สัญญาณสวาท

ณ สตูดิโอถ่ายภาพ

รถเมล์ตื่นแต่เช้าเพื่อมาถ่ายแบบเป็นครั้งแรก งานนี้เป็นงานชิ้นแรกของเธอก็เพราะว่าเมื่อวันก่อนตอนที่เธอเดินเที่ยวเล่นในห้างอยู่ดีๆ ก็มีแมวมองเข้าไปทักเธอ ก่อนที่เธอจะตกลงและลองมาถ่ายแบบเป็นครั้งแรก

"สวัสดีค่ะ พี่ๆ ทุกคน" รถเมล์ทักทายทุกคนในสตูดิโอ

"สวัสดีค่ะน้องเมย์ มาทางนี้เลยค่ะ มาแต่งหน้ารอนายแบบกันก่อนนะคะ"

"ค่ะ พี่อร"

ผ่านไปราวยี่สิบนาทีที่เธอนั่งให้ช่างแต่งหน้าแต่งหน้าให้เธอจนเกือบจะเสร็จ นายแบบที่เธอถ่ายคู่กับเธอก็มาถึงที่สตูดิโอ

"สวัสดีครับ ขอโทษครับที่ผมมาสาย"

"ไม่เป็นไรค่ะน้องเอ็ม นั่งเลยค่ะจะได้แต่งหน้ากัน"

"ครับ"

"ชื่อกับเสียงคุ้นๆ แฮะ!" รถเมล์บ่นในใจ คงไม่ใช่หรอกมั้ง

ด้วยความสงสัยเธอจึงหันไปดู แล้วก็ต้องตกใจ

"รู้จักกันเหรอคะ" พี่อรถามเธอเมื่อเห็นว่าสีหน้าของเธอที่เปลี่ยนไปเมื่อเห็นพี่เอ็ม

"ก็ไม่นี่ครับ" เขาตอบปฏิเสธ

นี่อย่าบอกนะว่าเขาจำเธอไม่ได้ หรือแกล้งจำไม่ได้กัน ก็ใช่สิเธอมันไม่สวยนี่ถึงไม่น่าจดจำไงล่ะ ทำไมฉันถึงต้องมาถ่ายแบบคู่กับเขาด้วยนะ ถ่ายกับคนอื่นไม่ได้หรือไงกัน นี่มันนรกชัดๆ เลย

บิ๊กเอ็ม....

ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคนที่ผมต้องถ่ายแบบด้วยคือยัยรถเมล์จอมขี้แย ผมแทบจะจำไม่ได้เลยพอยัยนี่ได้แต่งตัวแต่งหน้าเข้าหน่อยก็ดูดีใช่เล่นเลย ใช้ได้เหมือนกันแฮะ ดูเปลี่ยนไปจากเดิมเยอะเลย

"เสร็จแล้วค่ะ"

"ขอบคุณครับ"

"นายแบบนางแบบพร้อมแล้วค่ะ เรามาเริ่มถ่ายกันเลย"

พี่อรบอกทีมงานการถ่ายแบบดำเดินไปเรื่อยๆ จนเกือบจะเสร็จ แต่เล่นเอารถเมล์อึดอัด

"น้องเมย์ครับ ขยับเข้าไปอีกนิดครับ ไม่ครับ อีกนิดหนึ่ง ใช่ครับ ดีมากครับ"

"จะนิดไปไหนคะ นี่ฉันจะสิงร่างเขาอยู่แล้วนะ เมื่อไหร่จะถ่ายเสร็จสักทีเนี่ย" รถเมล์ได้เพียงแค่บ่นอยู่ในใจเท่านั้น ตอนนี้อึดอัดมาก

"จะกอดแน่นไปมั้ยไอ้พี่เอ็มบ้า!" เธอก่นด่าเขาอยู่ในใจ อย่างอดไม่ได้ ก็หน้าอกของเธอมันชนเข้ากับแผ่นอกของเข้าเต็มๆ นะสิ ดูเหมือนเจ้าตัวจะชอบ ยิ้มหน้าบานเชียว

"น้องเอ็มครับ ก้มหน้าลงหน่อยครับ ครับ...อย่างนั้นล่ะครับ ดีมากเลยครับ"

มันจะใกล้เกินไปแล้ว รถเมล์เริ่มเขินและหน้าแดง หัวใจของเธอมันเต้นแรงขึ้นจนไม่เป็นจังหวะ

‘อากาศร้อนชะมัดเลย’

"โอเคครับ ภาพออกมาสวยมากเลย ขอบคุณนายแบบกับนางแบบ และทีมงานทุกคนมากครับ"

"สำหรับวันนี้เปลี่ยนชุดแล้วเก็บของเสร็จก็แยกย้ายกันได้เลยครับ"

"ครับ/ค่ะ"

"โอกาสหน้าหวังว่าผมจะได้ร่วมงานกับทุกคนอีกนะครับ"

"ครับ/ค่ะ"

ทุกคนแยกย้ายกันไปเก็บของเพื่อกลับบ้านกัน เธอเลยแยกมาเปลี่ยนเสื้อผ้าบ้างเพื่อที่จะได้กลับไปพัก เธอรู้สึกปวดหัวยังไงชอบกล ไม่รู้ว่าทำไมสองสามวันมานี้เธอชอบเหนื่อยง่ายและเพลียมากด้วย เมื่อเช้าก็ตื่นนอนมาอ้วกด้วย

"เธอจะกลับยังไง"เขาถามฉัน

"ฉันเหรอคะ?" เธอชี้มาที่ตัวเอง ไหนบอกไม่รู้จักกันไง แล้วตอนนี้ไหงมาชวนเธอคุยด้วยได้

"ก็เธอนั่นแหละ ยัยรถเมล์จอมขี้แย"เขาพูดจากวนเธอ

"นี่นาย!" เขานี่มันกวนประสาทเธอที่สุดเลย

"แล้วสรุปว่าจะกลับยังไง" เขาถามเธอซ้ำอีกครั้ง

"นั่งรถเมล์กลับ" เธอตอบกลับไป

"คนอะไรชื่อรถเมล์แล้ว ยังจะกลับรถเมล์อีก" เขาพูดเบาๆ แต่รถเมล์กลับได้ยินมันชัดเจนเพราะอยู่ใกล้กัน

"นั้นมันก็เรื่องของฉันมั้ยไม่เห็นเกี่ยวกับนาย"

"เดี๋ยวฉันไปส่ง รีบไปแต่งตัวซะ" เขาสั่งเธอ

"ไม่ต้อง! ฉันกลับเองได้" เธอรีบปฏิเสธ

"ไม่มีใครเคยสอนเธอเหรอว่าห้ามเถียงหรือห้ามปฏิเสธผู้ใหญ่ ฉันจะรอเธออยู่ที่รถ ถ้าฉันไม่เจอเธอ เธอตายแน่!" บิ๊กเอ็มพูดเสร็จ ก็หันหลังเตรียมจะเดินออกไป

"คนเผด็จการ!!" เขาคิดว่าตัวเองเป็นใครกันถึงได้มาขู่เธอ

"ฮะ! ปวดหัวจัง"

อยู่รถเมล์ก็รู้สึกว่าโลกมันหมุนได้ ก่อนเธอจะวูบไปในที่สุด