icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

สวรรค์ส่งข้ากลับมาทวงแค้น

บทที่ 7 โจรกระจอกของนางงูพิษ [2]

จำนวนคำ:1564    |    อัปเดตเมื่อ:28/08/2024

... พัน

้างเมื่อได้ยินจำนวนเงินม

ายกี่ชาติพวกโจรกระจ

กพวกข้าเพื่อหว

ได้จริงดั่งที่ถูกเสนอมาหรือเปล่

ยนมิเคยพูดปด ไม่เชื่

นการอันใด แต่สายตาดุดันที่มองมาทำ

ันตำลึงทองยังไม่ถึงครึ่งของทรัพย

จิตสองใจต่างพากัน

เลิ่กลั่กของหัวหน้

งต้องการเพิ่มกำลังทรัพย์ตนเอง เหตุใดพวกชั้นต่ำ

เงินที่ว่

ังอยู่ถามเสียงสั่

นั่น หีบที

ียงอาหารที่ไว้กินระหว่างเดินทาง คุณหน

ณหน

ทนข้า ไปสิ ใครจะเป็น

นว่าคมกระบี่จะบาดลำคอระหง แต่เฟิงซูเหยากลับไม่มีความหวาดกลัวใด

้าไม่ต

ออีกสองคนรู้สึกไม่ค่อยพอใจ พวกเขาเอง

หนึ่งในสองคนท

เองกับตาเผ

เหลือก็ได้แต่เก็บความไม่พอใจไ

ยิ้มสะใจที่โจรพวกนี้กำล

ำไ

ระวังนะ

งชะเง้อคอมองจนสุดสายตาพร้อมกับโจร

ดัง สวบ! เหมือนมีคนย่ำ

วกเจ้าเอาเงินห

ังเช่นนั้นจึงเร่งมาดูที่ท้ายรถม้า เห็นร่องรอยฝีเท้าคนเหยียบกิ่งไม้หักว

ันกล้าหัก

เรียกเสียงหัวเราะอย่างสะใจ

บาดเจ็บตรง

่มีแม้แต่ความหวาดกลัวในสายตา แถมใบหน้ายังเอิบอิ่มเต็

ทางต่

าก สตรีที่เคยอ่อนแอขึ้นคร่อมหลังม้าด้วยท่วงท่าสง่างาม ทำเอาอา

หนู ท่าน

งคนนั้นรู้ว่าถูกหล

้าอาถัง มือแน่งน้อยเอื้อมมาฉุดดึงสตรีที

องพร้อมกับควบไปตามทิศทา

้ายังหายใจ

งไม่ตอบเพราะนี่คือการนั่งบนหลังม้าที่วิ่งเร็วดุจสายลมครั้งแรง ทว่าเ

ุ่มนั้นเป็นค

ให้อาถังเลิกกลัวการนั่งบนหล

รำฮูหยินรองไ

พวกนั้นไม่ใช่คนข

มั่นใจไ

ที่ข้ามั่นใจ

ูนางมั่นใจเช่นนั้นแต่กลับมิกล้าถาม เป

นหักหลังพวกเดียวก

ราะในลำคอครั้ง

ดว่าเช่

บใดกันทำให้คนถามค

วหน้าโจรไปชดใช้กรรมที่ปรโลกแล้ว จากนั้นจึงใ

าพูดเจ้าห้าม

ือเรื่องฮูหย

โจรเป็นคนข

ล่ะเจ

ินรอง เหตุใดถึงได้ห้ามตนเอ่ย

ปกรณ์ครบไม่เช่นนั้นมัน

ดิ้นไม่หลุดต้องมีหลักฐาน แม้ครั้งนี้จะไม่มีหลัก

นความผิดให้กองโจรที่ใคร ๆ ต่างรู้จักชื่อเสียงเรียงนามด้านความ

จะเก็บเรื่องนี

ั้งพร้อมตบเท้าเพื่อเร่งความเ

++

่ลูกเจินเนี่ย เดี๋ยวรอซูเหยาเก็

เปิดรับโบนัส

เปิด
สวรรค์ส่งข้ากลับมาทวงแค้น
สวรรค์ส่งข้ากลับมาทวงแค้น
“เพียงรู้หน้ามิอาจเดาใจคนได้ ในวันที่นางมอบทั้งตัวและหัวใจให้เขาทั้งดวง คนผู้นั้นกลับตอบน้ำใจให้นางด้วย 'ความตาย' 'ข้า รัก ท่าน' นั่นคือประโยคสุดท้ายที่นางขยับริมฝีปากให้เขาได้อ่าน หลังจากนั้นมือแน่งน้อยค่อย ๆ เอื้อมลงไปดึงมีดที่องค์ชายห้าเคยมอบให้นางออกมาจากผ้าคาดเอว "ชาตินี้ซูเหยาไร้วาสนา บุญคุณที่ช่วยชีวิต ขอทดแทนด้วยการคืนให้แก่พระองค์" สิ้นสุดถ้อยคำนั้น มีดในมือนางค่อย ๆ ปักลึกเข้าสู่ขั้วหัวใจ เลือดสีแดงค่อย ๆ ไหลออกมาจนอาบอาภรณ์สีขาวสะอาดให้เปลี่ยนสี ดวงตาคู่สวยยังคงจ้องมองใบหน้าบุรุษอันเป็นที่รักจวบจนลมหายใจนางใกล้จะหมดสิ้นจึงเห็นริมฝีปากองค์ชายห้าขยับบอกลาอย่างไร้สุ้มเสียง 'อย่าแค้นข้าเลย เฟิง' เขาเรียกนางด้วยชื่อที่ติดตัวเฟิงซูเหยามาตั้งแต่แรกเจอ บ่งบอกว่าได้ตัดขาดสัมพันธ์กับนางในชาตินี้อย่างหมดสิ้น ดวงตาเฟิงซูเหยาค่อย ๆ หลับสนิทเมื่ออ่านปากบุรุษอันเป็นที่รักจบ ชาติก่อนนางเคยให้ใจบุรุษจนตัวตาย กลับมาเกิดใหม่ในร่างนี้นางจะทวงคืนความแค้นให้เขาอย่างสาสม”
1 บทที่ 1 สตรีที่ฟื้นจากความตาย [1]2 บทที่ 2 สตรีที่ฟื้นจากความตาย [2]3 บทที่ 3 สตรีที่ฟื้นจากความตาย [3]4 บทที่ 4 งานเลี้ยงจวนแม่ทัพใหญ่ [1]5 บทที่ 5 งานเลี้ยงจวนแม่ทัพใหญ่ [2]6 บทที่ 6 โจรกระจอกของนางงูพิษ [1]7 บทที่ 7 โจรกระจอกของนางงูพิษ [2]8 บทที่ 8 องค์ชายสามผู้ถูกลืม [1]9 บทที่ 9 องค์ชายสามผู้ถูกลืม [2]10 บทที่ 10 บันไดสู่การแก้แค้น [1]11 บทที่ 11 บันไดสู่การแก้แค้น [2]12 บทที่ 12 บันไดสู่การแก้แค้น [3]13 บทที่ 13 บันไดสู่การแก้แค้น [4]14 บทที่ 14 เอาคืน [1]15 บทที่ 15 เอาคืน [2]16 บทที่ 16 เอาคืน [3]17 บทที่ 17 เอาคืน [4]