คุณชายฮิลล์ ปล่อยฉันนะ

แก้มหอมนั่งมองตัวเองหน้ากระจกเงาบานใหญ่ หลังจากช่างเสริมสวยแต่งหน้าทำผมให้จนเสร็จเรียบร้อยแล้ว

ยอมรับว่าวันนี้ตัวเองดูดีและสวยมาก แต่การแต่งงานในครั้งนี้เกิดจากการบังคับทั้งสองฝ่าย เธอคิดว่าขุนเขาเองก็คงไม่อยากแต่งงานกับเธอ

“ลูกสาวคนสวยของแม่ ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะ วันนี้วันแต่งงานของหนูนะ” มือของมารดาที่จับมาที่ไหล่ของแก้มหอมทำให้เธอรู้สึกเกร็ง

มารดาไม่เคยเห็นว่าเธอคือลูกสาวที่ท่านรัก แต่เห็นเธอเป็นตัวเงินตัวทอง สร้างรายได้ให้กับท่าน

บิดาจากไปมารดาก็ไม่ได้เลี้ยงดูเธอมา แต่นำเธอมาทิ้งเอาไว้กับยายที่บ้านสวน ก่อนที่จะมีสามีใหม่

มีสามีใหม่ก็ยังหมั่นแวะเวียนมาขอเงินยาย จนยายต้องทยอยขายที่ดินหลายแปลงเพื่อนำเงินไปใช้หนี้ให้มารดา

ที่ดินแปลงสุดท้ายคือบ้านสวน มารดายังมาหลอกยายของเธอนำไปค้ำประกันจนตอนนี้กำลังจะโดนยึด ถ้าไม่อยากให้บ้านโดนยึด ถ้ายังอยากให้ยายมีที่อยู่เธอก็ต้องแต่งงาน

ขุนเขาคือคู่กัดของเธอ เขากับเธอไม่มีทางรักกันได้เลย พ่อของเขากับพ่อของเธอเป็นเพื่อนกัน เคยอยากให้หมั้นและแต่งงานกัน แต่พอโตขึ้นเธอกับเขาก็ยกเลิกสัญญานั้นไปเสีย ผู้ใหญ่ก็ไม่ได้ว่าอะไร

“หนูไม่อยากแต่งงาน คุณแม่จะให้หนูนั่งยิ้มเหรอคะ” แก้มหอมประชดมารดา

“ไม่เอาน่าลูก หนูรับปากว่าจะแต่งงานแล้วนี่จ๊ะ”

ว่านหอมยิ้มให้ลูก แต่เป็นรอยยิ้มที่ไร้ซึ่งความรักความเอ็นดู เป็นแค่รอยยิ้มพึงพอใจเท่านั้น

เธอเป็นหนี้จนไม่สามารถชดใช้ได้ บ้านสวนก็กำลังจะถูกยึด จึงบากหน้าไปขอพึ่งพิงเขมราช บิดาของขุนเขาเมื่อหลายวันก่อน

“ตอนนี้ว่านก็ไม่รู้จะทำยังไงแล้วค่ะพี่เขม ว่านหมดจนหนทางไปหมดแล้ว”