสาวให้ลุกขึ้นยืน “ขะ ขอบคุณมากค่ะ” “คุณโอเคนะครับ” หนุ่มหล่อเจ้าสำราญได้พินิจมองดวงหน้างามอย่างจริงจังก็นึกพอใจสาวแสนหวานดูจะไร้เดียงสาเข้าเสียแล้ว ไม่นึกเลยว่าการที่มาดูสินค้าผ้าไหมด้วยตัวเอง จะทำให้เขาได้เจอนางฟ้าเดินดิน “ฉันขอตัวนะคะ” เมื่อมีสติ แพรพรรณก็มองหน้าชายหนุ่ม นึกในใจว่าคนหน้าตาหล่อเหลาสูงใหญ่ตรงหน้านี้เป็นใคร และทำงานอยู่แผนกไหน “เดี๋ยวครับ” สงกรานต์รีบก้าวเดินเข้าไปยืนดักหน้าเธอไว้ “มีอะไรเหรอคะ?” แพรพรรณแทบจะเดินชนคนตัวสูงใหญ่ “คือ ผมหาทางออกไม่เจอครับ” “คะ!?” “ครับ เมื่อสักครู่ ผมเดินดูผ้าไหมเพลินไปหน่อยเลยหลงทางน่ะครับ” สงกรานต์ยิ้มอย่างอายๆ พร้อมยกมือขึ้นลูบท้ายทอยแก้เก้อ “คุณเดินไปตามทางที่มีลูกศรสีเขียวตรงพื้นสุดมุมตรงนั้นนะคะ แล้วเลี้ยวซ้าย เดินตรงไปอีกนิดเดียวจะมีลิฟต์ลงไปด้านล่าง” พอชี้มือบอกชายหนุ่ม แพรพรรณก็รีบหันหลังกึ่งเดินกึ่งวิ่งลงบันได แววตาเป็นกังวลเมื่อก้มหน้ามองนาฬิกาบนข้อมือของตัวเอง ‘นี่พี่ฝนต้องหาว่าเราอู้งานอีกแน่เลย’ “เดี๋ยวครับคุณ คุณชื่ออะไรครับ ทำงานอยู่ที่นี่เหรอ ผมชื่อสงกรานต์นะ” สงกรานต์ยืนเกาะราว เขาชะโงกหน้าก้มลงมองขั้นบันไดที่คดเคี้ยวเลี้ยวลดเป็นก้นหอย ชายหนุ่มยิ้มให้เมื่อเห็นเธอหยุดวิ่งแล้วแหงนหน้าขึ้นมามอง…
รอยบาปสวาท

รอยบาปสวาท

อดีตในวัยเด็ก ผลักดันให้ ธรรวา เกลียดชังผู้หญิงคนหนึ่งเข้ากระดูก!! และความเกลียดนั่นลุกลามไปยังผู้หญิงไม่รู้อิโหน่อิเหน่อีกคน... ดลยาเลยพลอยซวย...เธอตกเป็น ‘เบี้ยล่าง’ ถูกบุตรชายเจ้าของบ้านข่มเหง แต่ความอับโชคของดลยายังไม่หมดแค่นั้นหรอก... ผลพวงของความสัมพันธ์บนข้อตกลงนั่น...ก่อให้เกิดสายใยบางอย่าง... ลูก...ผู้ชายที่ขีดค่าผู้หญิงคนหนึ่งไว้ด้วยคำว่า ‘เกลียด’ จะทำยังไงล่ะ? ระหว่าง...เขี่ยหล่อนทิ้งด้วยความสะใจ!! หรือเก็บหล่อนไว้ข้างตัวเพราะรสเสน่หา?
สยบรักมาเฟีย

