icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

สวรรค์ส่งข้ากลับมาทวงแค้น

บทที่ 9 องค์ชายสามผู้ถูกลืม [2]

จำนวนคำ:1622    |    อัปเดตเมื่อ:28/08/2024

ะส่งอะไรมาให้

อย่างลืมนึกถึงความรู้สึกคนที่ถู

ว เจ้ายังไ

้เติบใหญ่ในวังหลวงจะเป็นภัยต่อความมั่นคงของบัลลังก์และบ้านเมืองจะเกิดความโกลาหล เกิดสงครามขึ

ยรับเลี้ยงดูสอนบุ๋นและบู๊ จนเมื่ออา

้ากองทัพโดยเริ่มไต่เต้ายศขั้นเฉกเช่นสามัญชน และใน

อวี้อบรมสั่งสอนเขามิให้เกลียดหรือโกรธแค้นบิดาอย่างฮ่องเ

แซ่เกาตามมารดาเป็น 'เกาอี้เฟย' เพื่อเตือนสติเขาอยู่ต

วันดีของเจ้า ข้า

การแก้ตัว แต่อี้เฟยรู้ดีว

มิได้โกรธเคืองเจ้า แต่จะให้ดีข้าว

ืนสหายสนิทจ

น โดยที่อี้เฟยเกิดก่อนสี่เดือน ทว่าเขาเข้าสำนั

ครอบครัวสุขสันต์พร้อมหน้าพร้อมตากันหมด ทว่ากับอี้เฟยเกิดและเติบโตที่ช

จ คอยส่งเครื่องนุ่งห่ม ผ้าเช็ดหน้างานปักฝีมื

หนูเ

ที่ด้านในบรรจุของ

งหน้าสาวใช้พ

นนี

งน่าอายเสียจริง เกิดมาสิบเก้าปี นางไม่เคยมอ

ามยินดีกับวันดีเช่นนี้รีบส

บคุณหนูสามซุบซิบกันอยู่จึงเดาได้

หนูเซียนเซียนมีของ

าทำได้เพียงถอนหายใจเบา ๆ ลุกขึ้นนำกล่องไม้นั้นไปถ

้องค์ชายสามพร

ย่างเอาไว้ ให้กับองค์ชายอี้เฟย เขายื่นมือรับ

นสายตาทุกครั้ง แทบจะเรียกว่าจดจำได้ถึงกริยาอ่อนหวานกับใบหน้าสวยที่มีแต

ราวคนละคน ไร้ความขลาด มีแต่แววตาเรียบนิ่งเหมือนซ่อนบางสิ่งบางอย่างเอาไว้ มองแ

ายเอาแต่มองแม่นางฟ่างนาน

อไม่ว่าในกล่องไม

มเจ้าสำราญช่างยุ

่าจ้องสตรีตรงหน้าน

เปิด

ป็นของท่านแล

็กน้อยเพื่อลากล

เป็นถุงหอมลายอันใดอีก ทว่าสิ่งที่เห็นทำให้เขาตกใจระคนแป

รือไร เหตุใดศิษย์น้องข

องคนในงานเป็นอย่างมาก รวมถึงแม่ทัพใหญ่ฟ่างที่มอ

ยเปื่อย จี้หยกน

ีแค่อาถังคนเดียว อี้เฟยที่เห็นอักษรสลักอยู่บนจี้นั้นคำว่า 阴谋 หยินเม่า (แผนร้าย) ตกใจยิ่งกว่าผู

ีใจที่พระอ

น้าราวกับอยากมองให

ของฟ่างเซียนเซียนนางนี้จะทำใ

ไม่วิกลจริตทางสมองก็กลายเป็นเยี่ยงศพเดินได้ แล้วฟ่างเซ

ันติดตัวไว้

งค์ชายที่ให

หาเวลาแอบนัดพบนางเพื่อถามไ

++

บคำว่า 'แผนร้าย'

ต้องมารับมือซูเห

บี้ยล่างสตรีหรือ

ต่งยิ่งเงียบเหงาเพราะนักอ่าน

เปิดรับโบนัส

เปิด
สวรรค์ส่งข้ากลับมาทวงแค้น
สวรรค์ส่งข้ากลับมาทวงแค้น
“เพียงรู้หน้ามิอาจเดาใจคนได้ ในวันที่นางมอบทั้งตัวและหัวใจให้เขาทั้งดวง คนผู้นั้นกลับตอบน้ำใจให้นางด้วย 'ความตาย' 'ข้า รัก ท่าน' นั่นคือประโยคสุดท้ายที่นางขยับริมฝีปากให้เขาได้อ่าน หลังจากนั้นมือแน่งน้อยค่อย ๆ เอื้อมลงไปดึงมีดที่องค์ชายห้าเคยมอบให้นางออกมาจากผ้าคาดเอว "ชาตินี้ซูเหยาไร้วาสนา บุญคุณที่ช่วยชีวิต ขอทดแทนด้วยการคืนให้แก่พระองค์" สิ้นสุดถ้อยคำนั้น มีดในมือนางค่อย ๆ ปักลึกเข้าสู่ขั้วหัวใจ เลือดสีแดงค่อย ๆ ไหลออกมาจนอาบอาภรณ์สีขาวสะอาดให้เปลี่ยนสี ดวงตาคู่สวยยังคงจ้องมองใบหน้าบุรุษอันเป็นที่รักจวบจนลมหายใจนางใกล้จะหมดสิ้นจึงเห็นริมฝีปากองค์ชายห้าขยับบอกลาอย่างไร้สุ้มเสียง 'อย่าแค้นข้าเลย เฟิง' เขาเรียกนางด้วยชื่อที่ติดตัวเฟิงซูเหยามาตั้งแต่แรกเจอ บ่งบอกว่าได้ตัดขาดสัมพันธ์กับนางในชาตินี้อย่างหมดสิ้น ดวงตาเฟิงซูเหยาค่อย ๆ หลับสนิทเมื่ออ่านปากบุรุษอันเป็นที่รักจบ ชาติก่อนนางเคยให้ใจบุรุษจนตัวตาย กลับมาเกิดใหม่ในร่างนี้นางจะทวงคืนความแค้นให้เขาอย่างสาสม”
1 บทที่ 1 สตรีที่ฟื้นจากความตาย [1]2 บทที่ 2 สตรีที่ฟื้นจากความตาย [2]3 บทที่ 3 สตรีที่ฟื้นจากความตาย [3]4 บทที่ 4 งานเลี้ยงจวนแม่ทัพใหญ่ [1]5 บทที่ 5 งานเลี้ยงจวนแม่ทัพใหญ่ [2]6 บทที่ 6 โจรกระจอกของนางงูพิษ [1]7 บทที่ 7 โจรกระจอกของนางงูพิษ [2]8 บทที่ 8 องค์ชายสามผู้ถูกลืม [1]9 บทที่ 9 องค์ชายสามผู้ถูกลืม [2]10 บทที่ 10 บันไดสู่การแก้แค้น [1]11 บทที่ 11 บันไดสู่การแก้แค้น [2]12 บทที่ 12 บันไดสู่การแก้แค้น [3]13 บทที่ 13 บันไดสู่การแก้แค้น [4]14 บทที่ 14 เอาคืน [1]15 บทที่ 15 เอาคืน [2]16 บทที่ 16 เอาคืน [3]17 บทที่ 17 เอาคืน [4]