icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

พรานพิทักษ์หัวใจ

บทที่ 4 Chapter4. เด็กๆ เหล่านี้

จำนวนคำ:1730    |    อัปเดตเมื่อ:14/01/2024

าจะหยิบจับสิ่งใดก็นำพาเรื่องยุ่งยากมาให้คนอื่นต้องแก้ไขเสมอ แต่นางก็ไม่ยอมแพ้แน่นอน คิดได้ดังนั้นนางจึงลุกขึ้นเก็

ซ่อตื่นแล

นแล้วยกตะกร้าใส่เสื้อผ้าจ

งไหม” ไป๋เซ่อถามแล้วเดิน

เซ่อพูดขึ้นแล้วพยักหน้าไปทางห้องครัว “พี่สาว

ลัง ใช้เวลาไม่นานนางก็รีบเดินเร็วๆ มาช่วยเด็กคนอื่นๆ ในครัว ต่างคนต่างทำหน้าที่ของตัวเองโดยไม่เกี่ยงงอน ไป๋เซ

่ยทักทาย ตนเองนั้นตื่นนานแล้วแต่

ร้อมแล้วมากินกันเถิด”

ามองทางหญิงสาวที่สวมเสื้อผ้าตัวหลวม “รอลี่หยางเ

มีปัญหากับเสื้อผ้าท

ร่างกายมิดชิด หมอมู่พอจะเข้าใจสายตาของหญิงสาว นางดูไร้เดียงสาราวเด็กน้อยจนน่าเป็นห่วง ยังนับว่าโชคด

ดุเด็กๆ แล้วเดินกลับไปที่ห้องยาของตน

แต่พวกเด็กผู้ชายก็ดูจะตื่นเต้นมาก อาหารเช้าผ่านไปอย่างรวดเร็ว ไป๋เซ่อที่กินช้าได้แต่ทำตาปริบๆ แต่ไม่ได้ทักทว

่าทำตัววุ

ัง เขากลับมาพร้อมกวางป่าชะตาขาด เด

ือง” เขาพูดแล้วเดินเลยไปด้านหลั

สั่นขึ้นมา มู่ลี่หยางเห็นใบหน้าสวยซีดเผือดไปก็รีบให้เด็กๆ ช่วยกันพาไป๋เซ่อกลับเข้าเรือนเพื่อพ

่ ...ก่อนหน้านี

างเก็บไว้ทำอาหาร เขาเกรงกลิ่นคาวจะทำให้หญิงสาวหวาดกลัวจึงอาบน้ำชำระล้างกายหมดจด ผ

ห้เจ้า เจ้าอยู่ที่นี่อย่าซุกซน” เขาเอ่

ก็ได้ไม่ต้

้าของข้า…แล้วเจ้าก็

เมินรูปร่างทางสายตาเพื่อจดจำไป

” ริมฝีปากอิ่มสวยขยับบอกเข

ไป จริงซิ กินข้าวเช้าหรือยัง” เขาถามอย่างนึกได้ เด็กๆ

เอ่ยตอบแต่ไม่มีแร

ือ

นางพูดพลางอ้าปากหาวแล

ายดายถึงเพียงนี้ ช่างเถิด ให้นางได้พักผ่อนมากๆ อาจจะดีต่อการฟื้นควา

งเรียบง่ายแต่ปักด้วยปิ่นปะการังสีแดงเป็นประกายจนผู้คนต

นหลิ

ซิงอีพยายามยิ้มให้เป็นที่ประทับแต่อีกฝ่ายกลับเพียงก้มศีรษะให้เล็กน้อยเป็นเชิงทักทาย

อง แม้มุมปากจะยกยิ้

ียนหยาง ขอต้อนรับท่านหลิวชิงขอรับ

ย่างไม่อาจซ่อนความริษยาในตัวชายหนุ่มผู้นี้ แต่กระนั้นก็ยังกระวีกระวาดดูแลชายหนุ่มอ่อนวัยกว่าอย่

เขารับถ้วยชามาแล้วจิบเล็กน้อย ดวงตาคมวาวทำเอาสาวใช้ถึงกับมือไม้สั่น ซิ

ินทางมาใกล้ ข้

มไว้ก่อน อาการนิ่งเงียบของเขาทำให้ผู้ดู

วามคืบหน

บ” ซิงอีลอบเช็ดเหงื่อ “พวกเราอ

อนจะยัง

ขออภั

ม่ต้องมาเสนอหน้า อย่ามา

เปิดรับโบนัส

เปิด
1 บทที่ 1 Chapter1.จำอะไรไม่ได้เลย2 บทที่ 2 Chapter2. ไม่เป็นไร 3 บทที่ 3 Chapter 3. ยิ้มเก้อเขิน 4 บทที่ 4 Chapter4. เด็กๆ เหล่านี้ 5 บทที่ 5 Chapter 5. เสียวสันหลัง 6 บทที่ 6 Chapter 6. ข้าแค่ถาม...7 บทที่ 7 Chapter 7. ละเมอ 8 บทที่ 8 Chapter 8. ต้องการสิ่งใด 9 บทที่ 9 Chapter 9. โอสถ 10 บทที่ 10 Chapter 10. เหตุใดเขาดูหล่อเหลาถึงเพียงนี้11 บทที่ 11 Chapter 11. เดินทาง 12 บทที่ 12 Chapter 12. พี่ลี่หยาง 13 บทที่ 13 Chapter 13. น้องสาว 14 บทที่ 14 Chapter 14. ตรงนั้นจับได้เฉพาะผู้เป็นภรรยาข้าเท่านั้น15 บทที่ 15 Chapter 15. ได้ทุกอย่างรึ 16 บทที่ 16 Chapter 16. ทำอะไรลงไป 17 บทที่ 17 Chapter 17. ยาวนานราวชั่วยาม 18 บทที่ 18 Chapter 18. จำได้ตั้งแต่เมื่อใด 19 บทที่ 19 Chapter 19. ขอให้ข้าเป็นภรรยาของท่านก็พอ20 บทที่ 20 Chapter 20. เข้าหอ 21 บทที่ 21 Chapter 21. ทนได้22 บทที่ 22 Chapter 22. ดูแล23 บทที่ 23 Chapter 23. เจ้าคือภรรยาข้า24 บทที่ 24 Chapter 24. จบ