icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

สวรรค์ส่งข้ากลับมาทวงแค้น

บทที่ 3 สตรีที่ฟื้นจากความตาย [3]

จำนวนคำ:1504    |    อัปเดตเมื่อ:28/08/2024

ังแว้งกัดท่านแม

เอ๋อร

ายใจเพื่อแก้แค้นแทนมารดา ทว่าในนี้ยังมีสายตาคนอื่นอี

ามของพวกเจ้าตายไปแล้วรีบแ

่าตนเอง ทำเอาข้ารับใช้ถอนหายใจอย่างเอือมระอากับนิสัยเอาแต่ใจ เบ่งอำนาจของคุ

งตระกูลแม่ทัพใหญ่ได้ถูกเตรียมไว้ในห้องนอนนางเรียบร้อยแล้ว รอเพียงเสวียนสวี่

เอ๋อร์

ย่อมมีความอ่อนแอ น้ำตาหยดใสไหลอาบแก้มแม

เอื้อมไปลูบศีรษะบุ

ับแม่คงเฝ้ามองดูพ

หล่าบ่าวสาวรับใช้ในเรือนจนเ

อ อีกไม่นานพ่อ

ายุห้าสิบหกเข้าไปแล้วทว่าร่างกายยังแข็งแรงดี แถมยังดูหนุ่มแน่นกว่าวัยไยต้องกล่า

กล้ได้ฤกษ์

ามีพร้อมรั้งเขา

อ๋อร์เป็นครั้งสุดท้

รสาว หากเลือกย้อนเวลาได้ เขาจะพานางไปอยู่ค่ายทหารด้วย จะพานางไปเปิดหูเป

งเกียจเช่นนั้นมี

งของห้อง นางคงลืมไปว่าหน้าต่างมี

นำร่างคุณหนูสามล

เรียกสติฟ่างเสว

ียนเซียนลงในโลงศพที่ด้านในเคลือบไปด้วยทองค

รี

ี๊ด

นหลานฮวาสว่างจ้าจนทุกคนต้องหลับตา ทันใดนั้นร่างที่นอนแน่นิ่งอยู่บนเตียงกระตุกหน

ผีคุณห

กรีดร้องเหมือนคน

ู่มองไปบนเตียงไม้ขนาดใหญ่ ก่อนจะกรูเข้าหากันด้วยอารมณ์หลากห

ๆ ขยับช้า ๆ เริ่มจากมือ

ณหน

ปอย่างไม่กลัวว่าน

ผีเซียนเ

ตกใจที่เห็นร่างน้องสาวขยับ

ยนเอ

่างบุตรสาวที่ยังโอนเอนเพราะ

นไปไ

ี่ฝันหรือเรื่องจริง ทว่าเสียงร้องเจ็บของเจินเม่ย

ยนเซ

ื่อที่ได้ยินพร้อมคิ้วขมวด

ข้ายังไ

ล้ำขยับเอ่ยด้ว

ี่ไหน คนทั้งห้องตกใจกับกา

เอ๋อร์ลูกพ

้นี้ถึงมาโอบกอดนางแล้วร่ำ

าตื่นกวาดสายตามองรอบห้องสี่เหลี่ยมแห่งนี

มอบให้ข้า วันนี้ข้าก

มิได้ชื่อเซียนเซียนอย่างที่คนผู้นี้และสต

. ข้าชื่อ

ได้ยิน มีเพียงสายตาเฉียบคมใคร่รู้ของเจินเ

มท่านหมอมาดูอาการ

กุ้นตะโกนสั่

กับแย่งหน้าที่นี้

ณเซียวเอ๋อร์ที่ส่งล

ญ่ดังอย่างโล่งอก ไม่ต่างจากอ

ับมาทวงแค้นเอาคืนคนพวกนั้น บุรุษที่ห

+++

คนนั้นที่ใจร

์เป็นกำลังใ

เปิดรับโบนัส

เปิด
สวรรค์ส่งข้ากลับมาทวงแค้น
สวรรค์ส่งข้ากลับมาทวงแค้น
“เพียงรู้หน้ามิอาจเดาใจคนได้ ในวันที่นางมอบทั้งตัวและหัวใจให้เขาทั้งดวง คนผู้นั้นกลับตอบน้ำใจให้นางด้วย 'ความตาย' 'ข้า รัก ท่าน' นั่นคือประโยคสุดท้ายที่นางขยับริมฝีปากให้เขาได้อ่าน หลังจากนั้นมือแน่งน้อยค่อย ๆ เอื้อมลงไปดึงมีดที่องค์ชายห้าเคยมอบให้นางออกมาจากผ้าคาดเอว "ชาตินี้ซูเหยาไร้วาสนา บุญคุณที่ช่วยชีวิต ขอทดแทนด้วยการคืนให้แก่พระองค์" สิ้นสุดถ้อยคำนั้น มีดในมือนางค่อย ๆ ปักลึกเข้าสู่ขั้วหัวใจ เลือดสีแดงค่อย ๆ ไหลออกมาจนอาบอาภรณ์สีขาวสะอาดให้เปลี่ยนสี ดวงตาคู่สวยยังคงจ้องมองใบหน้าบุรุษอันเป็นที่รักจวบจนลมหายใจนางใกล้จะหมดสิ้นจึงเห็นริมฝีปากองค์ชายห้าขยับบอกลาอย่างไร้สุ้มเสียง 'อย่าแค้นข้าเลย เฟิง' เขาเรียกนางด้วยชื่อที่ติดตัวเฟิงซูเหยามาตั้งแต่แรกเจอ บ่งบอกว่าได้ตัดขาดสัมพันธ์กับนางในชาตินี้อย่างหมดสิ้น ดวงตาเฟิงซูเหยาค่อย ๆ หลับสนิทเมื่ออ่านปากบุรุษอันเป็นที่รักจบ ชาติก่อนนางเคยให้ใจบุรุษจนตัวตาย กลับมาเกิดใหม่ในร่างนี้นางจะทวงคืนความแค้นให้เขาอย่างสาสม”
1 บทที่ 1 สตรีที่ฟื้นจากความตาย [1]2 บทที่ 2 สตรีที่ฟื้นจากความตาย [2]3 บทที่ 3 สตรีที่ฟื้นจากความตาย [3]4 บทที่ 4 งานเลี้ยงจวนแม่ทัพใหญ่ [1]5 บทที่ 5 งานเลี้ยงจวนแม่ทัพใหญ่ [2]6 บทที่ 6 โจรกระจอกของนางงูพิษ [1]7 บทที่ 7 โจรกระจอกของนางงูพิษ [2]8 บทที่ 8 องค์ชายสามผู้ถูกลืม [1]9 บทที่ 9 องค์ชายสามผู้ถูกลืม [2]10 บทที่ 10 บันไดสู่การแก้แค้น [1]11 บทที่ 11 บันไดสู่การแก้แค้น [2]12 บทที่ 12 บันไดสู่การแก้แค้น [3]13 บทที่ 13 บันไดสู่การแก้แค้น [4]14 บทที่ 14 เอาคืน [1]15 บทที่ 15 เอาคืน [2]16 บทที่ 16 เอาคืน [3]17 บทที่ 17 เอาคืน [4]