สยบรักมาเฟีย

เมื่อมหาอำนาจสะดุดรักสาวน้อยวัยแรกแย้ม สองตระกูลดังแห่ง ‘โรม’ ในอดีตทั้ง คอลิเอโน่ และ การ์เซียน่า เป็นยิ่งกว่าเพื่อนสนิท แต่80ปีที่่สองสองผู้ยิ่งใหญ่แยกกันอยู่คนละฝั่งในโรม และยังคงเป็นปรปักษ์กันเรื่อยมาเมื่อความเห็นไม่เคยลงรอยกัน สนธิสัญญาลูกผู้ชายคือการแยกกันอยู่ คืนความสงบสุขของประชนในอิตาลีที่ไม่เกี่ยวข้อง สงครามการนองเลือดเริ่มต้นขึ้น เมื่อโกดังสินค้าของ คอลิเอโน่ถูกมือดีย่องเข้ามาวางเพลิงจนวอดวาย ดอนมิคาเอล การ์เซียน่าแหวกวงล้อมชายฉกรรจ์นับสิบชีวิตเข้าไปถามหา ‘อนงค์นาง’ เพื่อให้ความช่วยเหลือโดยไม่กลัวอำนาจของเฟรโด ดอนหนุ่มโมโหจนหนวดกระตุก บัญชาให้ลูกสมุนคู่ใจส่งคนเข้าไปเอาคืน คือการวางเพลิงคฤหาสน์การ์เซียน่า
บุตรชายตัวน้อยของบัณฑิตจาง 5

บุตรชายตัวน้อยของบัณฑิตจาง 5

อานนท์ ชายหนุ่มโสดอายุ 25 ปี หน้าตาดาษดื่น เติบโตมาจากบ้านเด็กกำพร้าอุ่นไอรัก อาชีพหลักคือการขายอาหารตามสั่งในฟู๊ดเซนเตอร์ห้างดัง อาชีพรองเป็นผู้ช่วยนักเขียนนิยาย รับจ้างหาข้อมูลต่าง ๆ ส่งให้กับนักเขียน งานไหนได้เงิน อานนท์ทำทั้งหมด ในวันหยุดยาว กลางวันนอกจากต้องไปยืนทำอาหารตามสั่ง กลางคืนยังต้องมานั่งหาข้อมูลส่งให้ผู้ว่าจ้างงานด่วนอีก ทำให้พักผ่อนไม่เพียงพอ วิญญาณจึงบ๊ายบายจากโลกเก่า ไปเกิดใหม่ในร่างของจางอี้หมิง บุตรชายตัวน้อยอายุ 5 ขวบของบัณฑิตจาง ที่ถูกบ้านหลักมอบหนังสือแยกบ้าน พร้อมขับไล่ครอบครัวให้มาอยู่บ้านนอก อุตส่าห์ได้กลับมาเกิดใหม่ทั้งทีในครอบครัวที่อบอุ่น มีพ่อ แม่ และย่าตามที่อานนท์เคยฝันไว้ แต่ทำไมถึงแถมความยากจนมาให้เขาด้วย ชาติก่อนก็สู้ชีวิตจนตาย มาชาตินี้ชีวิตสู้กลับยิ่งกว่านิยายที่เขาเคยอ่านเสียอีก  นี่สินะ!!! ของฟรีไม่มีในโลก มันต้องมีสิ่งแลกเปลี่ยนกันอย่างสมน้ำสมเนื้อ
ค่ำคืนสุดเหงา

ค่ำคืนสุดเหงา

เรื่องมันเริ่มขึ้น ตั้งแต่ตอนที่พี่ชายผมแต่งงาน และพาพี่สะใภ้แสนสวยมาอยู่ในบ้าน ต้องบอกก่อนว่าพี่สะใภ้ผมนั้นเป็นคนที่สวยมาก ดูจากแววตาท่าทางแล้วค่อนข้างจะเจ้าชู้เสียด้วย โดยเฉพาะในเวลาที่พี่เขามองมาที่ผม ทำให้ผมรู้สึกแปลกๆ อยู่ตลอดเวลา วันที่เกิดเรื่องนั้นไม่มีใครอยู่บ้าน พี่สะใภ้ผมเป็นคนทำกับข้าว เลยเข้าไปเก็บผักในสวนหลังบ้าน ซึ่งผักอยู่ตามรั้วที่ค่อนข้างสูง ทำให้แกต้องปีนขึ้นไปเก็บ จนเกิดพลัดตกลงมาข้อเท้าแพลง ผมก็เลยรีบไปช่วย นวดเท้านวดทายาให้ สายตาของพี่สะใภ้มองผมด้วยแววตาแปลกๆ ช่วงที่พยุงพี่สะใภ้นอนบนเตียง ความไม่ตั้งใจบวกกับความประหม่า อารมณ์หนุ่มที่ควรสงบกับคุกรุ่น ทั้งกลิ่นทั้งแรงเสียดสีที่เกิดบนความไม่ตั้งใจ ผมบังเอิญถูไถอยู่ด้านหลังสะโพกงอนๆ กับความอวบอัดที่เฉียดมือใต้ราวนม บอกตรงๆ ท่อนลำในเป้ากางเกงผมดีดผึ่ง กระดี๋กระด๋าเหมือนปลากระดี่ได้น้ำ ผมพยายามควบคุมความหื่น รีบทำหน้าที่ตัวเองให้เสร็จๆ แต่ผมไม่ได้คิดไปเองนะครับ สะโพกของพี่สะใภ้ ส่ายตามทุกครั้งที่ผมขยับตัว เหมือนกับว่าทุกสิ่งที่เกิดขึ้น คือการจงใจทำ...
พิศวาสล่ามรัก

