icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

สวรรค์ส่งข้ากลับมาทวงแค้น

บทที่ 6 โจรกระจอกของนางงูพิษ [1]

จำนวนคำ:1476    |    อัปเดตเมื่อ:28/08/2024

นรำเค็ญเพราะถนนหนทางทั้งขรุขระและยาวไกล สตรีสองนางที่นั่งอยู่ในรถม้าเริ่มปวดเมื่อยไ

ม้าคือบุรุษรูปงามผู้หนึ่ง ส่วนด้านนอกจะมีนางคอยควบม้ารักษาความปลอดภัย

้งที่มีเจ้าร่วมเ

นั้นกลายเป็นเหมื

นูกำเริบอีกแล

นูนางนิ่วหน้าเจ็บปวดพร้อมยกมือก

หาหมอจากที่ไหนมารักษา แถมการเดินทางมาครั้งนี

ป็นอะไร สงสัยจะเด

รักษ์หยุดรถม้า

เร่งเดินทางเถอะเด

ึ้นจากเมื่อครู่ขึ้นมาจึงหายใจทั่วท้อง สองมือคอยพั

ยุ

ขึ้น แรงโคลงเคลงหย

ดอะไรขึ้น ห

พร้อมรู้สึกปร

ใหญ่ขวางทางขอรับ" อง

างออกไปดูจึงเห็

อกจัดการต้นไม้แห้งพวกนั

้าขึ้นมาซับเหงื่อใ

ต้นไ

ู้สึกสังหรณ

้กันทั้งจวน ทว่าสองแม่ลูกศัตรูคู่กัดของนาง

ะขิดตะขวงใจว่าสองแม่ลูกนั้

ที่ขวางทางนี้เกิดจากภัยจาก

ีอะไรเกิดขึ้น

าเป็นใค

็ว โจร.. โจร

นที่อยู่ด้านในตกใจตาม อาถังรีบเข้าไป

เขาได้ล่ะ" เสีย

ิงซูเหยารับรู้ได้ว่ายังมีผู้รอดชีวิต

าหรอก นี่ไม่ใช

ูดูมั่นใจเช่

นเมื่อตั้งแต่จำความได้ ชีวิตของนาง

เฟิงซูเหยารู้ดีว่ากองโจรภูเขา

ั้นจะเข้ามาจับพวกเรา เจ้าห้ามสู้ห้ามข

่พอขบคิดดูแล้ว เหลือเพียงสตรีสองนางเช่

ตัวพวก

นของนางตายหมดแล้ว ประตูรถม้าเปิดออกทำให้เ

าลที่ปิดหน้าคาดหัวให้ดูเหมือนโจรภูเขาตบตาพวกขี้ขลาดรักตัวกลั

รือไม่ว่านั่นคือบุตรีของท่

จากรถม้าตะโกนสุดเสียง

ลุ่มนั้นด้วยใบหน้าเรียบนิ่งสายตาดูเฉยชาราวโ

ของแม่ทัพฟ่าง แต่ใครจะกลัว นี่คือกองโจรภูเข

้อยเมื่อได้ยินชื่อ

เรื่องความเหี้ยมโหดเฟิงเสี้ยว เด็กขวางฆ่าเด็ก คนแก่ขวาง

้าฆ่า เด็ก คนบ้า พระ คนแก่ ฆ่

องอะไร

กนี้ยังไม่รู้จักยังคิดจะเอาชื่อเสียงเขามาแอ

ยงแล่เอาเนื้อพวกมันตอนยังหายใจไปเก็บไว้เป็น

ับเงินมาก

ขึ้นเกาหางคิ้วด

ทางยั่วโมโหของคุณห

กข้าเยอะกว่าเพื่

ี้ถามขึ้นพร้อมกั

้พันตำ

++

านการณ์ได้หรื

เปิดรับโบนัส

เปิด
สวรรค์ส่งข้ากลับมาทวงแค้น
สวรรค์ส่งข้ากลับมาทวงแค้น
“เพียงรู้หน้ามิอาจเดาใจคนได้ ในวันที่นางมอบทั้งตัวและหัวใจให้เขาทั้งดวง คนผู้นั้นกลับตอบน้ำใจให้นางด้วย 'ความตาย' 'ข้า รัก ท่าน' นั่นคือประโยคสุดท้ายที่นางขยับริมฝีปากให้เขาได้อ่าน หลังจากนั้นมือแน่งน้อยค่อย ๆ เอื้อมลงไปดึงมีดที่องค์ชายห้าเคยมอบให้นางออกมาจากผ้าคาดเอว "ชาตินี้ซูเหยาไร้วาสนา บุญคุณที่ช่วยชีวิต ขอทดแทนด้วยการคืนให้แก่พระองค์" สิ้นสุดถ้อยคำนั้น มีดในมือนางค่อย ๆ ปักลึกเข้าสู่ขั้วหัวใจ เลือดสีแดงค่อย ๆ ไหลออกมาจนอาบอาภรณ์สีขาวสะอาดให้เปลี่ยนสี ดวงตาคู่สวยยังคงจ้องมองใบหน้าบุรุษอันเป็นที่รักจวบจนลมหายใจนางใกล้จะหมดสิ้นจึงเห็นริมฝีปากองค์ชายห้าขยับบอกลาอย่างไร้สุ้มเสียง 'อย่าแค้นข้าเลย เฟิง' เขาเรียกนางด้วยชื่อที่ติดตัวเฟิงซูเหยามาตั้งแต่แรกเจอ บ่งบอกว่าได้ตัดขาดสัมพันธ์กับนางในชาตินี้อย่างหมดสิ้น ดวงตาเฟิงซูเหยาค่อย ๆ หลับสนิทเมื่ออ่านปากบุรุษอันเป็นที่รักจบ ชาติก่อนนางเคยให้ใจบุรุษจนตัวตาย กลับมาเกิดใหม่ในร่างนี้นางจะทวงคืนความแค้นให้เขาอย่างสาสม”
1 บทที่ 1 สตรีที่ฟื้นจากความตาย [1]2 บทที่ 2 สตรีที่ฟื้นจากความตาย [2]3 บทที่ 3 สตรีที่ฟื้นจากความตาย [3]4 บทที่ 4 งานเลี้ยงจวนแม่ทัพใหญ่ [1]5 บทที่ 5 งานเลี้ยงจวนแม่ทัพใหญ่ [2]6 บทที่ 6 โจรกระจอกของนางงูพิษ [1]7 บทที่ 7 โจรกระจอกของนางงูพิษ [2]8 บทที่ 8 องค์ชายสามผู้ถูกลืม [1]9 บทที่ 9 องค์ชายสามผู้ถูกลืม [2]10 บทที่ 10 บันไดสู่การแก้แค้น [1]11 บทที่ 11 บันไดสู่การแก้แค้น [2]12 บทที่ 12 บันไดสู่การแก้แค้น [3]13 บทที่ 13 บันไดสู่การแก้แค้น [4]14 บทที่ 14 เอาคืน [1]15 บทที่ 15 เอาคืน [2]16 บทที่ 16 เอาคืน [3]17 บทที่ 17 เอาคืน [4]