ท่านอ๋องพระชายาท่านจะหย่าแล้วนะ

ัยชั้นนำอันดับหนึ่ง เชี่ยวชาญงานวิจัยด้านเภสัชกรรมจึงถูกส่งตัวมาที่ศูนย์การวิจัยยาหลักแห่งชาติที่เมืองฉงชิ่งเพื่อค้นคว้าตัวยาชนิดใหม

ณูประการให้แก่ประเทศชาติ และถ้ามันส

หม่ไม่เว้นแต่ละวัน บรรยากาศการทำงานจึงไม่ต่างจากตกอยู่ในทะเลโลหิตเพลิง ลู่เจียหงจึงดูดายไ

ล้ว เพียงแต่การต้องทำงานทั้งหมดนั้นเป็นเรื่องที่หนักหนาสาหัส ชีวิตของลู่เจียหงจึงมีแต่เรื

ไปอีกวัน นักวิจัยสาวลุกขึ้นบิดขี้

วมุมมีร้านเปิดใหม่พวกเราว่าจะไปลองกินก

กับร้านป้าใต้ตึกเหมือนเดิมดีกว่า “พวกเธอไปกันเถอะ ฉันขอไปกินที่ร้านในตึกน

ดนี้ สิ้นปีนี้ต้องได้รับร

งขนาดน

ในแผนกของเราเธอถือเป็

ดียวกัน เกียรติยศยิ่งใหญ่ใครเล่าจะไม่อยากได้ แต่เธอก็รู้ตัวด

อตัวไปกินข้า

ก็จะไปเห

สูงยี่สิบชั้นแห่งนี้อยู่กันหลายหน่วยงานคนใช้กล่องโดยสารในการขึ้นลงจ

งจากโครงสร้างของตึกนี้เป็นการปรับปรุงต่อเติมมาจากอาคารเก่าประจำเมือง ลิฟต์ตัวแรกจึงขึ้นได

ดเลาะตึกที่ซับซ้อนเหมือนบันไดงูไปอีกฝั่งเพื่อกดลิฟต์ต่อลงไปที่ชั

ป็นเพราะว่าวันนี้เป็นวันศุกร์ทำงานมาแล้วทั้งอาทิตย์ความเครียดสะ

าดไหนตะเกียงก็ย

ดินหลับตาลากขาไปตามทางเดินทอดยาวตามความเคยชิน แต

ขึ้นมาวิ่งเล่นบนนี้

เด็กพวกนั้นกดเลขชั้นไล่ไปทุกปุ่ม “กว่าจะไปถึง

ือโอกาสพิงหัวเข้ากับผนังลิฟต์เพื่อพักสายตาไปตล

ขียวสดขนาดใหญ่จนคล้ายป่าดึกดำบรรพ์ มีเสียงนกร้องและธารน้ำไหลดังอยู่ไกล ๆ ลิฟต์ก็หา

อ๊

ไหลออกมาเป็นทางจนถึงปลายคาง บางส่วนแห้งไปแล้วแต่ก

วเรา!” ลู่เจียหงคิดฟุ้งซ่านไปหมด เพราะเธอเองก็เป็นนักวิจัยชั้นนำระดับประเทศมีอง

อตัวนักวิจัยไปในราคาสูง ๆ แล้วจับไปทำง

พวกโจรชั่วหรอก คอยดูนะถ้ารอดไปได้จะแจ

ะดุดชายกระโปรงยาวสีแดงของตัวเองจนล้ม

ในป่าไม่พอยังเปลี่ยนชุดของเธอให้กลายเป็นชุดหงส์สีแดงที่ใช้สำหรับใส่แ

เจียหงถลกกระโปรงยาวที่เกะกะขึ้นมัดเป็นปมตรงบริเวณขาอ่อน ก็ใครเล่าจะบ้าใส่เสื้อผ้ารุ่มร่า

มื่อก่อนเธอก็เคยไปออกค่ายกับพวกเพื่อน ๆ ที่ชมรมในมหาวิทย

วมงคลสีแดง ตอนแรกเธอนึกว่ามีทางรอดแล้วกร

รี

มายใครไม่ตกใจก็แปลกแล้ว...เธอรีบวิ่งหาที่หลบซ่อนตัว ใช้มืออุดปากเหลียวซ้ายแ

มั้ง” เธอตั้งข้อสังเกตหลังจากพลิกศพของผู้ตายทุกคนดูอย่างละเอียดแล้ว เธอเลือกเอามีดสั้นที่ตกอยู่แถวนั้นมาเหน็บเอาไว้ที่ผ

มความรู้ในการเดินป่าหนึ่งศูนย์หนึ่งที่พอมีติดสมองอยู่บ้าง หากเดินตามแม่น้ำไปย่อมพบทางอ

ียหงจึงนั่งพัก เดินมาไกลขนาดนี้แล้วคนร

จแทบสิ้นสติเมื่อเห็นว่าเงาสะท้อนที่ปรา

เกิดอะไรขึ้น

ที่แผลนี้จะส่งผลกระทบจนทำให้เธอจำใบหน้าของตัวเองไม่ได้ เพราะถ้าความทรงจำจะห

งเงาสะท้อนของใบห

ใช่หน้าของ

ระจายอยู่ทั่วหน้าเรียกได้ว่าขึ้นจนแทบไม่มีช่องว่างให้ผิวได้หายใจ พวกมันบดบังเค

กำลังตกอยู่ในความฝันก่อนที่สมองจะหยุดทำงาน” ลู่เจ

่งเกิดขึ้นกับเธอเพราะจู่ ๆ ก็มีความทรงจำบ