พิศวาสล่ามรัก

เมื่อเขาเกิดอุบัติเหตุ มีนาจึงอาสามาดูแล ความเห็นอกเห็นใจ ความใกล้ชิด และความเสน่หาทำให้สองหัวใจรวมเป็นหนึ่ง แต่ทุกอย่างก็ต้องจบเมื่อคู่หมั่นที่หายไปห้าปีกลับมาพร้อมกับทวงสัญญาการแต่งงาน ****************** ใบหน้าสวยพยักหน้าอย่างอายๆ แต่เพราะความต้องการมันทำให้เธอกล้าขึ้นมากกว่าเดิมหลายร้อยเท่า “พี่ให้มีนาตั้งสติอีกครั้ง ถ้าไม่พร้อมพี่ก็จะให้มีนากลับ” “พี่ดลพูดแบบนี้เพราะคิดว่ามีนาไม่เคยแล้วจะทำให้พี่ไม่มีความสุขใช่ไหม” “ถ้ามีนาไม่เปลี่ยนใจพี่จะเดินหน้าต่อ แล้วหลังจากนี้ระหว่างเรามันจะเปลี่ยนไป มั่นใจใช่ไหม” “มีนามั่นใจ และมีนาก็อยากให้พี่มั่นใจด้วยว่าถึงมีนาจะไม่เคยก็ไม่ได้หมายความว่ามีนาจะไม่แซบ” เสียงหวานพูดอย่างมั่นใจพร้อมกับนิ้วมือเล็กที่ไล้ไปตามท่อนแขนแกร่งอย่างยั่วยวน
หวงรักเมียดื้อ

หวงรักเมียดื้อ

"เธอยังไม่ลืมสัญญาที่ให้ไว้กับฉันวันก่อนใช่ไหม" "สัญญาอะไร" "ก็เธอบอกว่าฉันสามารถพาผู้หญิงมาที่ห้องได้" "ไม่ลืมพี่อยากพามาก็พามาเลย แล้วถ้ากล้วยพามาบ้างพี่อย่าว่ากันนะ^^" "มันไม่ทุเรศเกินไปหน่อยเหรอวะ นี่มันห้องฉันนะเว้ยเธอจะพาผู้ชายมาเอาที่ห้องทั้งๆ ที่ห้องนี้มันไม่ใช่ห้องของเธอ"  "ก็ไม่เป็นไรถ้าพี่ไม่โอเคให้กล้วยพาผู้ชายมา..เอาที่ห้องเดี๋ยวกล้วยไปหาห้องอยู่ใหม่ก็ได้เพราะถ้ากล้วยได้เล่นละครกล้วยก็จะมีเงินไปเช่าห้องใหม่อยู่หรือไม่แน่อาจจะซื้อคอนโดสักห้อง^^" "เหอะคงจะติดใจเซ็กส์ล่ะสิถึงอยากขนาดนั้น" "ก็ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกกล้วยก็แค่อยากรู้ว่าเอากับพี่กับเอากับคนอื่นความรู้สึกมันจะต่างกันมั้ย ใครเอามันส์เอาฟินกว่ากันเพราะกล้วยคงไม่เอาแค่กับพี่คนเดียวหรอกเสียดายจิ๊มิอ่ะ เกิดมาทั้งทีมันต้องเอาให้คุ้มพี่ว่ามั้ย^^" "ยัยกล้วยเน่าเธอนี่มัน.." "มันอะไร มันแรดมันร่านอย่างนั้นใช่ไหมที่พี่จะพูด เหอะมันก็ไม่ต่างกับพี่เท่าไหร่หรอกมั้ง พี่ทำได้แล้วทำไมกล้วยจะทำไม่ได้ แล้วก็ไม่ต้องมาพูดว่าพี่เป็นผู้ชายกล้วยเป็นผู้หญิงเพราะเดี๋ยวนี้ไม่ว่าจะชายหรือหญิงก็มีสิทธิเท่าเทียมกันหมดนั่นแล่ะ"