กระซบอนาคต

เมียลับบำเรอแค้น

อัญญาณี

ตอนเธออยู่ทำร้ายจิตใจต่างๆ นานา ตอนเธอจากไป...เขาเหมือนคนกำลังจะตาย เขาเห็นเธอเป็นเพียงดอกไม้ริมทางที่จะเด็ดมาดอมดมเมื่อไหร่ก็ได้ และเหยียบย่ำน้ำใจเธออย่างแสนสาหัส ทำให้เธอเจ็บปวดกับคำว่า “เมียลับ” แต่ความทุกข์ทรมานที่ได้รับแลกกับความสุขของมารดา...พวงชมพูยอม ……………… “ได้ข่าวมาว่า ตอนที่ฉันไม่อยู่ เธอไปแรดกับผู้ชายคนอื่นใช่ไหม” คนถูกถามตัวสั่น ไม่กล้าสบตาร้อนแรงของปราณปวิชที่แทบจะประหารเธอทางสายตา “ฉันถามไม่ได้ยินหรือไง ตอบมา” พวงชมพูสะดุ้งสุดตัว ตัวเนื้อสั่นไปหมด ปากแข็งขึ้นมาราวกับถูกหินถ่วง “ฉันถามไม่ได้ยินหรือไง ฮะ” คราวนี้เสียงเขาตะเบ็งจนเธอสะดุ้ง ใบหน้าอาบไปด้วยความตกใจและหวาดกลัวเมื่อเห็นสีหน้าเขาตอนนี้ “ชม...ชมไปบ้านพี่ทัชมาค่ะ แต่เราไม่ได้มีอะไรกันอย่างที่คุณปราบเข้า...ว้าย!” มือใหญ่จับท่อนแขนเล็กไว้แน่น ก่อนเหวี่ยงร่างงามไปบนที่นอน “ฉันเคยบอกเธอแล้วใช่ไหมว่า ตราบใดที่เธอเป็นนางบำเรอของฉัน เธออย่าริอ่านไปร่านกับผู้ชายคนอื่น ในเมื่อไม่ฟัง เธอก็ต้องได้รับบทเรียน” ม่านตาพวงชมพูขยายกว้าง เมื่อเขาหยิบบางอย่างออกมาจากกระเป๋ากางเกง “ไม่ค่ะ ไม่เอา ไม่เอาแบบนี้” พวงชมพูพูดเสียงสั่น กระเถิบตัวหนีเสือร้ายขี้โมโหที่พร้อมขย้ำตนให้ตายคาเตียง ทั้งที่รู้ว่า ไม่อาจหนีรอดจากเงื้อมมือเขาได้ “อยากเจ็บตัวเอง ช่วยไม่ได้” เขาคำรามเสียงเข้ม แววตาจ้องมองพวงชมพูประหนึ่งสัตว์ร้ายจ้องมองเหยื่อ ก้าวสามขุมไปหากวางน้อยที่กำลังหาทางเอาตัวรอด

มหาเศรษฐี แม่เลี้ยงเดี่ยว เจ้าเล่ห์มีเสน่ห์ตั้งครรภ์อาร์-18

ดาวน์โหลดนิยายได้ที่ App

หนานอันพริตตี้สาวสู้ชีวิตอายุยี่สิบปีแอบชอบผู้ชายคนหนึ่งอย่างหนักและอยากได้เขามาเป็นแฟนใจจะขาด แต่ดูเหมือนว่าเขาจะไม่สนใจเธอ หญิงสาวได้ไปดูดวงแม่หมอคนนั้นจึงบอกให้เธอมาขอพรที่ศาลเจ้าเล็ก ๆ ในอำเภอแห่งหนึ่งที่ห่างไกลเพื่อให้เธอสมหวังและต้องไปในวันที่ฟ้ามืดที่สุดของเดือนในอีกสองวันข้างหน้าถึงจะเห็นผล

หนานอันเชื่อแม่หมอเพราะอยากได้ผัว เธอจึงไม่รอช้ารีบคว้ากระเป๋าเป้เดินทางมายังศาลเจ้าทันที

