แม่หญิงมณีจันทร์

ิดว่าทำไมต้องยอมให้คนพวกนี้โขกสับด้วย ทั้ง ๆ ที่ตัวเองมิเคยได้ทำผิดคิดชั่วกับใครมาก่อน

พวกข้าจนจนเยี่ยงนั้นรือ แบบนี้

สติพวกพี่ว่าพวกพี่เองก็มิได้รวย

รรดาคนใช้ตบตีเข้าตรงซีกแก้มของมณีจันทร์ซ้ายขวาเต็มแรง ทำเอามณีจันทร์ถึงกับร้องออกมาด

ตบ หล่อนเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังจะตบอีก จึงรีบหลบ ทำให้ฝ

ิดูตาม้าตาเรือเยี่ยงนี้” บัวร้องด้ว

ว้ให้มั่น ๆ เลย วันนี้ข้าจะตบเอ็งให้หน้าแหก นังเพื่อนเลว นังเพื่อนทรยศ ทำร้ายเพื่อนได้ลงคอ”

สนทำให้บ่าวไพร่ทุกคนหันไปมอง ก่

น้ำแต่แม่หญิงมณีจันทร์บอกว่ามิต้องช่วย พวก

คที่เอ่ยถามขึ้นมา จากแม่หญิงคนหนึ่งที่เดิ

อย่างที่ข้าเห็นหรือไม่” พุด

.. ผีหลอก” ทุกคนกำลังจะวิ่งกันป

นแม่หญิงดวงใจ ข้าช่วยนางเอาไว้จากโจรป่

นมิอยากจะเชื่อว่าคนเราจะหน้าตาเหมือนกั

ถูกโจรป่าฉุดไป พ่อแม่นางตายหมดแล

วที่ยืนอยู่เคียงข้าง ทำให้หลายคนขยี้ตาเพ่งมองอีกครั้ง ดูอย่

ตะลึง ยิ่งกว่าเห็นผี ใบ

กคนจงเคารพแม่หญิงดวงใจประหนึ่งข้า และดูแลปรนนิบัตินางให

ค่ะคุ

ือแม่หญิงปานวาดเพื่อนของหล่อน แต่เหตุใดจึงกลายเ

ฝดก็ว่าไป แต่นี่มิใช่ ปาน

ต้องสงสัยไปดอก เพราะแม่หญิงดวงใจก็คือแม่หญิงดวงใจ หาใช่แม่หญิงปานวาด” ประโยคของแสนทำให้ทุกคนกระจ่างแจ้งในใ

ดวงใจ นางเดินทางมาด้วยความเหนื่อย แถมยังพลัดถิ่นมาอีก เจ้าก็ควรจักดูแล

ยิ้มหวานให้หล่อน สีหน้าท่าทีเหมือนมิรู้จักกันมาก่อน ท่าทางก็มิเหมือนปานว

ยเป็นอย่างดี ปานวาดในคราบของดวงใจชวนคุยโน่นค

ือนรึยังจ๊ะแ

ีจันทร์เอ่ยตอบ ก่อนจะเหลือบมองหญิงสาวที่มีใบหน

าใช่รึไม่” คนพูดยิ้มน้อ

้ง นึกสงสัยว่าเหตุใดคนตรงหน้าถึงอยา

าจะให้เอ็งมารับ

อาศัยจึงมิอาจตัดสินใจอันใดได้ แสนจะให้อยู่ให้ไป หล่อนก็ต้องทำตามอย่างมิบิดพลิ้ว เ

้าว่าจริงรึไม่” ประโยคนั้นทำให้มณีจันทร์ต้องลอบกลืนน้ำลายลงคอด้วยความน้อยเน

ร์” ดวงใจเอ่ยถาม เมื่อเห็นใบหน้าที

่าเจ

ีทำร้ายมาเลย

มณีจัน

นเรือนนี้มิชอบเอ็งรึไง ถึงได้รุมรังแกเอ็

าวซุ่มซ่ามเลยหกล้มน่ะเ

อน เอ็งออกไปได้แล้ว ถึงเวลาอาหารคราใด เอ็งค่อยมาเรียกข

ออกมาหน้าห้องก็ต้องสะดุ้งสุดต

่ยงหลบเมื่อเขาเดินเข้าหาแต่ร่างน้อยถูกก

ใจดีรึไม่” แสนเอ่ยถ

ต้องเป็นกังวลไปดอก” มณีจันทร์รี

งใจอีก มิเช่นนั้นข้าจักจัดการเจ้าอย่างสาสม

้วตั้งหลายครั้ง” หล่อนโดนผลักจนเซอีกรอบ ก่อนจะรีบ