เมียน้อยของอัลฟ่าของฉัน หลุมศพไร้ชื่อของลูกชายฉัน

ในวันครบรอบสี่ปีที่ลูกชายของฉันจากไป ฉันเดินทางไปยังหอจดหมายเหตุของฝูงเพื่อทำพิธีส่งวิญญาณให้เขา

แต่บันทึกกลับแสดงความจริงที่ฉันไม่อาจเข้าใจได้ ทยากร คู่ครองของฉัน อัลฟ่าผู้เป็นที่รัก มีลูกอีกคน...ลูกชายลับๆ กับหมาป่าสาวที่เขาเคยสาบานว่าเป็นแค่สตอล์กเกอร์โรคจิต

เขาโกหกผ่านพันธะทางจิตอันศักดิ์สิทธิ์ของเรา อ้างว่ามีเรื่องฉุกเฉินของฝูง แต่ฉันกลับพบพวกเขาที่คฤหาสน์ลับแห่งหนึ่ง กำลังหัวเราะอย่างมีความสุข เขา เมียน้อยของเขา และลูกชายของพวกเขา...ครอบครัวที่สมบูรณ์แบบและเปี่ยมสุข

ฉันซ่อนตัวอยู่ในโรงรถของตัวเอง และได้ยินบทสนทนาที่ทำให้โลกทั้งใบของฉันพังทลาย ลูกชายของฉันไม่ได้แค่ลื่นล้มตกลงไปในแม่น้ำ เขาวิ่งหนีด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ตกใจกับเสียงผสมพันธุ์อย่างบ้าคลั่งและไม่บันยะบันยังของพวกมันที่ดังอยู่ใกล้ๆ

ความสัมพันธ์สวาทของพวกมันฆ่าลูกของฉัน

ขณะที่ความจริงอันน่าสยดสยองนี้ถาโถมเข้าใส่ พันธะคู่ครองของเราซึ่งควรมีไว้สำหรับความรัก กลับกลายเป็นเครื่องมือทรมาน มันบีบบังคับให้ฉันต้องรับรู้ทุกวินาทีแห่งความสุขสมของเขา ในขณะที่เขามีอะไรกับหล่อนอีกครั้ง...ตรงนั้น...ในรถ...ห่างจากที่ที่ฉันซ่อนตัวอยู่เพียงไม่กี่ก้าว

จากนั้นเขากับแม่ของเขาก็ใส่ร้ายป้ายสีว่าฉันทำร้ายร่างกาย ขุดเถ้ากระดูกของลูกชายฉันขึ้นมาแล้วเททิ้งลงท่อระบายน้ำ โบยตีฉันด้วยแส้เงิน ก่อนจะทิ้งฉันให้ตายอยู่กับฝูงโร้คป่าเถื่อน

แต่ฉันรอดมาได้ และฉันได้ตัดสินใจแล้ว ฉันจะไม่แก้แค้น แต่ฉันจะแสวงหาการลบเลือนทุกสิ่ง

ฉันตามหาฝูงที่ฝึกฝนมนต์ต้องห้าม พิธีกรรมที่สามารถลบความทรงจำของฉันให้หมดสิ้น

ฉันจะลบเขา ลบลูกชายของเรา และทุกความทรงจำเกี่ยวกับชีวิตเก่าของฉัน ฉันจะเกิดใหม่

บทที่ 1

มุมมองของศิรินภา:

พระจันทร์เต็มดวงแขวนอยู่บนท้องฟ้า ราวกับรอยแผลเป็นสีเงิน วงกลมสมบูรณ์แบบที่เย้ยหยัน สี่ปี...ผ่านมาสี่ปีเต็มแล้วนับตั้งแต่วันที่แสงสว่างในชีวิตของฉัน คีริน ลูกหมาป่าเพียงคนเดียวของฉันได้ดับสูญไป

นิ้วของฉันสั่นเทาขณะที่จอดรถ หอจดหมายเหตุของฝูงจันทราทมิฬเป็นอาคารหินเก่าแก่ที่อบอวลไปด้วยกลิ่นกระดาษโบราณและความลับ คืนนี้ ฉันมาที่นี่เพื่อทำพิธีส่งวิญญาณครั้งสุดท้ายให้คีริน พิธีเล็กๆ ส่วนตัวเพื่อช่วยให้ดวงวิญญาณของเขาไปสู่สุคติ มันคือสิ่งเดียวที่ฉันเหลืออยู่

ผู้อาวุโสที่โต๊ะบันทึก ชายชราหลังค่อมผู้มีดวงตาขุ่นมัว ทักทายฉันด้วยการพยักหน้าอย่างให้เกียรติ

“ลูน่าศิรินภา”

“ฉันมาเรื่องพิธีส่งวิญญาณ” ฉันพูด เสียงของฉันแผ่วเบาราวกระซิบ

เขาพยักหน้าช้าๆ พลางดึงสมุดบัญชีเล่มหนาหุ้มด้วยหนังสีเข้มออกมา “แน่นอนครับ เราแค่ต้องตรวจสอบบันทึกสายเลือดสำหรับพิธีกรรม”

