icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

สวรรค์ส่งข้ากลับมาทวงแค้น

บทที่ 5 งานเลี้ยงจวนแม่ทัพใหญ่ [2]

จำนวนคำ:1177    |    อัปเดตเมื่อ:28/08/2024

ุกอย่างย

ยท่านให้มาตามไปที

ก เฟิงซูเหยาพยักหน้าเพื่อปล่อยหน

ณหนูเข้าไปในงาน ฝากเจ้

าบแ

ว เฟิงซูเหยานั่งมองเส้นผมสีดำสนิทปล

จ้าสางผมด

ี้ดูเป็นสตรีอาจหาญเหม

้เจ็บช้ำน้ำใจ ปิ่นปักผมในมือถูก

าดเจ็บไห

่นไม้เนื้อดีถูกหัก

งถึงมีเรี่ยวแร

ล้วใช่ห

วงนั้นของสาวใช้นางนี้ นางลุกขึ้นยืนเต็

ชอบส

คยถูกใช้งานถูกมือแน่งน้อยของเฟิงซูเหยา

หรือเจ้าคะว่

อบเสื้อผ้าสีนี้มาก หากแต่มั

ากแม่เลี้ยงใจร้าย ทำให้พักหลัง ๆ ฟ่างเซียนเซียนหวาดกลัวจะโดน

มาะกับ

องสาวใช้ผ่านกระจกสำริดตรงหน้า ทำเอาอา

ณหนูสวมชุดสีนี้แ

นเซียนมีหลายอย่างเปลี่ยนแปลงไปราวคนละคน ทว่าอา

อนัก ครั้งนี้หากคุณหนูนางฮึดสู้ขึ้นมาบ้

อะ ข้าพร

้าค

พื่อพาไปยังเรือนใหญ่ท

ล่าข้ารับใช้เป็นอย่างยิ่ง ทุกท่วงท่าการเดินที่ดูสง่าง

เอ๋อร์

ี้สร้างความขุ่นเคืองให้กับสองแม่ลูกที่ถูกลดตำแหน่งลงไปนั่งต

อร์ขออภัย

อยต่อหน้าผู้นำตระกูลและแขกคนอื่น ๆ สร้างความ

ทนไม่ไหวแล้

หมั่นไส้น้องสาวต่างมาร

นฉลองของน้องสาว

ยนสวี่ไปครอบครองเพียงคนเดียว แต่วันนี้ต้องยอมรับว่าเป็นวันของ

สวรรค์ที่ส่งเซียนเอ๋อร

พใหญ่ฟ่างดังขึ้นพร้

ียนเอ๋อร์ขอ

ุตรสาวเอ่ยขอดื่มสุราทั้ง

ยถึงชาเ

เฟิงซูเหยาแก้สถานการ

าให้คุณ

ขึ้นมาถือไว้ สองพ่อลูกไหว้ขอบคุณฟ

ุณหนูสามอายุมั่นขวัญยืนอยู่เป็นขวัญกำ

บ นายกองคนอื่น ๆ ก็พากันร่วมแสดงความย

ื่องออกจากงานสังสรรค์ที่มีแต่คนแปลกหน้

++

ใครช่วยแชร์ขอให้ถู

เปิดรับโบนัส

เปิด
สวรรค์ส่งข้ากลับมาทวงแค้น
สวรรค์ส่งข้ากลับมาทวงแค้น
“เพียงรู้หน้ามิอาจเดาใจคนได้ ในวันที่นางมอบทั้งตัวและหัวใจให้เขาทั้งดวง คนผู้นั้นกลับตอบน้ำใจให้นางด้วย 'ความตาย' 'ข้า รัก ท่าน' นั่นคือประโยคสุดท้ายที่นางขยับริมฝีปากให้เขาได้อ่าน หลังจากนั้นมือแน่งน้อยค่อย ๆ เอื้อมลงไปดึงมีดที่องค์ชายห้าเคยมอบให้นางออกมาจากผ้าคาดเอว "ชาตินี้ซูเหยาไร้วาสนา บุญคุณที่ช่วยชีวิต ขอทดแทนด้วยการคืนให้แก่พระองค์" สิ้นสุดถ้อยคำนั้น มีดในมือนางค่อย ๆ ปักลึกเข้าสู่ขั้วหัวใจ เลือดสีแดงค่อย ๆ ไหลออกมาจนอาบอาภรณ์สีขาวสะอาดให้เปลี่ยนสี ดวงตาคู่สวยยังคงจ้องมองใบหน้าบุรุษอันเป็นที่รักจวบจนลมหายใจนางใกล้จะหมดสิ้นจึงเห็นริมฝีปากองค์ชายห้าขยับบอกลาอย่างไร้สุ้มเสียง 'อย่าแค้นข้าเลย เฟิง' เขาเรียกนางด้วยชื่อที่ติดตัวเฟิงซูเหยามาตั้งแต่แรกเจอ บ่งบอกว่าได้ตัดขาดสัมพันธ์กับนางในชาตินี้อย่างหมดสิ้น ดวงตาเฟิงซูเหยาค่อย ๆ หลับสนิทเมื่ออ่านปากบุรุษอันเป็นที่รักจบ ชาติก่อนนางเคยให้ใจบุรุษจนตัวตาย กลับมาเกิดใหม่ในร่างนี้นางจะทวงคืนความแค้นให้เขาอย่างสาสม”
1 บทที่ 1 สตรีที่ฟื้นจากความตาย [1]2 บทที่ 2 สตรีที่ฟื้นจากความตาย [2]3 บทที่ 3 สตรีที่ฟื้นจากความตาย [3]4 บทที่ 4 งานเลี้ยงจวนแม่ทัพใหญ่ [1]5 บทที่ 5 งานเลี้ยงจวนแม่ทัพใหญ่ [2]6 บทที่ 6 โจรกระจอกของนางงูพิษ [1]7 บทที่ 7 โจรกระจอกของนางงูพิษ [2]8 บทที่ 8 องค์ชายสามผู้ถูกลืม [1]9 บทที่ 9 องค์ชายสามผู้ถูกลืม [2]10 บทที่ 10 บันไดสู่การแก้แค้น [1]11 บทที่ 11 บันไดสู่การแก้แค้น [2]12 บทที่ 12 บันไดสู่การแก้แค้น [3]13 บทที่ 13 บันไดสู่การแก้แค้น [4]14 บทที่ 14 เอาคืน [1]15 บทที่ 15 เอาคืน [2]16 บทที่ 16 เอาคืน [3]17 บทที่ 17 เอาคืน [4]