หลังจากเดินทางมาทั้งวันหนานอันลงจากรถไฟความเร็วสูงมาจ้างรถแท็กซี่คันหนึ่งเพื่อมายังภูเขาแห่งนี้ คงเป็นเพราะเธอเสียเวลาไปมากในการเดินทางเมื่อมาถึงก็พบว่าเป็นเวลาเกือบ17.00 น. ซึ่งเป็นเวลาที่ศาลเจ้ากำลังจะปิดแล้ว

"ศาลเจ้าจะปิดแล้วไม่อนุญาตให้นักท่องเที่ยวเข้าไปแล้วครับ"

หนานอัน แสร้งเสียใจร้องไห้เบะปาก น้ำตาไหลเป็นทางนี่คือสถานที่อันเป็นความหวังของเธอแต่เธอกลับล่าช้าเพราะกว่าจะหารถมาที่นี่ได้ก็กินเวลาพอสมควร

"แต่หนูดูดวงมาแล้ว แม่หมอบอกว่าต้องเป็นวันนี้เท่านั้นค่ะ ได้โปรดเถอะนะคะ หนูอกหักอยากขอพรให้แฟนของหนูกลับมาค่ะ นะคะ คุณตาได้โปรดเถอะค่ะ ให้หนูเข้าไปขอพรแป๊บเดียว เดี๋ยวหนู จะออกมาค่ะ"

ผู้ดูแลศาลเจ้าเป็นชายชราคนหนึ่งรู้สึกสงสารหนานอันเป็นอย่างยิ่ง

"ก็ได้นะแม่หนู แต่อย่านานนะ ยังไงตาก็ต้องปิดตามเวลา"

หนานอันปาดน้ำตาพร้อมรอยยิ้มกว้าง

"ขอบคุณมาก ๆ ค่ะ หนูจะรีบเลยค่ะ"

เมื่อหนานอันเข้าไปภายในศาลเจ้าก็พบว่า มีสตรีสูงวัยคนหนึ่งอายุราวหกสิบกว่าปีกำลังกวาดศาลเจ้าอยู่ คุณยายคนนั้นเอ่ยทักหนานอันว่า

"แม่หนูศาลเจ้าปิดแล้วนะ ไม่อนุญาตให้เข้าไปข้างในแล้ว"

"คุณตาให้หนูเข้ามาค่ะ คุณยายให้หนูเข้าไปขอพรนะคะ ได้โปรดเถอะค่ะ"

"ถ้างั้นก็รีบหน่อย มานี่สิเอาธูปนี่ไปจุดจากนั้นก็ไปขอพรตรงนั้น มีคำสวดอธิษฐานอยู่ตรงนั้นให้สวดบทสวดให้ครบห้าจบ ค่อยอธิษฐานขอพรเสร็จแล้วก็มารับยันต์คุ้มครองความรักกับยายนะ"

"ค่ะ ขอบคุณค่ะคุณยาย"

หนานอันยิ้มพร้อมกับเดินไปจุดธูปอธิษฐาน โดยที่เธอไม่รู้เลยว่าในตอนนี้บทสวดนั้นได้เปลี่ยนไปจากปกติแล้ว ดูเหมือนว่าจะมีบางสิ่งบางอย่างที่ทำให้บทสวดเปลี่ยนไป

หนานอันอ่านบทสวดที่ตนเองไม่เข้าใจวนอยู่ห้ารอบ จากนั้นก็เริ่มอธิษฐาน

"ขอให้มู่หรง รักหนูชอบหนู หลงหนู เพียงคนเดียว หนูชอบเขา หนูอยากได้เขา หนูขอให้เขาหันมาชอบหนูบ้างนะคะ ได้โปรดเถิด เพี้ยง ขอให้เขามองหนูคนเดียว ขอให้พวกเราสมหวังเป็นแฟนกันได้แต่งงานกันอยู่อย่างมีความสุขไปตลอดกาล"

หลังจากขอพรแล้วหนานอันจึงได้เดินกลับมารับยันต์ตามที่คุณยายบอก ในเวลานั้นฝนก็ตกลงมาพอดี คุณยายพูดว่า

"ฝนตกแล้วคงออกไปไม่ได้แล้วสิแม่หนู เดี๋ยวรอให้ฝนซาก่อนแล้วกันนะ"

"ค่ะ"

อ่านเลย