เขาลากนิ้วที่เหี่ยวย่นไปตามหน้ากระดาษ “อัลฟ่าทยากร แบล็ควู้ด...คู่ครองของท่าน มีลูกหมาป่าหนึ่งตน คีริน แบล็ควู้ด เสียชีวิตแล้ว” เขาหยุดชะงัก คิ้วของเขาขมวดมุ่น “อ่า, และ...มีอีกหนึ่ง”

ความหวาดกลัวเยียบเย็น หนักอึ้งและเหนียวหนืด ก่อตัวขึ้นในท้องของฉัน

“อีกหนึ่งอะไร?”

ผู้อาวุโสเพ่งมองสมุด “ลูกหมาป่าคนที่สอง โอไรออน...ชื่อของแม่ถูกระบุไว้ว่า ไลลา”

ไลลา

ชื่อนั้นฟาดใส่ฉันราวกับถูกตบหน้า ไลลา...หมาป่าสาวที่เคยหลงใหลทยากรจนคลั่งไคล้ ถึงขั้นถูกขับไล่ออกจากฝูง ถูกประกาศให้เป็นโร้คเพราะพฤติกรรมตามตอแยไม่เลิกราของหล่อน นั่นมันเมื่อหลายปีก่อนแล้ว

ทันใดนั้น ความอบอุ่นก็แผ่ซ่านเข้ามาในจิตใจของฉัน เป็นตัวตนที่คุ้นเคย...ทยากรนั่นเอง เขากำลังใช้พันธะทางจิต การเชื่อมต่ออันศักดิ์สิทธิ์ระหว่างคู่แท้ ที่ควรจะเป็นช่องทางแห่งความจริงและความรักอันบริสุทธิ์

“จันทราของผม” เสียงของเขาก้องอยู่ในหัว นุ่มนวลราวกำมะหยี่ “ผมรักคุณนะ ตอนนี้ผมติดธุระฉุกเฉินเร่งด่วนของฝูงอยู่ จะรีบกลับบ้านให้เร็วที่สุด”

ถ้อยคำที่เคยเป็นแหล่งของความสบายใจ บัดนี้กลับรู้สึกเย็นเยือกราวกับน้ำแข็ง คำโกหก...ฉันสัมผัสได้ถึงความเท็จของมัน เป็นโน้ตที่บิดเบี้ยวในบทเพลงแห่งพันธะของเรา เรื่องฉุกเฉินงั้นหรือ?

หมาป่าในตัวฉัน สิ่งมีชีวิตที่แตกสลายและเงียบงันนับตั้งแต่คีรินจากไป เริ่มเคลื่อนไหวด้วยประกายแห่งความโกรธเกรี้ยว

ฉันหายใจไม่ออก ฉันจะไม่เชื่อเด็ดขาด ไม่ใช่คู่ครองของฉัน ไม่ใช่อัลฟ่าที่เทพีแห่งดวงจันทร์ประทานมาให้ฉันด้วยพระองค์เอง

“ที่อยู่” ฉันเค้นเสียงออกมา พลางชี้นิ้วที่สั่นเทาไปยังสมุดบัญชี “...โอไรออนคนนี้...ลงทะเบียนอยู่ที่ไหน?”

ผู้อาวุโสซึ่งสัมผัสได้ถึงความทุกข์ของฉัน รีบจดมันลงบนเศษกระดาษ ฉันคว้ามันมาแล้ววิ่งออกจากหอจดหมายเหตุ ลืมสิ้นซึ่งพิธีกรรมใดๆ

ที่อยู่นั้นนำฉันไปยังโรงเรียนเอกชนของฝูง สถานที่ที่ฉันไม่ได้มาเยือนนานถึงสี่ปี ฉันจอดรถฝั่งตรงข้ามถนน หัวใจเต้นระรัวอยู่ในอกราวกับนกที่ติดกับ

แล้วฉันก็เห็นเขา

คู่ครองของฉัน อัลฟ่าของฉัน ทยากร

เขาไม่ได้อยู่ในการประชุม เขากำลังยืนอยู่ข้างประตูโรงเรียน ด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนบนใบหน้าหล่อเหลาของเขา ผู้หญิงผมยาวสีเข้มคนหนึ่ง...ไลลา...กำลังเดินตรงมาหาเขา และในมือของหล่อนจูงเด็กชายตัวเล็กๆ ที่มีใบหน้าถอดแบบมาจากทยากรไม่มีผิดเพี้ยน

“คุณพ่อ!” เด็กชายตะโกน แล้ววิ่งไปข้างหน้า

ทยากรช้อนตัวเขาลอยขึ้นสู่อ้อมแขน รอยยิ้มของเขากว้างขึ้น จากนั้นเขาก็เอื้อมมือออกไป วางลงบนบั้นเอวของไลลาอย่างเป็นธรรมชาติ ดึงหล่อนเข้ามาใกล้ พวกเขาดูเหมือนครอบครัว...ครอบครัวที่สมบูรณ์แบบและมีความสุข

จิตวิญญาณของฉันรู้สึกราวกับกำลังถูกฉีกเป็นสองส่วน

ฉันขับรถตามพวกเขาไปอย่างเงียบเชียบ รถของฉันกลายเป็นเพียงเงาที่ไล่ตามชีวิตน้อยๆ อันแสนสุขของพวกเขา พวกเขาไปยังคฤหาสน์งดงามหลังหนึ่งที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน รังรักลับๆ ที่ซ่อนตัวอยู่อย่างมิดชิด ฉันมองจากถนนขณะที่พวกเขาเล่นกันในสวน ทยากรผลักชิงช้าให้เด็กชาย ส่วนไลลาก็หัวเราะพลางมองดู มันคือภาพชีวิตที่ควรจะเป็นของฉัน ชีวิตที่ถูกขโมยไป

ฉันขับรถกลับมายังบ้านของเรา “รังรัก” ของเราอย่างเหม่อลอย ฉันเข้าไปทางโรงรถใต้ดินและซ่อนตัวอยู่หลังเสาคอนกรีตหนา บ้านของฉันเองบัดนี้กลับให้ความรู้สึกเหมือนดินแดนของศัตรู

รถของเขาขับเข้ามาในอีกไม่กี่อึดใจต่อมา อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นของหล่อนในทันที ไม่ใช่น้ำหอม มันคือกลิ่นดิบ กลิ่นสาบของหมาป่าสาวที่กำลังประกาศอาณาเขต...ประกาศความเป็นเจ้าของคู่ครองของฉัน...ประกาศความเป็นเจ้าของบ้านของฉัน

ฉันกลั้นหายใจ ตั้งใจฟัง พวกเขายังอยู่ในรถ

“วันนี้เขาดีใจมากเลยนะคะที่ได้เจอคุณ” เสียงของไลลาหวานเลี่ยนจนน่าคลื่นไส้ “เขาคิดถึงพ่อของเขา”

“ผมรู้” เสียงของทยากรหนักอึ้ง “มันซับซ้อนนะ ไลลา”

“เหรอคะ?” หล่อนคราง “สี่ปีแล้วนะคะ ทยากร สี่ปีนับจากคืนนั้น...เราแค่...เคลิบเคลิ้มไปกับช่วงเวลานั้น เสียงหอนของเรา...เราจะไปรู้ได้ยังไงว่าลูกหมาป่าตัวนั้นจะเถลไถลไปใกล้แม่น้ำขนาดนั้น”

โลกหยุดหมุน

เลือดในกายฉันกลายเป็นน้ำแข็ง

คืนนั้น...คืนที่คีรินตาย เขาเล่นอยู่ริมตลิ่ง พวกเขาบอกฉันว่าเขาลื่นล้ม พวกเขาบอกฉันว่ามันเป็นอุบัติเหตุที่น่าเศร้า

แต่มันไม่ใช่

มันเป็นเพราะพวกมัน การผสมพันธุ์ของพวกมัน เสียงดังและไร้การควบคุม ทำให้ลูกชายตัวน้อยของฉันหวาดกลัว เขาวิ่งหนี...หวาดกลัวและเดียวดาย...แล้วตกลงไปในน้ำที่เย็นยะเยือก

ขณะที่ความจริงอันน่าสยดสยองบทใหม่นี้ถาโถมเข้าใส่ ความรู้สึกอีกอย่างก็ท่วมท้นเข้ามาในประสาทสัมผัสของฉัน ถ่ายทอดผ่านพันธะคู่ครอง มันคือคลื่นแห่งความสุขสมดิบเถื่อนแบบสัตว์ป่า...ความสุขสมของเขา

ฉันยกมือปิดปากเพื่อกลั้นเสียงกรีดร้อง

เขากำลังอยู่กับหล่อน...เดี๋ยวนี้...ในรถ...ห่างจากที่ที่ฉันซ่อนตัวอยู่ไม่ถึงยี่สิบฟุต ในโรงรถของบ้านที่ฉันอยู่ร่วมกับเขา เขากำลังเสพสมกับหล่อน ประทับตราตีตรวนหล่อน ร่างกายของพวกเขาสอดประสานกันในจังหวะแห่งการทรยศหักหลังอย่างสมบูรณ์ พันธะอันศักดิ์สิทธิ์ซึ่งมีไว้สำหรับฉันเพียงผู้เดียว กำลังบีบบังคับให้ฉันต้องรับรู้ทุกวินาทีแห่งความไม่ซื่อสัตย์ของเขา

โลกของฉันไม่ได้แค่แตกสลาย...มันถูกทำลายล้างจนไม่เหลือชิ้นดี